บทนำ

รอยแผลจากวันวาน

สายลมยามเช้าพัดเอื่อยผ่านซอกตึกเก่าคร่ำคร่าริมถนนสายเล็ก ๆ ในย่านชานเมืองที่ดูสงบแต่ก็แฝงไว้ด้วยความอ้างว้าง เงาของตึกทอดตัวยาวทาบทับผืนดินเบื้องล่างอย่างเงียบงัน ไม่ต่างอะไรจาก ชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังนั่งคุกเข่าก้มหน้าอยู่หน้าประตูไม้ผุพังบานเดิม พร้อมถังน้ำใบเล็กในมือ

พีธวัต ขยับปลายนิ้วแกร่งที่สั่นระริกเล็กน้อยจากความหนาวเย็นของอากาศยามรุ่งสาง เขาจุ่มผ้าขี้ริ้วลงในน้ำเย็นเฉียบจนชุ่ม ก่อนจะบิดมันอย่างชำนาญด้วยพละกำลังที่คุ้นเคย มือข้างหนึ่งยันบานประตูไม้เก่าเอาไว้มั่น อีกข้างค่อย ๆ บรรจงเช็ดทำความสะอาดกระจกหน้าบ้านที่ถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นละอองหนาเตอะ จนแทบมองไม่เห็นสิ่งที่อยู่ภายใน

ภายในบ้านหลังนั้น ทุกสิ่งดูเงียบงันจนเกินไป เงียบเสียจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาแขวนผนังเก่า ๆ เดิน “ติ๊ก ต๊อก” สลับกับการเต้นของหัวใจที่หนักอึ้งของเขาเอง

“แม่ครับ...ตื่นหรือยังครับแม่”

เขาเอ่ยถามเสียงเบาหวิว พลางก้าวเดินถือถังน้ำเข้าไปในตัวบ้านอย่างเชื่องช้า ราวกับกลัวจะรบกวนความสงบภายใน

เสียงขานรับที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ดังลอดออกมาจากบานประตูห้องนอนที่แง้มเอาไว้เพียงเล็กน้อย

“แม่ยังไม่ตื่นดีหรอกลูก...แค่ลืมตาเฉย ๆ”

น้ำเสียงของหญิงสูงวัยฟังดูอ่อนแรงและโรยรา ราวกับเป็นเสียงของสายลมหอบสุดท้ายที่กำลังจะหมดแรงพัดพาไป

พีธวัตวางถังน้ำลงกับพื้นอย่างนุ่มนวล ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องนอนเก่า ๆ ที่มีเพียงเตียงไม้เก่าใบเดิมตั้งอยู่กลางห้อง ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของเขาบีบรัด

ผู้เป็นแม่นอนขดอยู่บนเตียง ร่างกายผ่ายผอมซูบซีดผิดปกติ ผิวขาวซีดจนแทบจะกลืนไปกับผ้าปูที่นอน เหมือนคนที่ไม่เคยได้สัมผัสกับแสงแดดมานานแสนนาน

เขาเดินเข้าไปนั่งลงข้างเตียงไม้เก่า หยิบผ้าชุบน้ำที่เตรียมไว้ขึ้นมา ค่อย ๆ บรรจงเช็ดหน้าให้มารดาอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าสัมผัสที่หนักไปเพียงเล็กน้อยจะทำให้ร่างที่บอบบางนั้นสลายไป

“วันนี้อากาศเย็นนะครับ เดี๋ยวผมต้มน้ำขิง อุ่น ๆ ให้แม่นะครับ จะได้จิบแล้วชุ่มคอ”

เขาพูดปลอบโยน ทั้งที่รู้ว่าคงไม่ช่วยอะไรมากนัก

“อย่าลำบากเลยลูก...แม่ไม่ได้กินอะไรมาหลายวันแล้ว”

เสียงของแม่แหบพร่า สื่อถึงความอ่อนแรงได้อย่างชัดเจน

“เพราะแม่ไม่ยอมกิน ผมเลยยิ่งต้องทำครับ”

พีธวัตพยายามฝืนยิ้ม พยายามฉายแวว ความเข้มแข็งออกมาให้มากที่สุด แม้จะรู้ดีว่าดวงตาที่อ่อนล้าของแม่จับสีหน้าเขาได้หมดทุกอย่าง ไม่ว่าจะพยายามปกปิดความรู้สึกเจ็บปวดไว้มากแค่ไหนก็ตาม

“ลูก...ไม่ต้องฝืนก็ได้นะ”

คำพูดของแม่ทำให้ใจของพีธวัตกระตุกวูบ น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเข้าใจในความอ่อนแอที่เขากำลังพยายามซ่อนไว้

“ผมไม่ได้ฝืนครับ ผมแค่...พยายามเข้มแข็งในวันที่แม่ยังอยู่กับผมตรงนี้”

ความจริงที่เจ็บปวดถูกถ่ายทอดผ่านน้ำเสียงที่พยายามจะหนักแน่น แม่ของเขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ยกมือที่เหี่ยวกร้านและแห้งผากขึ้นมาจับมือเขาไว้แน่น สัมผัสที่เย็นเฉียบและผิวกายที่หยาบกระด้างของแม่ ทำให้หัวใจของเขายิ่งบีบรัดแน่น

“พ่อ...เขายังไม่ออกจากห้องเลยใช่ไหม”

คำถามเดิม ๆ ที่แม่มักจะถามขึ้นเสมอ ทำให้เขารู้สึกจุกอยู่ในลำคอ

“ครับ แม่พักเถอะครับ เดี๋ยวผมจัดการทุกอย่างเอง”

ประโยคเดิม ๆ ที่เขาพูดซ้ำทุกเช้า ตลอดสองปีที่ผ่านมา...สองปีเต็มที่ชีวิตของเขาและครอบครัวต้องพลิกผันนับจากวันที่พวกเขาต้องสูญเสียทุกอย่างไปจนหมดสิ้น