ตอนที่ 1 รอยแผลจากวันวาน

ตอนที่ 1 รอยแผลจากวันวาน

บ้านหลังใหญ่โตโอ่อ่า รถหรูคันงาม ธุรกิจรับเหมาก่อสร้างที่พ่อของเขาก่อร่างสร้างตัวมาด้วยสองมือและหยาดเหงื่อแรงกาย ต้องถูกพรากไปในพริบตาเดียว เพียงเพราะความไว้ใจที่ที่ให้ คนที่ชื่อ...”ปารเมศ”

หุ้นส่วนคนสนิทของพ่อ ผู้ที่เคยร่วมโต๊ะกินข้าวด้วยกันทุกมื้อ เคยหัวเราะเสียงดังในงานเลี้ยงสังสรรค์ของบริษัท แต่กลับเป็นคนเดียวกันที่ใช้เอกสารเพียงฉบับเดียวตัดขาดอนาคตของทั้งตระกูลเขาอย่างเลือดเย็น พ่อของเขาไม่เคยลืมความเจ็บปวดนี้...และไม่เคยให้อภัยปารเมศเลยแม้แต่วินาทีเดียว

แต่สิ่งที่น่าเจ็บปวดกว่าคือ พ่อกลับไม่เคยลุกขึ้นสู้เพื่อทวงคืนสิ่งใดเลย เอาแต่ขังตัวเองอยู่ในห้องเล็ก ๆ ด้านหลังบ้าน ไม่ยอมพูดจากับใคร ไม่ยอมกินข้าว ไม่แม้แต่จะสบตาลูกชายอย่างพีธวัต

ร้านกาแฟเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยรัฐเก่าแห่งหนึ่ง กลายเป็นที่หลบหนาวและพักผ่อนหย่อนใจของผู้คนวัยเรียนและวัยทำงานจำนวนหนึ่งที่กำลังหาความอบอุ่นจากอากาศที่เย็นลง เสียงไอน้ำจากเครื่องชงกาแฟร้อนระอุ ผสมผสานกับเสียงเคาะถ้วยแก้วกระทบกันเป็นจังหวะชวนให้รู้สึกอบอุ่นขึ้นเล็กน้อยในวันที่ท้องฟ้าหม่นหมอง

“ลาเต้ร้อน...คุณศิรินทร์ครับ”

พีธวัตยื่นแก้วกาแฟร้อนที่หอมกรุ่นให้หญิงสาวหน้าตาเรียบร้อยคนหนึ่ง เธอดูงดงามด้วยผิวขาวอมชมพู ผมยาวตรงประบ่าที่จัดทรงอย่างเป็นระเบียบ และดวงตาคู่สวยที่เหมือนมีแสงไฟเล็ก ๆ ล้อมอยู่รอบนัยน์ตาคู่นั้น ทำให้มันดูเป็นประกายอย่างน่าประหลาดใจ

ศิรินทร์ เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอแลปท็อปที่กำลังทำงานอยู่ มุมปากของเธอแย้มยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเอื้อมมือเรียวไปรับแก้วกาแฟจากมือของเขา

“ขอบคุณค่ะ...คุณพี”เสียงหวานใสเอ่ยออกมาอย่างเป็นกันเอง

“เรียกแค่ พี ก็พอครับ ผมไม่ใช่เจ้าของร้าน...แค่เด็กชงกาแฟธรรมดา ๆ คนหนึ่ง”

พีธวัตตอบกลับ น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะห้วนเล็กน้อย

เธอหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นช่างไพเราะราวกับเสียงกระดิ่งแก้วที่กังวาน และมันกลับช่วยละลายน้ำแข็งที่จับแน่นอยู่ในอกข้างซ้ายของเขาให้คลายตัวลงได้บ้างอย่างน่าอัศจรรย์

“ชงอร่อยนะคะ ฉันติดลาเต้ร้อนร้านนี้ไปแล้วค่ะ”

เขายิ้มบาง ๆ ไม่ได้ตอบอะไรออกไปมากนัก เพียงแค่พยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะหันกลับไปด้านหลังเคาน์เตอร์ เตรียมตัวชงกาแฟให้ลูกค้ารายต่อไป

ศิรินทร์นั่งทำงานต่อ แต่สายตากลับอดลอบมองชายหนุ่มหน้าตาคมเข้มคนนั้นไม่ได้ เขาไม่เคยพูดเยอะ แต่ทุกคำที่พูดกลับเต็มไปด้วยความหนักแน่นและบางสิ่งบางอย่างที่เศร้าลึก ๆ ที่เธอสัมผัสได้จากแววตาคู่นั้น ราวกับเขาแบกรับโลกทั้งใบเอาไว้บนบ่า

เธอไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ทุกครั้งที่เขาเดินเข้ามาใกล้...หัวใจของเธอกลับเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

ซึ่งพีธวัตก็รู้ดีว่า...เขาไม่ควรหวั่นไหวกับผู้หญิงคนนี้เลยแม้แต่น้อยเพราะเมื่อวาน...เขาเพิ่งได้ยินชื่อของเธอเต็ม ๆ จากบัตรประชาชนที่เธอลืมทิ้งไว้ในร้าน”ศิรินทร์ ปารเมศานนท์”ลูกสาวของศัตรูตัวฉกาจที่ทำให้ครอบครัวของเขาสูญสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง...

“ทำไมต้องเป็นเธอ...”

พีธวัตกระซิบกับตัวเองเบา ๆ ขณะมองไปยังหญิงสาวจากอีกมุมหนึ่งของร้าน แสงไฟสีนวลจากโคมไฟส่องลงกระทบกับใบหน้าของเธอ ทำให้เธอดูเปล่งปลั่งและสดใสเหลือเกิน

ทำไมเธอถึงยิ้มแบบนั้นได้ โดยที่ไม่ต้องแบกอะไรไว้เลย เขาไม่รู้เลยว่า...ศิรินทร์เองก็กำลังคิดอยู่ในใจเช่นกันว่า”แววตาของเขาเศร้าเหมือนคนที่เคยร้องไห้จนไม่มีน้ำตาเหลือเลย...”