


นิยาย


นางเอกเช่นข้าขอเกี้ยวท่านตัวร้ายผู้นี้
จู่ ๆ ก็ดันทะลุมิติมาอยู่ในร่างของนางเอกที่แสนอ่อนแอ แถมพระเอกก็โคตรโง่เง่า หูเบา เชื่อคำสตรีอื่นมากกว่าคนรักตน แล้วไยนางต้องทนเล่า? เกี้ยวท่านตัวร้ายที่ซิกแพกซ์แน่นเยี่ยงก้อนขนมปังผู้นี้มิดีกว่าหรือ


ท่านแม่ทัพได้โปรดอย่าโง่
เขาเคยสัญญากับนางว่าหัวใจและสายตาของเขาจะมิชายตาแลสตรีใดอีกนอกจากนางเพียงผู้เเดียว ทว่าเขาก็ไม่อาจปฏิเสธสมรสพระราชทานที่มีเรื่องหนี้ชีวิต หนี้บุญคุณหนุนหลังอยู่ได้ จึงจำต้องผิดสัจจะที่เคยให้ไว้แก่นาง


ฮูหยินเอกที่สามีชังน้ำหน้า
"หลินเหมยอ้าย" จู่ๆก็ถูกจับพลัดจับพลูมาเป็นฮูหยินเอกของฉินหยางหยาง บุรุษเมืองเหมยเจียงที่มีรูปร่างหน้าตาหล่อเหลา ทว่าปากร้าย ซ้ำยังชังน้ำหน้านางนัก! เพราะเข้าใจว่านางคือต้นเหตุที่ทำให้ลูกของตนตาย!


เพราะเขาไม่เคยรัก
จู่ ๆ พอได้กันปุ๊บเขาก็เปลี่ยนไปจากฝ่าตีนเป็นเล็บขบ ไม่มีเหตุผล ไม่มีอารมณ์จะคุย อยากอยู่คนเดียวสักพัก นี่มันข้ออ้างของผู้ชายเฮงซวยที่จะเขี่ยทิ้งกันชัด ๆ


ได้แค่สถานะเดียว
“ต่างคนต่างใช้ชีวิต ต่างคนต่างเดินตามทางของตัวเอง ส่วนเรื่องระหว่างเรา ให้เหลือไว้เพียงหน้าที่พ่อ และหน้าที่แม่ที่ทำร่วมกันเท่านั้นก็พอ”


โปรดอย่ากลับมา
"โปรดอย่ากลับมาในวันที่รอยยิ้มหวานบนใบหน้าคุณไม่มีผลจะทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงได้อีกแล้ว"


เพียงใจกระหายรัก
“คนที่ชื่อ‘ขึ้นฉ่าย’เนี่ย ถ้ามา‘ขึ้นขย่ม’บนหน้าตักฉันจะฟินขนาดไหนกันเชียว”


คลั่งรักเด็กยี่สิบ
"พ่อไมโครเวฟของนุ่มนิ่ม"


หย่ารักได้สักที
ยอมทนหลับหูหลับตาเป็นคนโง่มาโดยตลอด เพียงเพราะยังอยากมีเขาอยู่ในชีวิต กระทั่งวันนี้รู้แล้วว่า “ต่อให้รักรองเท้าคู่นี้มากแค่ไหน แต่หากใส่แล้วมันเจ็บจนเดินไม่ไหว ไม่ช้าก็เร็วคงต้องถอดออก”


สามีเฮงซวย
"เลว ระยำ สำส่อน นี่คือนิยามของสิงห์หรือเหี้ยคะ?"


แค่เมียในนาม
เราก็แค่จำใจทนอยู่กันไปเพื่อรอวันหย่า แต่การกระทำของเขากลับทำให้ฉันเผลอคิดเข้าข้างตัวเอง ยอมถลำก้าวขาเข้ากองไฟ พอรู้ตัวอีกทีก็ดันรู้ว่าที่ผ่านมา แม่ง ไม่มีอะไรจริงเลยสักอย่าง


พันธะร้ายรักเมียเก็บ
เธอยินยอมอยู่ในสถานะเมียเก็บเพราะคำว่ารัก...แต่ในสายตาของผู้ชายคนนั้นช่างเต็มไปด้วยแรงเกลียดชัง ดูถูกเหยียดหยามสารพัดเพียงคิดว่าเธอมันเน่าเฟะจนยอมขายศักดิ์ศรีนอนกับอื่นที่เพิ่งรู้จักกันเพื่อแลกเงิน