บทที่8 เพราะเด็กกว่า

“ทำไม พูดมาเนล”

“คุณไม่ใช่แบบที่ฉันชอบ ต่อไปก็คงไม่ชอบ แล้วทำไมต้องเสียเวลา ไม่ใช่แค่ฉัน แต่หมายถึงคุณด้วย คุณเอาเวลาไปจีบคนอื่นเถอะ กลับไปได้แล้ว” เนลลี่พูดตัดบท

“เนลผมไม่สนที่คุณพูดวันนี้เลย เพราะสายตาคุณมันฟ้องว่าคุณโกหก”

“นี่อย่ามาจับผิดฉันนะ”

“งั้นก็บอกผมมา ถ้าผมไม่รู้ความจริง ผมจะไม่มีวันเลิกยุ่งกับคุณแน่”

“เป็นบ้ารึไงไค ฉันปฏิเสธคุณอยู่นี่ไง”

“ใช่สองวันที่ผ่านมาคุณทำผมแทบบ้าแล้วเนล คุณคิดจะเล่นอะไร”

“ก็ได้ ฉันจะพูดแค่ครั้งเดียวแล้วก็จบกันไปนะ ที่ฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับคุณอีก ก็เพราะคุณเด็กกว่าฉันสามปีไค ฉันไม่อยากคบกับผู้ชายที่เด็กกว่า สามปีเลยนะ ฉันรับไม่ได้หรอก” เนลลี่พูดออกไปตามตรง และคิดว่าเขาน่าจะเข้าใจ

ไคมองเธอนิ่ง งงกับเหตุผลแค่นี้ของเธอ ที่เอามาเป็นเรื่องใหญ่ เขาขยับตัวยืนตรงเอาสะโพกพิงโต๊ะทำงานของเธอ แล้วกอดอกมองเธอนิ่ง

“ฉันก็พูดไปแล้ว ปัญหานี้มันอยู่ที่ฉัน คุณก็แก้มันไม่ได้ เพราะฉะนั้นเราต่างคนต่างไปเถอะ” เธอพูดไปหมดแล้วและหวังว่าเขาจะกลับไป ก็ไม่ชอบเด็กกว่าจริงๆ นี่น่า ชอบคนโตกว่า ชอบคนที่เป็นหลักให้กันได้ มีความเป็นผู้นำ ยังไงก็ต้องอายุเยอะกว่าอยู่ดี แบบนี้มันไม่ใช่ ถึงเขาจะถูกใจฉันมากก็เถอะ

“เด็กกว่ามันเป็นปัญหาตรงไหน ผมไม่เข้าใจ” ไคถามอย่างไม่เข้าใจจริงๆ เพราะสำหรับเขาอายุมันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรเลย และดูหน้าเธอถ้าไม่บอกเขาไม่มีทางรู้เลยว่าเนลลี่แก่กว่าเขา

“ก็ฉันบอกว่าฉันไม่ชอบ”

“ผมก็เห็นว่าคุณชอบนะ แต่พอคุณรู้ว่าผมอายุเท่าไหร่ก็ไม่ชอบขึ้นมางั้นเหรอ มันใช่เหรอเนลลี่”

“ไคเคารพการตัดสินใจของฉันด้วย ฉันไม่อยากเป็นแฟนกับผู้ชายที่เด็กกว่า ฉันไม่เคยคบเด็ก คุณเข้าใจไหม” เนลลี่พูดทุกอย่างออกมา ไทป์หมาเด็กอะไรแบบนั้นมันไม่เคยอยู่ในหัวฉันเลย มันเป็นไปไม่ได้หรอก อะไรแบบนั้นมันไม่มีทางเหมาะกับคนอย่างฉันแน่ๆ คบเด็กเสียบุคลิกความเป็นผู้นำตายเลย และถ้าธีโอรู้เข้าคงหัวเราะเยาะฉันจนฟันโยกแน่ๆ

“งั้นให้ผมเป็นอะไรดี ผมเป็นอะไรให้คุณก็ได้ไม่ติดหรอก ถ้าไม่อยากให้เป็นแฟน ไม่เป็นก็ได้” ไคยักไหล่เหมือนไม่ได้แคร์อะไรมากนัก

“อะไรนะ” เขาจะบ้างั้นเหรอ จะตื๊อไปถึงไหน เป็นอะไรก็ได้เดี๋ยวก็ให้มาเป็นคนขับรถซะเลยดีไหม

“ตามนั้นเพราะผมยังไม่อยากไปจากคุณ” ไคพูดความจริง เขาชอบเธอมาก ตั้งใจจะพยายามจีบให้ถึงที่สุดด้วย

“หมายความว่าถ้าฉันไม่ตกลง….”

