บทที่ 3 ปฐมบทความแค้น - 2

“เฮ้ย!! เร...แกพาฉันมาที่นี่ทำไมวะ” เสียงของ ‘ติณภพ พนาวรรษ’ เพื่อนชายของเรนะ แม้ทั้งสองจะสนิทกันมากแค่ไหน แต่คนรอบข้างที่มองอยู่ไม่เคยมีใครคิดว่าพวกเขาชอบกัน ด้วยความห้าวของหญิงสาว ทำให้ทุกคนเข้าใจว่าติณภพเป็นแค่เพื่อนมากกว่า ภายนอกที่ทุกคนมองนั้นรู้สึกว่าเรนะนั้นแมนมากกว่าติณภพเสียอีก

“มาดูบอลสิยะ”

“ร้อยวันพันปีไม่เห็นแกเคยชวนฉันมาดูเลย” ติณภพถามด้วยความสงสัย

“ฉันอยากมาดูนักฟุตบอลในดวงใจของฉันยังไงล่ะ” ใครจะรู้ว่าสาวห้าวอย่างเรนะจะปลาบปลื้มนักฟุตบอลต่างประเทศ แถมยังดูคลั่งไคล้ราวกับคนบ้าเลยทีเดียว

“เฮ้ย! อย่าบอกนะว่าที่แกชอบดูบอลเชียร์บอลมาตลอดเพราะว่าแกชอบนักฟุตบอลเนี่ยนะ” ติณภพร้องถามด้วยความไม่เชื่อ

“ใช่...แกไม่รู้หรอกว่า ‘วิลเชส ดิลมาเน่ต์’ เขาคือชายในฝันของฉัน” เรนะพูดพร้อมทำหน้าตาเคลิ้มฝัน ทำเอาติณภพยื่นหน้ามองเพื่อนรักอย่างไม่เชื่อหู

“สรุปว่าแกไม่ได้ชอบผู้หญิงใช่ไหม”

“ก็เออน่ะสิ แกต้องช่วยฉันนะ ฝันของฉันจะเป็นจริงแล้ว” เสียงหวานของเรนะร้องออกมาด้วยความดีใจ เพราะใฝ่ฝันมาตลอดสองปีที่จะได้เจอเขา และวันนี้ก็มาถึง เธอจะต้องทำให้ชายหนุ่มจดจำเธอให้ได้ ไม่ว่าจะวิธีไหนก็ตาม

“จะบ้าเหรอ แกเป็นผู้หญิงนะ แล้วอีกอย่างพ่อเทพบุตรอะไรของแกน่ะ เขาคงไม่มาสนใจสาวทอมบอยอย่างแกหรอก”

“ทำไม...ฉันจะทำให้เขารู้ว่าผู้หญิงอย่างฉันจริงใจกับเขามากแค่ไหน” เพราะความหลงใหลทำให้เรนะพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่ใกล้ชายหนุ่มให้มากที่สุด

“คนหล่อๆ ก็ต้องคู่กับคนสวยๆ สิ ห้าวๆ อย่างแก ต่อให้รวยแค่ไหนเขาคงไม่ชายตาแลหรอกยัยเร” แม้ติณภพจะรู้ดีว่าเพื่อนสาวเกิดมาบนกองเงินกองทอง แต่ต่อให้รวยแค่ไหนร้อยทั้งร้อยผู้ชายส่วนใหญ่ก็ชอบของสวยๆ งามๆ ทั้งนั้น ใครจะมาชอบคนแก่นกะลาอย่างเรนะกัน

“เชอะ...คอยดูนะวันนี้ฉันต้องพบเขาให้ได้” หญิงสาวบอกอย่างมุ่งมั่น

“เฮ้ย แล้วแกจะทำได้ยังไง เขาเป็นนักฟุตบอลนะไม่ใช่ผักที่จะหาเจอกันได้ง่ายๆ ตามท้องตลาดน่ะ”

“แล้วใครว่าฉันจะไปหาเขาที่ท้องตลาดเล่า ฉันจะไปเจอเขาที่คอนโดฯ ที่เขาพักต่างหาก” หญิงสาวยิ้มอย่างมีเลศนัย

“อย่าบอกนะว่า...”

