Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
นักเขียน
นิยาย
Secret of Love at First Sight
3.0K·Diavolo_"ไอ้แย้มโว้ยย" ปกติคนที่ไม่สนิทจะเรียกเธอแยม หนูแย้มหรือแย้มจะมีแค่เพื่อนสนิทและพ่อแม่เท่านั้นที่เรียกชื่อนี้ "อะไรของกำนันเนี่ย" เธอมักจะเรียกพ่อตัวเองว่ากำนัน หญิงสาวชะโงกหน้าลงไปมองทางหน้าต่าง กำนันขุน หรือ ขุนแทน ยืนเท้าเอวมองลูกสาวอยู่ลานบ้าน "ขับรถให้หน่อยข้าจะอุ้มไก่" ดวงตากลมโตขยับมองไปยังไก่ตัวโปรดที่พ่ออุ้มอยู่ "กำนันไม่ให้ลูกน้องอุ้มให้อ่ะ" เธอหมายถึงลูกน้องที่เป็นทุกอย่างให้พ่อเธอ ปกติตัวติดกันตลอด วันนี้กลับไม่เห็นอีกคนเดินตาม "เอ็งนั่นแหละลงมาเร็ว" กำนันไม่ตอบ เร่งลูกสาวแทน "ค่าจ้างด้วย" สำหรับเธอแล้วทุกวินาทีมีค่าเสมอ ใครใช้เธอไปหมด แต่ต้องมีค่าบริการทุกครั้ง หากไม่จ่ายหรือคิดเบี้ยวเธอตามถึงบ้านแน่นอน "กับข้ายังคิดนะเอ็ง" "หนูรู้ว่ากำนันตีไก่ชนะ" มีหรือที่ผู้เป็นพ่อจะโกหกเธอได้ ช่วยปกปิดความลับขนาดนี้ ค่าปิดปากต้องมีเพิ่มทุกเดือน "แสนรู้จริง ๆ ลูกกู" กำนันพึมพำก่อนจะเดินไปรอยังรถที่จอดอยู่ไม่ไกล "หนูคนนะ!" "อ้าวเรอะ" พ่อลูกที่เป็นไม้เบื่อไม้เมาของบ้าน ปรื้น~ "ขับดี ๆ หน่อยสิวะ" กำนันขุนตะโกนบอกลูกสาว เขานั่งอยู่หลังกระบะโดยมีหนูแย้มทำหน้าที่ขับรถไปส่งยังสนามตีไก่ หนูแย้มขับไปตามถนนชนบทเรื่อย ๆ เธอหลบทุกอย่างที่หลบได้แม้กระทั่งกองอุจจาระวัว เธอสามารถผ่านมันไปได้โดยไม่ต้องหลบ แต่หญิงสาวก็เลือกที่จะหลบมัน.. "พูดอะไรของเขาน่ะ" เธอมองผ่านกระจกหลังเห็นผู้เป็นพ่อเอาแต่พึมพำอะไรสักอย่างซึ่งเธอไม่ได้ยิน หนูแย้มขับมาจนถึงที่หมาย เอี๊อดด!! ผู้คนนับสิบในละแวกนั้นต่างพากันหันไปมองเมื่อได้ยินเสียงเบรกรถลากยาวมาแต่ไกลของหญิงสาว "ถึงแล้วกำนัน!" ใบหน้าเล็กชะโงกหน้าตะโกนบอกพ่อตัวเอง "เออ ข้ารู้แล้ว" กำนันขุนอุ้มไก่ลงจากรถพลางปัดฝุ่นที่เกาะตามตัวและใบหน้า จังหวะหมุนตัวจะเดินเข้าสนามไป "ค่าจ้างด้วยจ้าา" มือเล็กยื่นไปตรงหน้า กำนันขุนปรายตามองเล็กน้อยก่อนจะล่วงกระเป๋าหยิบเงินไปวางให้เธอยี่สิบบาท ในใจก็คิดว่าลูกสาวตนลงจากรถตอนไหน ทำไมไม่ได้ยินเสียงเดิน "เอาไป" ยัดเงินใส่มือก่อนจะรีบหนีไปอีกทาง "ได้ไงอ่ะ!" "ติดไว้ก่อนเว้ยย" "อีกละ" วันนี้พ่อเธอติดค่าบริการสามครั้งแล้ว เธอจะทบต้นทบดอกให้หนักเลยคอยดู ปรื้นน!!~ "มันจะรีบไปหาแม่มันหรือไง" มองตามลูกสาวพลางสายหน้าปลง
พลาดรักนายเพลย์บอย