“ใช่ผมจะตามคุณไม่เลิก….เอาไง”

“เอาไงงั้นเหรอ กล้าดียังไงมาใช้คำแบบนี้กับฉัน ฉันโตกว่านายนะ ฉันเป็นพี่นายตั้งสามปี พูดจากับฉันให้มันดีๆ หน่อย” เนลลี่จ้องคนเด็กกว่าอย่างเอาเรื่อง

“ไม่ล่ะ พอดีผมเป็นลูกคนเดียว แล้วที่จำได้คือผมไม่มีพี่สาว” ไคตั้งใจพูดกวน เพราะเธอพูดข่มเขาก่อน ก็แค่อายุเยอะกว่าแค่นั้น ไม่รู้อะไรนัก

เนลลี่เงยหน้ามองสบตาเขา พอจะถึงบทกวนขึ้นก็น่าโมโหมากเลยนะ เธอมองเขานิ่ง เขาก็จ้องกลับแบบไม่ยอม คงไม่ยอมง่ายสินะ เอาสิก็ลองดู

“นายบอกเองนะว่า ตัวนายเองเป็นอะไรก็ได้ ถ้าฉัน…”

“เนลผมไม่เป็นคนขับรถ รึเบ้คอยหิ้วของให้คุณหรอกนะ ไม่ต้องพูดแบบนั้น” เขารีบพูดดักคอขึ้นมา

“งั้นพูดเองเลย ว่ามา” เธอมองเขาและถามเสียงดังอย่างนึกโมโหคนรู้ทัน และเกลียดสายตาของเขาที่เอาแต่จะจ้องจับผิดอยู่แบบนั้น

“โอเค ฉันจะพูดอีกแค่ครั้งเดียว ถ้านายไม่โอเคก็กลับไปซะ” เนลลี่ตัดสินใจพูดในสิ่งที่คิดว่าเขาจะไม่ยอม เพราะมันน่าจะเป็นการหยามเกียรติเขา จนเขาโกรธและรีบหนีไป

ไคมองเธอนิ่งรอฟังสิ่งที่เธอจะพูด

“เป็นคู่นอนลับๆ ของฉัน ทำได้ไหม” เนลลี่ยิ้ม และคิดว่าไคต้องไม่ยอม เขาเป็นผู้ชายไม่ชอบอะไรแบบนี้แน่ การลดศักดิ์ศรีของตัวเองเขาคงไม่ยอม และเขาคงไม่ใช่ประเภทที่หวังแค่ได้ ไม่งั้นก็คงไม่ตามเธอแบบนี้

“ได้ตกลง ผมบอกแล้วว่าไม่ติด” เขายกยิ้มมุมปากมองเธอนิ่ง ผิดคาดเลยแฮะ ไม่คิดว่าเนลลี่จะทำแบบนี้ เธอคงไม่ชอบเขาจริงๆ เลยคิดจะปฏิเสธเขาทุกทางแบบนี้ ถึงกับยื่นข้อเสนอมาแบบนี้ และคิดว่าเขาต้องปฏิเสธแน่ๆ ที่จริงเขาก็ควรจะปฏิเสธเธอไปนะ แต่ทำไงได้เขายังไม่อยากยอมแพ้

“ตกลงงั้นเหรอ” เนลลี่ถึงกับหน้าเจื่อน

เขาพยักหน้า “ผมโอเคนะ มีกฎที่ผมต้องรู้ไหม”

“ฉันค่อยบอกอีกทีละกัน ตอนนี้ฉันต้องไปประชุมแล้ว” เนลลี่หมุนเก้าอี้ทำงานของเธอไปอีกทาง เพราะอยากหนีเขา และรีบดันตัวเองลุกขึ้นจากเก้าอี้ รีบเดินออกไปจากห้อง

บ้าจริงทำไมเขาตอบตกลงล่ะ จะตกลงทำไมก็ไม่รู้ ไม่น่าพูดแบบนั้นออกไปเลย ทำไงดี แบบนี้เขาก็คงคิดไปแล้วว่าฉันติดใจเขา