“ใช่...วิลเชสพักที่คอนโดฯ ในเครือพ่อของฉัน และฉันก็รู้แล้วด้วยว่าเขาพักอยู่ห้องไหน” เพราะว่าเธอเป็นแฟนคลับทำให้หญิงสาวรับรู้ความเคลื่อนไหวของชายหนุ่มทุกอย่าง รวมแม้กระทั่งที่ที่ชายหนุ่มเข้าพัก และมันช่างเป็นเรื่องบังเอิญเหลือเกินที่เขาเข้าพักในคอนโดฯ ของเธอ

“แล้วแกจะบุกไปหาเขาที่ห้องเลยหรือไง ถึงยังไงแกก็เป็นผู้หญิงนะ”

“จะบ้าเหรอ...ฉันรู้หรอกย่ะว่าทำอะไร ไม่ลดศักดิ์ศรีไปจับผู้ชายหรอก ฉันแค่จะทำเนียนเข้าไปรู้จักเขาเท่านั้นเอง” เรนะคิดแผนของตัวเองในใจ

“ทำอะไรเผื่อใจไว้ก็ดีนะ...” ชายหนุ่มร้องเตือนเพื่อนสาวด้วยความเป็นห่วง

“ทำไมล่ะ”

ติณภพไม่พูดอะไรต่อ เขาเลือกที่จะนั่งเงียบๆ แล้วหันไปมองเกมการแข่งขันเบื้องหน้า จนเรนะรู้สึกฉงนใจในคำพูดของเพื่อน

“อะไรของแกวะติณ...”

“ช่างเถอะ ไว้ถึงตอนนั้นแกจะเข้าใจความหมายของฉันเอง มาดูหวานใจแกสิ เข้ามาในสนามแล้ว” เสียงของติณภพดูไม่ร่าเริงเหมือนตอนแรกจนทำให้เรนะรู้สึกสนใจในตัวของเพื่อน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เมื่อเพื่อนรักไม่ยอมพูดอะไร เธอจึงได้แต่มองพ่อยอดดวงใจของตัวเองเงียบๆ ต่อไป และก็ไม่คิดจะล้มเลิกแผนการของตัวเองเด็ดขาด

สายตากลมโตที่ได้มาจากมารดาจ้องมองร่างสูงใหญ่ของผู้ชายในฝัน ทำเอาหัวใจดวงน้อยๆ เต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ใบหน้าคมคายที่แจกยิ้มทั่วสนาม ซึ่งเธออยากจะเดินไปหาเขาและอยากให้เขาสนใจเธอ แต่รอก่อน เธอจะต้องเข้าถึงตัวเขาให้มากกว่านี้

“วิล...” ริมฝีปากขยับเรียกชื่อของนักฟุตบอลในดวงใจอย่างแผ่วเบา อยากจะรู้นักว่าเขาจะมีนิสัยอย่างไร

เสียงเชียร์รอบสนามดังขึ้นเมื่อนัดการแข่งขันเริ่ม จังหวะการเลี้ยงลูกฟุตบอลของวิลเชสทำให้เรนะยิ่งปลาบปลื้มเขามากขึ้น ลำขาแข็งแรงที่สามารถพาลูกฟุตบอลก้าวผ่านอุปสรรคไป

เรนะมองร่างกายกำยำที่มีเหงื่อเกาะผิวกาย เพียงแค่คิดว่าเขาเข้ามาใกล้เธอคงใจสั่น ริมฝีปากบางเฉียบที่เวลาขบกัด ทำเอาสาวจ้าวอยากจะรู้นักว่าจะอ่อนนุ่มแค่ไหน

‘เฮ้ย! ยัยเรแกคิดอะไรบ้าๆ เนี่ย’

หญิงสาวส่ายหน้าไปมาเพื่อสลัดความคิดของตัวเอง จนทำให้ติณภพถึงกับสะกิดเพื่อนรัก เพราะเห็นท่าทีที่แปลกไป

