บทที่ 4

“อ้าวภัค พี่กะว่าขนของขึ้นรถเสร็จจะไปลาภัคกับคุณป้าอยู่เชียว” สิ้นคำนั้นร่างบอบบางก็พุ่งเข้ากอดชายคนที่เธอรักทั้งน้ำตานองหน้า แค่ตอนเขาอยู่ใกล้ๆ เธอยังรู้สึกว่าเขาช่างอยู่ไกลเหลือเกิน แต่แล้ววันนี้เขากลับจะไปในที่ที่ไกลกว่าเดิม เธอคิดไม่ออกเลยว่าชีวิตเธอจะเป็นยังไง ถ้าเกิดเขาไปเจอผู้หญิงคนอื่นแล้วเกิดหลงรักขึ้นมาเธอจะทำยังไง ทำไงดี

“ฮึก!พี่เมฆไม่ไปไม่ได้เหรอคะ ภัคไม่อยากให้พี่เมฆไปเลยค่ะ”

“ไม่ได้หรอกภัค พี่ไปเรียนนะ ไม่ได้เที่ยวสักหน่อย อีกอย่างพี่ไปแค่ไม่กี่ปีเอง พอเรียนจบพี่ก็กลับมาแล้ว” เหนือเมฆอธิบายพร้อมค่อยๆผละตัวถอยห่าง เมื่อเห็นว่ามารดาและพี่ชายกำลังเดินตรงเข้ามาใกล้

“ภัคจะรอค่ะ นานแค่ไหนภัคก็จะรอ พี่เมฆรีบกลับมาเร็วๆ นะคะ” ภัคจิราให้คำมั่นสัญญา ขณะที่สายตาก็จ้องมองใบหน้าของเหนือเมฆให้นานเท่าที่จะนานได้ เธอไม่อยากให้เขาไปเลย แต่ก็รู้ตัวดีว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ไปขวางทางเดินชีวิตของเขา สิ่งเดียวที่เธอพอจะทำได้นั่นคือรอ เฝ้ารอให้เขากลับมาหากัน และเมื่อถึงวันนั้นเมื่อไหร่เธอคงโตพอที่จะกล้าสารภาพรักกับเขา และหวังว่าเขาจะคิดเหมือนกัน

“ไปอยู่ที่นู้นก็ดูแลตัวเองดีๆ นะลูกนะ ปิดเทอมก็หมั่นกลับมาเยี่ยมแม่กับพี่บ้าง” นางสุวรรณเอ่ยขึ้นมาบ้างก่อนจะสวมกอดบุตรชายคนเล็กอย่างอดห่วงไม่ไหว ตลอดชีวิตนี่เป็นครั้งแรกก็ว่าได้ที่ลูกต้องห่างจากอก มันทำให้คนเป็นแม่อย่างนางอดที่จะรู้สึกใจหายไม่ได้ แต่ไม่ยังไงก็ต้องทำใจ เพราะว่าลูกๆ ในตอนนี้ไม่ใช่เด็กตัวเล็กๆ ที่คอยทำตัวติดแม่อีกแล้ว และนางจะไม่ขัดหากทางที่ลูกทั้งสองคนเลือกเดินมันจะไม่ตรงใจเพราะว่านางเลี้ยงพวกเขาได้แค่ตัวเท่านั้น

“ไม่ต้องห่วงนะครับแม่ ผมจะดูแลตัวเองให้ดี ฝากแม่ด้วยนะครับพี่น่าน” น่านฟ้าพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้มก่อนจะสวมกอดน้องชายเบาๆ

“ไม่ต้องห่วง…พี่จะดูแลแม่เอง” ทั้งสองยิ้มให้กันและกันอยู่ครู่ ก่อนที่เหนือเมฆจะเดินขึ้นรถโดยมีมารดาพี่ชายและภัคจิราเดินไปส่ง

“ผมไปก่อนนะครับทุกคน พี่ไปนะครับภัค ผมไปนะครับแม่” ภัคจิราพยักหน้าทั้งน้ำตา เธอจ้องมองจนรถที่เขานั่งค่อยๆ เคลื่อนออกไปอย่างช้าๆ ก่อนที่มันจะหายลับสายตาไปในที่สุด บ่งบอกให้รู้ว่าพี่เมฆของเธอได้จากไปแล้ว และคงอีกนานกว่าที่เขาจะกลับมา