บทที่9 เด็กบ้า

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

ไค : มาหาผมที่เพนต์เฮาส์

เนลลี่ : ทำไมนายไม่ให้ฉันเป็นคนเรียก ฉันควรเป็นคนกำหนดวันเองไม่ใช่เหรอ

ไค : ผมว่างวันนี้ วันว่างของผมมีน้อย ผมควรเป็นคนกำหมด รีบมาเนล

เนลลี่ : ก็ได้

ฉันได้แต่นึกโมโห แต่ก็รีบเคลียร์งานไปหาเขาตามที่ตกลงกัน

ระหว่างขับรถก็แอบตื่นเต้น ใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้ ตั้งแต่วันที่เขาไปหาที่บริษัทแล้วก็ได้ตกลงกัน ไคก็หายเงียบไปเลย ไม่โทรหา ไม่ส่งข้อความ จนมาถึงวันนี้ เขาก็ทำตามข้อตกลงเป็นอย่างดี แบบนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ ก็ตกลงไว้แค่นั้น

@เดอะไวท์คอนโด

เนลลี่จอดรถแล้วเดินเข้าไป กำลังจะโทรหาไค แต่เจ้าหน้าที่ของคอนโดเดินเข้ามาหาเธอ พร้อมกับยื่นคีย์การ์ดให้เนลลี่ “คุณไคฝากไว้ให้ค่ะ”

เนลลี่รับมาแล้วรีบเดินไปที่ลิฟต์ จนมาถึงหน้าห้องของเขา แตะคีย์การ์ดแล้วเปิดประตูเข้าไป ถอดรองเท้าแล้วเดินเข้าไปในห้องรับแขก ไคนั่งจิบไวน์อยู่ ทั้งเนื้อทั้งตัวเขาสวมแค่เสื้อคลุมอาบน้ำ ท่านั่งสบายๆ ไม่ได้สนใจว่าจะมีอะไรโผล่ออกมาจากชายเสื้อคลุมรึเปล่า สายตามองตรงมาที่เนลลี่

“ชุดสวยนะ แต่ถอดมันออกซะ”

“นี่นาย หยุดออกคำสั่งกับฉันได้แล้วนะ บอกแล้วไงว่าฉันโตกว่า” เนลลี่เดินตรงไปหาเขา อย่างรู้สึกไม่พอใจ

“แล้วคุณมานี่ ไม่ใช่จะมาเอากันงั้นเหรอ” ไคเลิกคิ้วถาม “เอากันก็ต้องถอดชุดไหม รึจะให้ผมเอาทั้งชุดนี้ ทำให้ได้นะ แต่ไม่รับประกันว่าชุดสวยๆ ของคุณจะขาดติดมือมารึเปล่า”

“คนบ้า ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ นายไม่รู้จักคำว่ารุ่นพี่รุ่นน้องเลยรึไง” เนลลี่มองเขาอย่างไม่พอใจ

“รึอยากให้ถอดให้ ชอบให้เอาใจสินะ มาสิถอดให้ก็ได้ ผมทำให้คุณได้หมดนั่นแหละชอบแบบไหน”

“ไค” ฉันเรียกเขาเสียงดัง พร้อมกับจ้องเขานิ่ง กระแทกก้นนั่งลงบนโซฟาอย่างโกรธๆ มือสวยคว้าขวดไวน์แล้วก็เทไวน์เพื่อจะดื่มระงับความโกรธ

“อย่าดื่มเยอะนะ กฎของเราห้ามนอนค้าง เริ่มเลยไหม ผมมีนัดต่อ” เขาพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

เนลลี่หันไปมอง แล้วก็ต้องระงับความอยากรู้ ไม่ให้ถามเขาออกไป ว่าเขามีนัดกับใคร ถึงมาเร่งกับฉันแบบนี้ “ถ้าไม่ว่างจริงๆ ทำไมถึงตามมา”

“ก็ผมอยากทำ รึคุณไม่ว่าถ้าผมจะไปทำกับคนอื่นด้วย”

เนลลี่ถึงนิ่งอึ้งไปเพื่อคิด ฉันควรจะห้ามเขาไปมีอะไรกับคนอื่นสิ เพราะไม่ควรใช่ผู้ชายร่วมกับใคร

“ฉันไม่ใช่ผู้ชายร่วมกับใครหรอกนะ ถ้านายทำข้อนี้ไม่ได้ก็ยกเลิกไป” เนลลี่พูดเด็ดขาด

“ทำได้สิ แต่ขอเพิ่มเป็นอาทิตย์ละสามวัน”

“อะไรนะ มากไป”

“อะไรคือมากไป ปกติผมได้มากกว่านี้ด้วยซ้ำ นี่เห็นแก่ความเป็นรุ่นพี่ของคุณด้วยซ้ำนะ ถึงให้แค่นี้ เพราะคุณห่างกับผมตั้งสามปี คงรับมือผมไม่ไหวหรอก” เขาตั้งใจพูดออกมาแบบนั้น เพราะไม่ชอบใจที่เธอเอาแต่พูดว่าเธอโตกว่าเขา

“นี่ไค ฉันไม่ได้แก่ขนาดนั้นนะ” เนลลี่ยกแก้วไวน์ขึ้นกระดกดื่มหมดแก้วด้วยความโมโห

“งั้นอาทิตย์ล่ะ สามวัน ตามนี้นะครับ วันไหนบ้าง ผมจะเป็นคนกำหนดเอง”

เนลลี่ได้แต่ขัดใจ ที่ควบคุมเขาไม่ได้ เลย ได้แต่เอาความรู้สึกโกรธไปลงที่ไวน์

ผ่านไปสักพัก

“เนลพอแล้วมั้งหลายแก้วแล้วนะ ไปอาบน้ำกันเถอะ” ไคเอ่ยชวน พร้อมกับดันตัวเองลุกขึ้นจากโซฟา จับแขนเล็กให้ลุกขึ้นตามเขาไปด้วย

เนลลี่ยอมเดินตามเขาเข้าไปในห้องนอน ไคช่วยถอดเสื้อผ้าให้เธอ แล้วก็พากันเข้าห้องน้ำไป

เธอยืนนิ่งปล่อยให้เขาทำทุกอย่างเขาอาบน้ำถูสบู่ให้เธอเรียบร้อย ก็พาคนตัวเล็กมายืนที่หน้ากระจก หยิบแปรงสีฟันอันใหม่ให้เธอ แล้วก็บีบยาสีฟัน เสร็จแล้วยื่นให้เธอ

“ให้แปรงฟันให้ด้วยไหม”

“ไม่ต้องฉันทำเองได้”

ไค พิงสะโพกเข้ากับเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า แปรงฟังของเขาไป แต่สายตาก็มองเนลลี่อยู่ตลอดเวลา

“มองอะไรของนายนักหนา” ในที่สุดเธอก็อดรนทนไม่ไหวถามเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจ เมื่อแปรงฟันเสร็จ

ไคหัวเราะ ตั้งใจกวนเธอเล่นไปตามประสา “ดูคุณเกร็งๆ นะเวลาอยู่กับผม หวั่นไหวขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ภาษาไทยนายคงใช่คำผิดแล้วล่ะ เพราะฉันชิลมาก จะต้องอะไรมากมาย ก็เห็นกันหมดแล้ว”

“โอเคแบบนั้นก็ดี ค่อยสบายใจหน่อย ผมคงเข้าใจผิดแหละ งั้นพร้อมแล้วใช่ไหม”

“ไม่พร้อม” เนลลี่หยิบเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวม แล้วก็เดินออกไปจากห้องน้ำ ถามมาได้ใครจะไม่เกร็งบ้างล่ะ แก้ผ้าอาบน้ำกันขนาดนั้น ฉันเจอคนบ้าอะไรเนี่ย ไม่สิเด็กบ้า เนลลี่เดินมาหยิบแก้วไวน์ดื่มต่อ จะว่าดื่มย้อมใจก็ได้นะ เพราะตอนนี้เกร็งจริงๆ ปากเก่งไปแบบนั้นแหละ เอาเข้าจริงก็แอบกลัวๆ มาตั้งแต่ขับรถมาหาเขาแล้ว และเมื่อกี้ก็แอบชำเลืองมองเจ้ามังกรยักษ์ของเขาแล้วด้วย มันใหญ่เอาการเลยล่ะ ครั้งก่อนก็เจ็บอยู่ตั้งหลายวัน

“เนล”

เธอสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองอีกคนที่กวักมือเรียก

“มาสิเดี๋ยวก็เมาหรอก”

เนลลี่ลุกขึ้นเดินไปหาเขา

ไคแอบยิ้มกับคนปากกล้าขาสั่น ทำเป็นเก่ง แต่แอบมาดื่มย้อมใจเห็นๆ