“เรๆ” เสียงของติณภพเข้ามาในโสตประสาทของเรนะทำให้หญิงสาวถึงกับสะดุ้งตัวด้วยความตกใจ ซึ่งในจังหวะนั้นทั้งสนามตกอยู่ในความเงียบและมีเสียงของเรนะดังขึ้นทำให้ทุกคนต่างหันมามองสาวหน้าสวยแต่มีบุคลิกห้าวทันที ไม่เว้นแม้แต่วิลเชสที่กำลังป้องกันลูกโทษบนสนามอยู่

“ยัยเร...นั่งเดี๋ยวนี้ เห็นไหมคนอื่นเขามองแกกันใหญ่แล้ว”

“เอ่อ...” เรนะรู้สึกหน้าม้านเมื่อเป็นที่จับจ้อง ทำให้ตลอดการแข่งขันหญิงสาวเอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จาเพราะรู้สึกอับอาย แต่เธอคงไม่รู้ว่าสายตาของนักฟุตบอลในดวงใจมองมาเป็นเช่นไร

“เร...แกโอเคนะ” ติณภพถามด้วยความเป็นห่วงเพราะเห็นว่าเพื่อนเงียบไป

“ไม่เป็นไร ฉันแค่อายนิดหน่อย”

“ฮ่าๆ” อยู่ๆ ติณภพก็หัวเราะออกมา จนทำให้เรนะมองด้วยหน้างอง้ำ

“หัวเราะอะไร”

“ก็หัวเราะคนอายเป็นอย่างเธอไง ไม่คิดเลยว่าจะมีโมเม้นต์แบบนี้ด้วย”

“ไอ้ติณบ้า เชอะ! ไม่คุยด้วยแล้ว”

ตลอดจนจบการแข่งขัน เรนะเอาแต่จ้องมองชายหนุ่มในดวงใจอย่างไม่ลดละ และอยากจะเห็นเขาใกล้กว่านี้ ทำให้หญิงสาวเลือกที่จะเดินลงมาก่อน เพราะคิดว่าถ้าลงไปข้างล่างจะเห็นใบหน้าหล่อเหลาชัดเจน

“จะไปไหน...”

“ไปข้างล่าง เดี๋ยวแกค่อยตามลงไปนะ ฉันจะไปดูพ่อเทพบุตรของฉันก่อน” หญิงสาวพูดออกมาอย่างร่าเริง จนติณภพได้แต่พยักหน้าตอบรับ

“อืม”

สาวร่างโปร่งเดินเข้ามาในห้องเก็บตัวของนักฟุตบอล ซึ่งเป็นเขตหวงห้าม แต่เพราะเธอได้สิทธิพิเศษทำให้เข้ามาได้โดยง่ายโดยไม่มีใครจับผิดได้

“โอ๊ย! ยัยเร...ทำไมแกต้องใจเต้นด้วย” มือบอบบางทาบบนหน้าอกของตัวเอง เมื่อรับรู้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่โครมครามไม่หยุด

ในจังหวะนั้นเสียงผู้ชายหลายคนก็เดินเข้ามาในห้องเก็บตัว และคาดว่าคงเป็นนักฟุตบอลทีมชาติของยุโรปแน่นอน

“วันนี้สนุกดีนะ...” เสียงภาษาอังกฤษที่ถูกเปล่งออกมาทำให้คนที่แอบซ่อนอยู่ถึงกับใจเต้นเพราะกลัวว่าชายหนุ่มจะจับได้ว่าเธอแอบเข้ามาในห้องนี้ และเธอจะไม่ตื่นเต้นเลยถ้าพ่อเทพบุตรไม่มายืนอยู่ตรงหน้าที่ซ่อนแบบนี้ และในจังหวะนั้นเองวิลเชสก็ทำการถอดเสื้อบอลเบอร์ห้าของตัวเองออก จนเรนะถึงกับตาค้างกับหุ่นหล่อล่ำที่พอเห็นแล้วเธอแข้งขาสั่นด้วยความตื่นเต้น

“ก็ดี...”

“แต่ฉันว่าที่นี่สาวๆ สวยจริงๆ ถึงว่ามีแต่คนบอกผู้หญิงไทยสวยเหมือนนางฟ้า เห็นจะจริง” นักฟุตบอลอีกคนพูดพร้อมกับยิ้มออกมาด้วยความร่าเริงที่ผ่านเกมการแข่งขันไปแล้ว เพราะพวกเขาจะได้ท่องเที่ยวในดินแดนนี้อย่างมีความสุขอีกอย่างเมื่อจบนัดนี้ทางสโมสรก็ให้พวกเขาพักยาวๆ หลังจากที่หักโหมมาตลอดฤดูกาล

“ก็ดีนะ ไปหาอะไรสนุกๆ ทำ...” คำพูดของวิลเชสทำให้เรนะอยากรู้นักว่าเรื่องสนุกที่ชายหนุ่มว่าหมายความว่ายังไง

และในจังหวะที่สาวร่างบางมองวิลเชส มือเล็กก็จับขอบตู้เอาไว้อย่างแรง จนของที่อยู่ด้านบนชั้นร่วงหล่นลงมา และในตอนนั้นเองของก็หล่นใส่หัวของชายหนุ่มอย่างจัง

“โอ๊ย!!!” เสียงร้องของวิลเชสทำให้เรนะเองร้องออกมาด้วยความตกใจที่เธอทำให้เขาได้รับเจ็บแบบนี้

“เฮ้ย!!!”

“ใครน่ะ ออกมานะ” มือหนากุมที่ศีรษะของตัวเองเอาไว้พร้อมร้องตะโกนออกมาด้วยความหงุดหงิดที่มีคนมาบังอาจทำให้เขาเจ็บตัว

เรนะถึงกับหน้าเสีย พร้อมกับเหงื่อที่ไหลออกมาด้วยความกลัว กลัวว่าเขาจะโกรธ แต่สุดท้ายหญิงสาวก็จำใจเดินออกมาจากที่ซ่อน เพราะถึงยังไงคงหนีไม่พ้นอยู่ดี

“บอกให้ออกมายังไง!!!”

เรนะเดินออกมาพร้อมก้มหน้าลงด้วยความกลัว แม้เธอจะเป็นคนที่กล้าเผชิญหน้า แต่กับผู้ชายคนนี้เธอกลับไม่อยากทำอย่างนั้นเลย

“เธอเป็นใคร!” น้ำเสียงอันแข็งกระด้างทำให้เรนะถึงกับรู้สึกไม่ดี เพราะถึงแม้เธอจะชื่นชอบเขามากแค่ไหน แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เธอได้เจอเขาและเป็นการเจอที่ไม่ดีเท่าไหร่ด้วย

“เอ่อ...”

“นี่เธอเข้ามาในนี้ได้ยังไง ใครอนุญาต!” วิลเชสตะเบ็งเสียงใส่สาวร่างเล็กกว่าตนด้วยความโมโห และเขาก็เข้าใจว่าเจ้าหล่อนอาจจะเข้ามาเพื่อขโมยของในห้องนี้ก็เป็นได้ เพราะท่าทางเหมือนเด็กผู้หญิงแต่ใจชาย ซึ่งถึงอย่างนั้นเขาก็ยอมไม่ได้เช่นเดียวกัน

“คะ...คือ ฉันเข้ามา...”

“บอกมาสิ ทำไมต้องอ้ำอึ้งแบบนี้ด้วย หรือว่าเธอเป็นแฟนคลับพวกฉันเลยแอบเข้ามาในนี้ จะมาขโมยอะไร” ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างรู้ทัน จนเรนะเงยหน้าขึ้นมองชายตรงหน้าด้วยแววตาสั่นระริก นิสัยห้าวๆ ของเธอตอนนี้มันหายไปเกือบหมด หลงเหลือไว้เพียงเรนะสาวน้อยอ่อนต่อโลก

“มะ...” แม้อยากจะตอบปฏิเสธไปแต่ว่าเธอได้แต่คิดนู้นนี่ จนวิลเชสที่รู้สึกรำคาญพวกแฟนคลับผู้หญิง เขาจึงทำหน้าตาเอือมระอาจนเพื่อนๆ นักฟุตบอลคนอื่นๆ รู้สึกสงสารสาวไทยแต่ลุคห้าวทันที

“ใจเย็นๆ สิวะวิล”

