บทที่ 2

เป็นเวลาเกือบปีกว่าแล้วที่สองป้าหลานย้ายมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกันที่นี่ ด้วยความช่วยเหลือจากคุณสุวรรณและคุณประพลทำให้นางมาลีสามารถเปลี่ยนพื้นที่โล่งๆ บริเวณรอบบ้านให้กลายมาเป็นสวนกล้วยไม้เล็กๆ ตามที่ตั้งใจได้สำเร็จ เท่านั้นยังไม่พอ ทั้งสองสามีภรรยายังคอยหาลูกค้ามาให้กันอยู่เรื่อยๆ ทำให้นางกับหลานมีชีวิตใหม่ที่ดีกว่าเดิมมากไม่ต้องอดมื้อกินมื้อเหมือนอย่างที่แล้วมา

ในส่วนของภัคจิรานั้นก็กลับมาเป็นเด็กน้อยที่ร่าเริงสดใสได้สำเร็จด้วยการช่วยเหลือของพี่ชายทั้งสองคนที่ผลัดกันมาเล่นและคอยปกป้องเธอจากเด็กเกเรรอบๆ บ้าน แต่เหมือนจะมีเพียงคนเดียวที่ทำให้หัวใจดวงน้อยสั่นไหวได้ทุกครั้งเมื่ออยู่ใกล้ คนเดียวที่ทำให้รู้สึกอบอุ่นหัวใจไม่น้อยยอมเมื่อเขาชายตามอง

“พี่เมฆขารอน้องภัคด้วยสิคะ” เสียงหวานร้องเรียกคนที่กำลังเดินกลับไปที่รถจักรยานคู่ใจหลังจากที่ปั่นมันมาหาเพื่อเอาขนมที่มารดาของเขาเพิ่งทำเสร็จมาให้ลองชิม ที่จริงหน้าที่นี้ควรจะเป็นของพี่ชายเขาที่ดูเหมือนจะชอบภัคจิรามากเหลือเกิน แต่เพราะวันนี้พี่น่านไม่สบาย เขาจึงต้องรับภาระนี้แทนทั้งๆ ที่ความจริงแล้วอยากอยู่บ้านเล่นเกมมากกว่า

“ฝนจะตกแล้วพี่ต้องรีบกลับ ภัคมีอะไรรึเปล่า” ภัคจิราพยักหน้าก่อนจะยื่นลูกชุบที่เธอและผู้เป็นป้าเพิ่งทำเสร็จให้คนตรงหน้าไป

เธอชอบพี่เมฆ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้ชอบเขามากมายขนาดนี้ แต่ทุกครั้งที่ได้เจอเขาเธอมีความสุข มันคือความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครมาก่อน ต่างจากพี่น่านที่ทำให้รู้สึกปลอดภัยเพราะอีกฝ่ายชอบปกป้องนั่นทำให้รู้สึกว่าโชคดีเหลือเกินที่ได้มาเจอทั้งคู่

“ภัคให้ค่ะ มีของพี่น่านด้วยนะคะ ภัคทำเองค่ะ”

“ขอบใจนะ พี่คงต้องกลับก่อน ภัคเองก็เข้าบ้านเถอะฝนใกล้จะตกแล้วประเดี๋ยวจะไม่สบายเอา” หนนี้เด็กสาวไม่ดื้อ ยอมเชื่อฟังคำสั่งของพี่ชายคนโปรดแต่โดยดี จนเห็นว่าเขาปั่นจักรยานออกไปไกลถึงได้ตัดสินใจหันกลับมามองอีกครั้ง เฝ้ารอจนแน่ใจว่าเขาถึงบ้านแล้วถึงได้ยอมเข้าบ้านของตัวเองบ้าง จากนั้นก็ใช้เวลาที่เหลืออยู่กับการตั้งใจอ่านหนังสือเรียนของตัวเองต่อเพราะหวังจะคว้าที่หนึ่งมาให้คุณป้าได้ชื่นใจ