บทที่ 3

จากวันเป็นเดือน จากเดือนเปลี่ยนมาเป็นหลายสิบปี เด็กทั้งสามก็เติบโตขึ้นในขณะที่พวกผู้ใหญ่ก็แก่ตัวลงไปทุกวัน จนกระทั่งเมื่ออายุครบสิบแปดคุณประพลก็เสียชีวิตลงด้วยโรคมะเร็งลำไส้ แน่นอนว่าการจากไปของผู้เป็นพ่อส่งผลกับครอบครัวได้อย่างมากมายมหาศาล แม้ว่าเงินทองที่ท่านเก็บหอมรอมริบมาทั้งชีวิตจะไม่ได้ทำให้ครอบครัวที่เหลืออยู่ต้องพากันลำบาก แต่สวนกุหลาบแห่งนี้ก็ต้องมีคนสานต่อ ซึ่งภาระหน้าที่นั้นตกเป็นของน่านฟ้าทันทีเพราะเป็นลูกชายคนโต อีกทั้งยังมีความเชี่ยวชาญให้เรื่องนี้มากกว่าคนเป็นน้องที่ร่ำร้องอยากจะเข้ามหาลัยที่กรุงเทพเสียให้ได้ เพราะอยากจะไปลองใช้ชีวิตที่ไม่มีกรอบดูบ้าง

“แม่ไม่เห็นด้วยเลยตาเมฆ ทำไมเราจะต้องไปเรียนไกลบ้านเราขนาดนั้นด้วย มหาวิทยาลัยดีๆ แถวบ้านเราก็มีออกมาก ดูอย่างพี่น่านเขาสิ ยังไม่คิดจะทิ้งบ้านทิ้งไร่ไปไหน” เหนือเมฆไม่ได้โกรธในสิ่งที่มารดาพูด เพราะเขารู้ว่าทั้งหมดที่ท่านพูดก็เพราะเป็นห่วง แต่เหมือนแม่จะคิดผิดไปอย่าง สาเหตุที่พี่น่านเลือกที่จะเข้ามหาวิทยาลัยแถวบ้านไม่ใช่เพราะอะไรเลยนอกเสียจากไม่อยากอยู่ห่างน้องน้อยที่พี่ชายของเขา ทั้งรักทั้งห่วงอย่างกับอะไรดีต่างหาก

“แต่แม่ครับ ผมอยากลองไปใช้ชีวิตดูบ้าง แม่อนุญาตให้ผมไปเถอะนะครับ ผมสัญญาว่าจะรีบเรียนให้จบแล้วกลับมาช่วยพี่น่านดูแลสวนกุหลาบของเราอย่างที่พ่อกับแม่ต้องการ นะครับแม่ นะครับ” น่านฟ้าได้แต่มองภาพน้องชายที่กำลังออดอ้อนมารดาอย่างขำขัน ด้วยรู้ดีว่าสุดท้ายแล้วก็ไม่มีใครในบ้านที่ขัดใจเหนือเมฆได้สักคน

โดยเฉพาะมารดาของเขาเอง

“เอาไว้เราค่อยคุยเรื่องนี้กันอีกทีที่บ้านก็แล้วกันนะ นี่พระก็ใกล้จะสวดแล้วรีบออกไปช่วยกันรับแขกดีกว่า” สองหนุ่มพยักหน้ารับก่อนจะช่วยกันประคองมารดาออกไปด้านนอกศาลาเพื่อรับแขกและเอ่ยขอบคุณทุกคน ที่สู้อุตส่าห์เดินทางมาร่วมแสดงความเสียใจ

ภัคจิราจ้องมองเหนือเมฆที่กำลังยืนรับแขกอยู่ด้วยความสงสารจับใจ เธอย่อมรู้ดีว่าการสูญเสียคนเป็นที่รักมันเจ็บปวดแค่ไหนเพราะเธอเองก็เคยผ่านเรื่องราวเชกเช่นนี้มาก่อน คิดเช่นนั้นสองเท้าน้อยๆ จึงเดินเข้าไปหา หวังสักนิดว่าการมาของเธอจะทำให้เขารู้สึกดีขึ้น หรืออย่างน้อยก็อยากให้เขารู้ว่าเธอรู้สึกเสียใจกับเขาจริงๆ

“พี่เมฆคะ” เสียงของคนที่บางครั้งก็ชอบตามติดชีวิตราวกับเงาตามตัวที่ดังขึ้นทำให้เหนือเมฆรู้สึกเบื่อที่จะต้องส่งยิ้มอบอุ่นให้อีกฝ่าย อันที่จริงแล้วภัคจิราก็น่ารักดีอยู่หรอกถ้าเกิดตัดความน่ารำคาญในบางครั้งออกไปบ้าง แต่ไม่ว่าจะยังไงสำหรับเขาแล้วเธอก็เป็นได้แค่น้องสาวคนหนึ่งเท่านั้น ไม่มีทางที่เขาจะมองเป็นอย่างอื่น