10.0K·Diavolo_"นี่ลุงดีแลน เพื่อนสนิทป๊าเอง" เขาแนะนำเพื่อนให้ลูกสาวรู้จัก "สวัสดีค่ะลุงดีแลน" เจด้ายกมือขึ้นไหว้อย่างนอบน้อม "อืม" ดีแลนพยักหน้าตอบรับ "แล้วสรุปว่ามีไรถึงมา" ถึงจะรู้อยู่แล้วก็ตามว่าเพื่อนตนพาลูกชายมาหาเขาถึงบ้านทำไม "กูจะมาคุยเรื่องหมั้นของลูกกูกับลูกมึง" ดีแลนเอ่ยขึ้นนิ่ง ๆ "ว่าไงนะ!/หมั้น!" ทั้งสองโพล่งออกไปพร้อมกันเสียงดัง ใครจะไม่ตกใจที่อยู่ ๆ ผู้ใหญ่ทั้งสองก็พูดเรื่องหมั้นขึ้นมาโดยที่เขาสองคนไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อน "ใช่ แกสองคนต้องหมั้นหมายกัน" "ไม่มีทางเด็ดขาด" โอนิกซ์ค้านเสียงแข็ง เขาไม่ยอมมีพันธะแน่นอน ยังไงเขาก็ไม่ยอมหมั้นกับเจด้า "ปะป๊าไม่เอานะคะ" เจด้าเองก็ไม่เห็นด้วยหากให้ตนหมั้นกับผู้ชายตรงหน้า เธอถือว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมาจากความสมยอมของทั้งสองฝ่าย "แต่ป๊าเห็นด้วย" "ป๊า~" เธอเรียกคนเป็นพ่อเสียงอ่อน เจด้ามีสีหน้าไม่สู้ดี เธอกลัวว่าจะโดนจับหมั้นจริง ๆ "แต่ผมกับเธอไม่ได้รักกัน" "ลองอยู่ด้วยกันเดี๋ยวก็รักกันเองแหละ" ดีแลนไม่สนว่าทั้งสองจะรักกันไหม ในเมื่อลูกชายเขาได้ล่วงเกินอีกฝ่ายแล้ว เขาที่เป็นพ่อก็ต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่ลูกชายตัวเองทำกับลูกสาวเพื่อนสนิทเขาอย่างติณณภพ "แต่แด๊ดครับ... " "ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น ฉันจะประกาศขายคอนโดนั้นแล้วให้แกพาหนูเจด้าย้ายไปอยู่ที่เพนท์เฮาส์ของฉันซะ" คำพูดเด็ดขาดของดีแลนทำให้ไม่มีใครแย้งอะไรได้ ติณณภพเองก็เห็นด้วยกับสิ่งที่เพื่อนเอ่ยมา ในเมื่อทั้งสองยังรักสนุกไปวัน ๆ ไม่คิดจะจริงจังสักทีก็ต้องเจอแบบนี้แหละ "ปะป๊าช่วยพูดอะไรหน่อยสิคะ" เจด้าหันไปเขย่าแขนติณณภพเบา ๆ อย่างน้อยก็ค้านสักนิดก็ยังดี "พรุ่งนี้เตรียมตัวย้ายได้เลย ป๊าจะให้คนจัดกระเป๋าให้" ถึงจะหวงลูกสาวแค่ไหน แต่ถ้าเธอยังทำตัวเหลวไหลอยู่แบบนี้ ก็คงต้องดัดกันหน่อย ตามใจจนเสียนิสัยหมดแล้ว "ปะป๊า! " "ไปดื่มกันหน่อยไหม ไม่เจอกันนาน" ติณณภพหันไปเอ่ยชวนดีแลนเมื่อจัดการเรื่องลูก ๆ ของตนเสร็จ หลังจากที่ยุ่งกับงานจนไม่มีเวลามาสังสรรค์กันเหมือนสมัยเป็นวัยรุ่น "เอาสิ" เขาปล่อยให้ทั้งสองอยู่ด้วยกันไป ไม่สนว่าทั้งคู่จะกระโดดกัดคอกันไหม
มือปืน Crazy in Love
13.0K·Diavolo_"เป็นอะไร" เมื่อเห็นว่าอีกคนเอาแต่เงียบ ร่างสูงก็เริ่มใจไม่ดี คิดว่าเธอไม่พอใจที่เขาทำแบบนั้นไปหรือเปล่า "...." มือบางยกขึ้นกุมหน้าอกตัวเอง ใบหน้าเห่อร้อน แก้มสองข้างขึ้นสีแดงระเรื่อ "น้ำ" ปากหนาเรียกคนตัวเล็ก "หน้าเค้าแดงไหม" "...." มือปืนชะงักไปเล็กน้อย คงเพราะน้ำหนึ่งยังอยู่ในอาการตกใจ ทำให้ไม่รู้ตัวว่าเผลอแทนตัวเองออกไปยังไง