ไคเดินออกมาจากบริษัทของเนลลี่ด้วยอารมณ์ขุ่นมัว เขาโกรธที่เธอให้เขาเป็นแค่นั้น ตอนแรกเขาคิดว่าเธอคงบอกว่าให้ดูกันไปก่อน ไม่ตัดขาดกันไปเลย เขาจะพยายามทำคะแนนให้เธอใจอ่อนเอง แต่เธอพูดออกมาแบบนั้น คือแปลว่าเธอไม่มีใจให้เขาเลย อยากได้แค่เซ็กซ์งั้นเหรอ ก็คงใช่เพราะเธอบอกว่าชอบ งั้นก็แล้วแต่ เธอเป็นคนเลือกเอง

ด้านเนลลี่

ตั้งแต่ไคกลับไป เธอไม่มีกะจิตกะใจจะทำงานเลย เอาแต่คิดถึงเรื่องเขา ถ้าเป็นแบบนี้ฉันก็ยังคงห่างเขาไม่ได้นะสิ บ้าจริงทำไมฉันพูดออกไปแบบนั้นนะ แล้วทำไมเขาไม่โกรธและปฏิเสธให้มันจบๆ ไปล่ะ จะมาอยากนอนกับฉันทำไม คุณแบบเขาถ้าแค่จะหาคู่นอนมันง่ายจะตาย เสียงข้อความทำให้เนลลี่ตื่นจากความคิดตัวเอง รีบหยิบโทรศัพท์มาดู

ติ้ง!

ไค : เป็นคู่นอนลับๆ ของคุณ ทำได้แค่เอากันใช่ไหม

เนลลี่เปิดข้อความ “บ้าเอ๊ย คนบ้า เอาไงดีล่ะฉัน”

ไค : ถ้าคุณคิดไม่ออกผมจะเป็นคนกำหนดเองแล้วคุณก็ทำตามให้ได้

เนลลี่ : ลองว่ามาสิ

ไค : เจอกันอาทิตย์ละสองวัน สถานที่แล้วแต่คุณกำหนด เสร็จแล้วก็กลับ ไม่มีการนอนค้าง เรื่องส่วนตัวไม่ยุ่งเกี่ยวกันและกัน เจอกันข้างนอกไม่จำเป็นต้องรู้จักกัน ครอบคลุมดีไหม คุณมีอะไรเพิ่มเติมก็ว่ามา

เนลลี่ : ตามนั้น

เวรจริงทำไมฉันต้องโอเคด้วยอยากจะตีนิ้วตัวเองที่พิมพ์ตอบไปแบบนั้น ที่จริงฉันต้องเป็นคนกำหนดไม่ใช่เหรอ ทำไมกลายเป็นเขาล่ะ แต่ก็ช่างเถอะในสถานะนี้แบบนี้ก็ถูกต้องแล้ว

“เฮ้อ! จะบ้า เจออะไรของฉันวะนี่” เนลลี่คิดทบทวน ถึงเรื่องบนเตียงระหว่างฉันกับเขา ซึ่งมันก็ดีมาก อย่างปฏิเสธไม่ได้ กับความรู้สึกตัวเอง ว่าจากวันนั้นถึงวันนี้ ฉันคิดถึงเรื่องนี้ตลอดเวลาเหมือนกัน

“เฮ้อ!” งั้นก็ช่างมันเถอะ ลองความสัมพันธ์แบบนี้บ้างก็ดีนะ มีแค่เซ็กซ์ เขาก็หล่อดี เราก็ได้กันแล้วด้วย ถ้าเก็บไว้เล่นด้วยอีกหน่อยก็คงไม่เป็นไร เบื่อเมื่อไหร่ก็ค่อยแยกย้าย อีกหน่อยเขาเจอคนอื่นเขาก็ไปเองแหละ เด็กหนุ่มแบบเขา เจอน่ารักใส่ๆ ก็คงไปอีกไม่นาน

ไคนั่งอ่านข้อความ สองประโยคที่เธอพิมพ์มาซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ตามนั้น งั้นเหรอ” คงไม่รู้สึกอะไรเลยจริงๆ สินะ เธอเลือกแบบนี้เองนะเนล เขาได้แต่โมโหอยู่คนเดียว