“ไม่ล่ะ ฉันเป็นนักฟุตบอลไม่ใช่ดาราที่ไม่จำเป็นต้องมีแฟนคลับ” ใครๆ ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าวิลเชสเป็นนักฟุตบอลที่มีความหยิ่งยโส และไม่ชอบอยู่กับอะไรที่วุ่นวาย แต่วิลเชสก็เป็นเพลย์บอยตัวพ่อที่เอาความเยือกเย็นของตัวเองเข้าสยบได้

“อะ...เอ่อ” เมื่อเห็นว่าวิลเชสจะเดินจากไปทำให้เรนะร้องเรียกเขาเพราะจะทำบางอย่าง “เรให้คุณค่ะ” ว่าจบมือเล็กก็ทำการยื่นสมุดภาพที่ตนเองบรรจงวาดรูปเขาลงไป เพราะงานอดิเรกของเรนะคือการวาดรูป และในจังหวะที่กำลังยื่นไปให้ชายหนุ่ม และเหมือนเขาจะรับ แต่วินาทีถัดมากลับปล่อยสมุดน้อยๆ ลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว

“พอดีฉันไม่ชอบรับของคนแปลกหน้า ขอโทษทีนะ” นิสัยเสียอีกอย่างของวิลเชสคือการพูดให้คนอื่นรู้สึกเสียใจ

“เฮ้ย! ทำไมทำแบบนี้วะ” ทุกคนต่างสงสารสาวน้อยตรงหน้า แม้เธอจะมีลักษณะคล้ายกับผู้ชาย เพียงแต่ใบหน้างดงามไม่ได้แต่งแต้มเท่านั้น

“ก็ฉันไม่ชอบ อีกอย่างทำไมฉันต้องรับด้วยวะ แค่นี้ใช่ไหม ฉันจะได้ไปสักที”

คำพูดของชายหนุ่มช่างเหมือนมีดที่แสนคมบาดจนเรนะรู้สึกเจ็บปวด ไม่คิดเลยว่าชายในฝันของเธอจะเป็นคนแบบนี้

“เอ่อคุณครับ...นี่ครับ” นักฟุตบอลร่างสูงคนหนึ่งเดินเข้ามาหยิบสมุดของเรนะแล้วยื่นคืนให้ด้วยความสงสาร เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่วิลเชสทำแบบนี้กับคนอื่น “ขอโทษแทนวิลมันด้วยนะครับ มันคงหงุดหงิดอยู่”

“ช่างเถอะค่ะ ยังไงก็ขอโทษด้วยนะคะที่เข้ามาในห้องนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต” ว่าจบหญิงสาวก็ทำการเดินออกจากห้องพักนักกีฬาด้วยอาการคอตก จนคนอื่นๆ มองตามด้วยความสงสารระคนเห็นใจ

เรนะเดินไปหาติณภพด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย ก่อนที่สาวร่างเล็กจะเดินไปกอดเพื่อนรักพร้อมกับปล่อยน้ำตาออกมาด้วยความเสียใจ

“เฮ้ย! เป็นอะไร” หลังจากที่เพื่อนรักหายตัวไปหลังจากการแข่งขันจบ เธอก็กลับมาด้วยใบหน้าซึมๆ จนติณภพอดเป็นห่วงไม่ได้

“ติณ...ฮือๆ ทำไม”

“เป็นอะไรเร บอกฉันมาสิ อย่าร้องเลยนะ ไม่เอาโอ๋ๆ” ติณภพไม่รู้จะทำยังไงเขาจึงทำได้เพียงปลอบประโลมเพื่อนสาว

แต่ในช่วงนั้นเองชายร่างสูงผู้เป็นเจ้าของสาเหตุก็เดินออกมาแล้วบังเอิญเห็นพอดี ก่อนที่จะเหยียดยิ้มด้วยความหยามเหยียด เพราะผู้หญิงก็เหมือนกันหมด ทำมาเป็นชอบปลาบปลื้มเขา แต่ตามจริงก็มีแฟนแล้ว

“หึ...ผู้หญิงก็เหมือนกันหมด” ว่าจบชายหนุ่มก็กล่าวขึ้นรถของตัวเองไปทันทีเพื่อมุ่งไปหาความสุขที่รออยู่เบื้องหน้า