มือปืนที่ได้ยินก็นิ่งไปทันที ครั้งแรกที่เธอแทนตัวเองกับเขาแบบนี้ มันดันน่ารักและถูกใจเขาที่สุด "ตอบสิ" "คะ เค้าเหรอ" น้ำเสียงตะกุกตะกักจนไม่เป็นตัวเอง ทำให้พีร์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกลอกตามองบน สรุปแล้วคือเขามานั่งดูทั้งสองจีบกัน "อะไรของนาย" เธอยังไม่รู้ตัวว่าก่อนหน้านี้พูดอะไรไป "เอาแบบเมื่อกี้ น่ารักดี " คำพูดอ่อนหวานเป็นอีกหนึ่งเสน่ห์ทำให้น้ำหนึ่งชอบเวลาที่มือปืนพูดกับเธอ มันมีทั้งความอ่อนโยน อบอุ่นอยู่ในคนคนเดียว
ขุนเขาคลั่งรัก
26.0K·Diavolo_"เราจะกินกันที่นี่ใช่ไหมคะ"ฉันถามอย่างไม่คิดอะไร สายตาก็พลางกวาดมองไปทั่วบริเวณร้านอาหารที่เฮียขุนเขาพามา ดูแล้วราคาน่าจะแรงเอาเรื่อง "เรากินกันที่นี่ได้เหรอ?"เอ้า! ก็ถ้ากินไม่ได้แล้วจะพามาทำไม "แล้วทำไมเราจะกินไม่ได้คะ"ฉันถามไปอย่างคนไม่รู้จริง ๆ "ไม่รู้สิ ปกติฉันไม่เคยกินกันที่นี่" "เดี๋ยวนะ!"ฉันว่ามันเริ่มจะแปลก ๆ แล้ว นี่อย่าบอกนะว่าเฮียแกตีความหมายประโยคคำพูดที่บอกว่ากินกันเป็นเรื่องอย่างว่า ให้ตายเถอะ! เขาจะโรคจิตเกินไปแล้วนะ "อะไร"ยังจะมาหน้ามาทำหน้าตาใสซื่อใส่อีก "เฮียมันลามก โรคจิตที่สุด" "ก็เธอเป็นคนพูดมันขึ้นมาเอง"ยังจะมาเถียงอีก ไอ้คนแก่นิสัยไม่ดี "แล้วทำไมต้องคิดไปไกลด้วยล่ะ " "อะไรของเธอ ฉันยังไม่ได้คิดอะไรเลย"เขานี่มันสุดยอดคนจริง ๆ "อย่ามาทำเป็นไม่รู้" "เป็นเด็กคิดลึกนะเรา" นี่เขาว่าฉันเป็นเด็กลามกอย่างนั้นเหรอ "ไม่คุยด้วยแล้ว!"สบัดหน้าแรงขนาดนี้คอจะเคล็ดไหมวะ ฉันรีบหนีพลางก้าวเดินให้เร็วที่สุดเพื่อเข้าไปยังด้านในร้านอาหาร แต่พอก้าวไปได้สามสี่ก้าวก็นึกได้ว่าตัวเองยังไม่เคยมาและไม่รู้ว่าต้องเดินไปทางไหนฉันจึงหยุดเดิน ฉันยืนนิ่งอยู่กับที่หันกลับไปมองที่อีกคนที่เดินเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงสับขาเสมือนว่าตัวเองกำลังเดินแบบอยู่ ฉันได้แต่กลอกตามองบนให้กับความคีพลุคนั้น
มังกรโคตรเลว
34.0K·Diavolo_"ทำอะไร" "อ๊ะ!" ฉันสะดุ้งเสียงที่ดังอยู่ข้างหูตัวเอง "แต่งตัวจะไปไหน" นี่มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมที่เขาใช้เป็นประจำหนิ กลิ่นมันเหมือน...น้ำหอมผู้หญิง "ไปโรงพยาบาล" ฉันตอบโดยไม่ได้หันไปมอง "รอก่อน ขอไปเปลี่ยนชุดแป๊ปหนึ่ง" "นายไปพักเถอะ ฉันไปเองได้" "เป็นอะไร" "เปล่า" เขาคงลืมไปแล้วจริง ๆ ว่าเมื่อคืนบอกให้ฉันรอกินข้าวด้วย หึ น่าสมเพชตัวเองสิ้นดี ไม่แปลกที่เขาจะเคยสมเพชฉันมาก่อน "ขอตัวนะ" ฉันรีบเช็ดมือให้แห้งรีบพาตัวเองออกจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด