บทที่7 เปลี่ยนใจ

เช้าวันต่อมา

เนลลี่ขยับตัวตื่น มองแขนตัวเองที่กอดร่างหนาไว้แน่น และเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาของเขา ยิ้มกับคนหล่อที่ยังหลับตาพริ้ม เธอขยับตัวลงจากเตียง แต่ต้องกัดปากแน่น เพราะตรงนั้นเจ็บมากใช่เล่นเลย แล้วก็ค่อยๆ หยิบชุดที่เขาถอดทิ้งเมื่อคืนมาสวม และเหลือบไปเห็นซองถุงยางที่วางอยู่ที่โต๊ะหัวเตียง

ก็มีนะแล้วทำไมไม่ใส่ คนบ้า แอบด่าเขาในใจ แล้วก็อยากรู้ขึ้นมาว่าเขาไซซ์อะไร ก็เลยเดินย่องเบาๆ ข่มความเจ็บและแสบไว้ แล้วก็หยิบถุงยางขึ้นมาดูใกล้ๆ แล้วถึงกับตาโต 58 ถึงว่าทำไมเจ็บขนาดนี้ ของฉันฉีกหมดแล้วมั้ง มองคนหล่อที่ยังนอนหลับสบายอยู่ แล้วอดที่จะย่นจมูกใส่เขาไม่ได้

“เท่าแขนฉันแล้วมั้ง” พูดพึมพำกับตัวเอง แล้ววางถุงยางไว้ที่เดิม ตาเหลือบไปเห็นกระเป๋าสตางค์ของเขาวางอยู่ด้วย

ขอดูนามสกุลหน่อยเถอะใหญ่ได้ใคร เนลลี่เปิดกระเป๋าสตางค์ของเขา อ่านชื่อนามสกุลเขา ไค กอร์ดอน (อารยะสกุล) แล้วก็ไล่สายตาดูวันเดือนปีเกิด ของเขาด้วย

“โอ๊ะ! ไค เด็กกว่าฉันงั้นเหรอ” เนลลี่รีบเก็บกระเป๋าสตางค์ของเขาไว้ที่เดิม และรีบเดินย่องออกมาจากห้องนอนของเขาทันที

เนลลี่กดลิฟต์ แล้วก็รีบเดินไปที่รถของตัวเอง ก่อนที่จะรีบขับออกไป ในหัวสมองของฉันมีแต่วันเดือนปีเกิดของเขา ไคอายุแค่ 23 ปีงั้นเหรอ เขาเด็กกว่าฉันตั้งสามปี ฉันนอนกับผู้ชายที่เด็กกว่าเหรอเนี่ย ทำไมไม่รอบคอบเลยนะเนลลี่ ทำไมใจง่ายปล่อยตัวกับเขาง่ายขนาดนั้น ทั้งที่ไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ แถมไม่รู้ด้วยว่าเขาเด็กกว่า ไทป์ฉันไม่ได้เลย ไม่โอเคเลยกับหมาเด็กอะไรพวกนั้นที่เขาเรียกกัน ฉันไม่ชอบ

ช่างเถอะเลิกคิดเนลลี่ เลิกคิดมันทำอะไรไม่ได้แล้ว และก็ไม่ได้จะไปคบกับเขาสักหน่อย ไม่ชอบก็ไม่ต้องคบ แค่ได้กันครั้งเดียวจบ เขาเป็นผู้ชายเขาก็คงไม่อะไรหรอก

ด้านไค

เขาตื่นมาก็ไม่เจอเธอแล้ว แอบรู้สึกผิดหวังนิดหน่อย รีบกดโทรหาเธอทันที เนลลี่ก็ไม่รับสาย เขาทักข้อความหา เธอก็ไม่ตอบ โกรธงั้นเหรอ ก็ไม่น่าจะโกรธอะไรเขานะ เพราะเธอก็เต็มใจนี่น่า แล้วก็ชอบมากไม่ใช่เหรอ มันยังไงกันแน่ ไคได้แต่งุนงงว่าเกิดอะไรขึ้น

สองวันต่อมา

ไคพยายามติดต่อเนลลี่อยู่ตลอดแต่เธอไม่ยอมรับสาย ไม่อ่านข้อความ จนเขารู้สึกหงุดหงิด และเริ่มค้นหาว่าแบรนด์เสื้อผ้าของเธอคือแบรนด์อะไร แล้วเขาจะหาตัวเธอได้จากที่ไหน จนในที่สุดเขาก็เจอออฟฟิศของเนลลี่ ไคไม่รอช้ารีบขับรถตรงไปที่นั่นทันที

