


นิยาย


ภรรยาที่เขาไม่ต้องการ
“นี่คือข้อตกลงระหว่างเรา” เขาพูดพลางโยนซองเอกสารลงบนเตียงอย่างไม่ไยดี ก่อนจะจ้องมองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า “ฟังให้ดี... อย่างแรกคือการแต่งงานครั้งนี้จะเป็นเพียงแค่ในนามเท่านั้น ฉันจะไม่มีวันยกย่องเธอไปมากกว่าคนอาศัยร่วมบ้าน และสอง... ห้ามเธอก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของฉันเป็นอันขาด ฉันจะไปไหน ทำอะไร กับใคร มันไม่ใชธุระของเธอ” โปรดขยับกายลุกขึ้นเดินเข้าหาบัวช้าๆ จนเธอต้องถอยร่น “แล้วข้อสุดท้าย...ห้ามแสดงตัวว่าเป็นภรรยาของฉันต่อหน้าคนอื่น ถ้าฉันไม่ได้สั่ง จำไว้ว่าฉันไม่ได้อยากให้ใครรู้ว่าเธอเป็นอะไรกับฉัน” “พี่โปรด...นี่มัน...” “ทำไมหรือมันน้อยไปสำหรับคนอย่างเธอ” โปรดกวาดสายตาคมกริบมองร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม “อย่าหวังว่าฉันจะนอนร่วมเตียงกับเธอเหมือนสามีภรรยาทั่วไป บัว...ที่ตรงนี้มีไว้สำหรับคนที่เป็น ‘เมีย’ จริงๆ ไม่ใช่คนที่ถูกยัดเยียดมาแบบเธอ” “บัวทราบค่ะ บัวไม่ได้หวังอะไรแบบนั้นอยู่แล้ว” บัวตอบเสียงแผ่ว พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ “ดี งั้นก็นอนที่โซฟานั่นไป จนกว่าย่าจะเลิกจับตามองเรา แล้วฉันจะหาทางเขี่ยเธอออกไปจากชีวิตฉันเอง” คำพูดของเขาเหมือนคมมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลเดิม บัวพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะเดินไปหยิบหมอนและผ้าห่มมุ่งหน้าไปยังโซฟาตัวยาวที่มุมห้อง


แม่ของลูกที่เขาไม่รัก
“คุณพ่อไปด้วยไหมคะ…” คำถามเล็ก ๆ นั้นทำให้ลลิตาชะงัก มือบนพวงมาลัยกำแน่นขึ้นนิดเดียว เธอเหลือบมองลูกผ่านกระจกหน้า เห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวังจนใจสะท้าน “คุณพ่อไม่ได้ไปค่ะ วันนี้คุณพ่อต้องทำงานนะคะ” ลิลินก้มหน้าลงเล็กน้อย แต่ยังมองแม่ด้วยสายตาซื่อ ๆ “หนูอยากให้คุณพ่อไปด้วยจัง…” ประโยคนั้นเหมือนคมอะไรบางอย่างกรีดผ่านอก ลลิตาฝืนยิ้ม สูดหายใจเงียบ ๆ กลั้นความเจ็บที่กำลังแล่นขึ้นมา “ไว้วันหลังนะคะ วันนี้น้องลิลินไปกับแม่ก่อนนะ ไม่ดื้อเนอะ” ทั้งที่รู้ดี… ‘วันหลัง’ ที่เธอพูดออกไป มันไม่มีอยู่จริง พ่อของลูกไม่มีทางยืนข้างเธอและลิลินได้แบบครอบครัวที่เด็กน้อยเฝ้าฝันเลย


ภรรยาที่เขาไม่รัก
“เอ่อ…คุณกรณ์ค่ะ เมยอยากชวนคุณไป…” เธอเริ่มเอ่ย แต่ถูกเขาขัดขึ้นมาก่อนราวกับรู้ว่ากำลังขอ “ฉันไม่ว่าง” ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ “ค่ะ…” เธอหน้าเจื่อนลง แต่ยังพยายามฝืนยิ้มออกมา เธอรู้ดีว่าเขาไม่อยากไปด้วย แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองยังอยากชวนเขาอยู่ “เย็นนี้คุณจะกลับมาทานข้าวไหมคะ เมยจะได้เตรียมของโปรดไว้ให้คุณ” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน บางวันเขาเลือกทานข้าวนอกบ้าน แต่บางวันก็กลับมาทานอาหารที่เธอทำ “ยังไม่รู้…ฉันอิ่มแล้ว” เขาพูดจบก็ลุกขึ้นทันที เธอรีบวางช้อนและลุกตามไปส่งเขาหน้าประตูเหมือนทุกวัน


เมียเด็กของวายุ
"เธอคือเด็กดื้อที่เขาเฝ้าดูแล ประคบประหงมเธออย่างกับไข่ในหิน ทั้งที่รู้ว่าเธอเห็นเขาแค่ 'พี่ชาย' แต่เขา...กลับรักเธอหมดหัวใจ และยอมทำทุกอย่าง เพื่อได้ยืนข้างเธอในฐานะ 'คนรัก' สักวัน"


รักที่ถูกพราก
“พี่วา...วันนี้พี่ดูเหนื่อย ๆ จังเลยค่ะ งานยุ่งเหรอ” อิงถามพลางยิ้มบาง ๆ พยายามเก็บความกังวลไว้ข้างใน "ก็...งานเยอะนิดหน่อย” ชายหนุ่มเพียงตอบสั้น ๆ ว่า ก่อนจะวางส้อมลงและถอนหายใจยาว ดวงตาคมที่เธอรักกลับเต็ม ไปด้วยความเหนื่อยล้าและความหนักอึ้ง “เรา...เลิกกันเถอะ อิง” คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีดกลางหัวใจเธอ วันที่ควรเต็ม ไปด้วยความสุข กลับกลายเป็นวันที่เธอแทบหายใจไม่ออก


พ่ายรักน้องสาวเพื่อน
“เขาห้ามใจมานาน แต่เมื่อเธอไม่ใช่น้องอีกต่อไป... หัวใจก็ไม่มีเหตุผลอีกแล้ว”หรือ“น้องสาวเพื่อน... คำว่าต้องห้าม ทำให้เขาอยากครอบครองยิ่งกว่าใคร”


ภรรยาที่ไร้ตัวตน
'สำหรับเธอเขาคือคนสำคัญ แต่สำหรับเขาเธอเป็นแค่คนไร้ตัวตน'