“ครับ”

“ภัคเสียใจด้วยนะคะ พี่เมฆไม่เป็นไรนะคะ” คนถูกถามพยักหน้ารับเบาๆ แทนคำตอบ หากถามว่าเป็นอะไรไหมคำตอบของเขาและครอบครัวก็คงจะไม่ ด้วยรู้แก่ใจกันดีนับตั้งแต่วันแรกที่รู้ว่าบิดาป่วยเป็นโรคที่น้อยคนนักจะรักษาให้หายได้ พ่อมักบอกเสมอว่าชีวิตคนเราสุดท้ายแล้วมันก็มีแค่นี้ สักวันความตายก็ต้องมาถึง ไม่มีใครหนีพ้น ทุกคนพอจะทำใจเอาไว้อยู่บ้างโดยเฉพาะมารดาที่แทบไม่มีน้ำตาให้ใครได้เห็นทั้งๆ ที่ความจริงแล้วในตอนนี้ท่านคงเป็นคนที่เจ็บปวดทรมานมากกว่าใคร

“ถ้ามีอะไรที่ภัคพอจะช่วยได้ พี่เมฆบอกภัคได้ทุกเรื่องเลยนะคะ ภัคยินดีช่วยค่ะ” ภัคจิราเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบลงอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะอาสาช่วยเขายืนรับแขก ซึ่งเหนือเมฆก็ไม่ได้ว่าอะไรนอกจากส่งยิ้มให้กัน แต่แค่นั้นมันก็สามารถทำให้หัวใจของเธอเบิกบานได้แล้ว อย่างน้อยในวันที่เขารู้สึกแย่ที่สุดเธอก็อยากเป็นคนที่ยืนอยู่ข้างๆ และหวังว่าเขาจะก้าวผ่านมันไปได้เหมือนที่เธอเคยผ่าน

ภาพหญิงสาวที่ตกหลุมรักตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกับน้องชายที่ยืนเคียงคู่กันอยู่ในสายตาของน่านฟ้าตลอดเวลา แม้จะเจ็บทุกทีที่ได้เห็นแต่เขาก็ทำเหมือนที่เคยทำทุกครั้งนั่นคือยืนมองทั้งสองอยู่ที่เดิม ไม่คิดจะพาตัวเองเดินเข้าไปแทรกด้วยรู้ดีว่ามันจะทำให้รอยยิ้มของเธอคนนั้นหายไป

“น่าน…” คุณสุวรรณเอ่ยขึ้นพร้อมกับลูบหลังให้บุตรชายอย่างให้กำลังใจ นางเลี้ยงลูกทั้งสองคนมากับมือ มีหรือจะไม่รู้ว่าน่านฟ้าคิดยังไงกับหนูภัค แต่โชคชะตากลับโหดร้ายเพราะเหมือนอีกฝ่ายจะชอบเหนือเมฆลูกชายคนเล็ก เรื่องราวมันถึงได้วุ่นไปกันใหญ่

“ผมไม่เป็นไรครับแม่ แม่เหนื่อยมาทั้งวันแล้วไปพักเถอะครับ เดี๋ยวทางนี้ผมดูแลต่อเอง” เมื่อลูกว่ามาแบบนั้นนางจึงพยักหน้าให้ ก่อนจะเดินลงไปทิ้งตัวนั่งข้างๆ โรงศพของผู้เป็นสามีที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาคร่อนชีวิต แต่ต่อจากนี้คงไม่มีอีกแล้ว จะเหลือก็เพียงแค่ภาพความทรงจำ ที่ได้เคยร่วมสร้างกันมาตลอดที่เป็นคู่ชีวิตก็เท่านั้น

“คุณพี่คะ…อวยพรให้น้องกับลูกๆ ด้วยนะคะ”

งานศพของคุณประพลผ่านไปได้เพียงสามเดือนเหนือเมฆก็สามารถอ้อนมารดาไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพจนสำเร็จ และเมื่อข่าวนี้รู้ไปถึงหูของภัคจิราเข้า เธอก็ถึงวางหนังสือที่ชอบอ่านก่อนจะพาตัวเองวิ่งมาหาเขาที่บ้านในทันที แต่ภาพที่ได้เห็นตรงหน้ามันกลับตอกย้ำให้รู้ ว่าทุกสิ่งที่ได้ยินมาเป็นความจริงจนไม่ต้องร้องถาม

‘พี่เมฆกำลังจะไปจากที่นี่ ไปจากเธอจริงๆ’