“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ามาติดต่อเรื่องอะไรคะ”พนักงานต้องรับของบริษัทเนลลี่เอ่ยทักทายเขาด้วยท่าทางสุภาพ

“ผมมาขอเจอคุณเนลลี่ ครับ”

“ไม่ทราบว่า คุณชื่ออะไรคะ แล้วได้นัดเวลาไว้ไหมคะ ฉันจะโทรแจ้งตุณเนลลี่ให้เธอทราบก่อน”

“ผมไม่ต้องนัดครับ คุณแค่โทรไปบอกเธอว่า ไคมาขอพบ”

“ได้ค่ะ” พนักงานรีบกดโทรไปแจ้งเจ้านายตามที่เขาบอก และคิดว่าเขาคงเป็นนายแบบ

ครืดดด ครืดดด

“ฮัลโหล”

“คุณเนลลี่ คุณไคมาขอพบค่ะ คุณอนุญาตให้เข้าพบไหมคะ”

เนลลี่ถึงกับเงียบไป ไม่คิดว่าเขาจะมา เพราะสองวันที่ผ่านมา เธอไม่รับสายและไม่ตอบข้อความ คิดว่าเขาคงไม่อะไรกับเธอแล้ว แต่ในเมื่อเขามาก็ดี เธอควรจะคุยกับเขาให้จบ “ให้เขาเข้ามาได้จ้ะ”

พนักงานวางสายและยิ้มให้ไค “เชิญค่ะ” เธอเดินนำเขาไปที่ลิฟต์ แล้วก็กดชั้น5 ลิฟต์เปิดออกก็เดินนำเขาไปที่ห้องของเจ้านาย

ก็อกๆ

“เข้ามาได้จ้ะ” เสียงหวานเอ่ยตอบรับมาจากด้านใน

พนักงานเปิดประตูแล้วยิ้มให้ไคด้วยท่าทางนอบน้อม “เชิญค่ะ”

เขาเดินเข้าไปในห้อง สายตามองนิ่งอยู่ที่คนสวยที่แต่งหน้าจัดกว่าทุกครั้งที่เคยเจอ

“สวัสดีค่ะ” ปากสวยเอ่ยทัก

ไคไม่เอ่ยทักตอบ เพราะเขากำลังโกรธ เดินเข้ามาหาที่หลังโต๊ะทำงาน หมุนเก้าอี้เธอให้มาเผชิญหน้ากับเขา สองมือหนาค้ำไว้ตรงที่พักแขน กักขังคนตัวเล็กไม่ให้ขยับหนี

“ทำอะไร” เนลลี่เงยหน้ามองสบตาเขา แววตาเขาดูโกรธ

“ผมควรจะถามคุณมากกว่านะ เนลลี่ว่าคุณทำอะไร”

“ฉันก็ปกติดี”

“หมายความว่าไง” ไคโมโหที่เธอเหมือนจะตั้งใจกวนเขา

“ก็ที่ฉันทำมันคือเรื่องปกติของฉัน แล้วคุณต้องการอะไร มาหาฉันทำไม ฉันว่าคุณก็คงจะปกติเหมือนกันไม่ใช่เหรอกับเรื่องแบบนั้น”

“ผมไม่ต้องการแบบนั้นเนล ผมไม่ได้แค่อยากนอนกับคุณ ผมทำอะไรผิด ตรงไหนที่คุณไม่ชอบ”

“ฉันชอบ แต่มันไม่ได้มีอะไรพิเศษ ก็แค่นอนกัน เหมือนกับที่ฉันนอนกับคนอื่น มันก็ปกติ รึคุณไม่เคย แค่จบแล้วก็แยกย้าย”

“เนลลี่อย่ามาตลก คุณไม่เคยนอนกับใคร ผมเป็นคนแรก มันมีปัญหาตรงไหนพูดกับผมมาตรงๆ” ไคอยากได้คำอธิบาย เขาแคร์เธอ

“ฉันพูดไปแล้ว” เนลลี่พูดเสียงเบาไม่ยอมสบตาเขา “คุณกลับไปเถอะ ฉันมีงานต้องทำ”

“เนลลี่มองผม ผมไม่กลับหรอกนะถ้าคุณไม่พูด”

“อะไรของคุณไค คุณจะมาอะไรกับฉันนักหนา มันผ่านไปแล้วก็ปล่อยให้มันผ่านไปสิ”

“คืออะไรให้มันผ่านไป คุณไม่มีใครไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงไปต่อกับผมไม่ได้ ก็ไหนเราตกลงกันว่าจะทำความรู้จักกันไง”

“ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจ แล้ว” เนลลี่ตอบเสียงเบา แล้วก็ไม่ยอมมองหน้าเขา