บทที่3 โอกาสวิ่งมาหา

ห้าวันต่อมา

“แกก็เอาไปคืนเขาเองสิเนล เขาอุตส่าห์ใจดีช่วยแกนะ” มิตายื่นถุงกระดาษคืนเพื่อน

“ก็แกเจอเขาบ่อยไงมิตา ฉันจะเอาไปคืนเขาที่ไหนล่ะ”

“แล้วตอนเอาเสื้อเขามาไม่ถามล่ะ ว่าจะให้ไปคืนที่ไหน เอ๊ะ! รึว่าเขินเขางั้นเหรอ ไคจีบแกงั้นเหรอเนลลี่ บอกมานะ” มิตายิ้มล้อเพื่อน

“เปล่าซะหน่อย” เนลลี่หลบสายตาเพื่อน

“ถ้าเปล่าแกต้องเอาไปคืนเขาเอง แล้วก็เลี้ยงข้าวขอบคุณเขาสักมื้อด้วยถึงจะดี ตกลงไหมฉันจะโทรนัดเขาให้ วันนี้ไม่น่ามีอะไรหรอกเขาน่าจะว่าง”

“ไม่ดีหรอกมิตา แบบนั้นมันจะรบกวนเขาเพิ่มนะสิ ฉันว่าไม่โอเค”

“งั้นแกก็ขับรถไปคืนเขาที่คอนโดเอาเองเลยค่ะ แบบนั้นไม่รบกวน แล้วจะเลี้ยงข้าวเขารึเปล่าก็ไปตัดสินใจเอาเอง เดี๋ยวฉันส่งเบอร์โทรไคให้แล้วก็ชื่อคอนโด โอเคนะจ๊ะเพื่อน แต่ขอพูดอะไรหน่อย เป็นฉันจะไม่ปล่อยให้ไคหลุดมือแน่ๆ ถ้าเขาสนใจแกก่อน และแกก็โสดทั้งที เอาหน่อยสิวะเนล หล่อซะขนาดนั้น หุ่นเขาโคตรจะน่าฟัดมากนะ เอาน่าเนล ถ้าปฏิเสธเขา ฉันจะโกรธแกแน่” มิตาพูดแล้วขยิบตาให้เนลลี่

“ก็ได้ ลองก็ลอง” เนลลี่ตัดสินใจว่าจะลองเจอเขาดู และถ้าเขาอยากคุยกับฉันต่อ ก็จะไม่ปฏิเสธ จะเปิดใจ

“โอ๊ะ! ใจกล้าขึ้นมาแล้วเอาเลยเนลฉันเชียร์เต็มที่” มิตายิ้มล้อเพื่อน

“ไม่ใช่แบบนั้น ฉันหมายถึงฉันเอาเสื้อไปคืนเขาก็ได้” เนลลี่มองค้อนใส่เพื่อน พูดแก้เก้อไปตามประสา

“ก็ได้แค่นั้นก่อนก็ได้ งั้นเราสองคนแยกย้ายนะ ฉันต้องไปทำธุระให้คุณพ่อต่อด้วย” มิตาพูดเสียงเบา เพราะอุตส่าห์เชียร์แต่เพื่อนไม่เอาด้วย

“โอเค”

มิตากลับไปแล้ว ฉันหยิบถุงเสื้อ แล้วก็เปิดดูข้อความที่มิตาส่งมาให้ ไล่อ่านดูและคำนวณระยะทาง คอนโดของไคก็ไม่ไกลมาก งั้นเอาไปคืนเขาเลยดีกว่า

@ เดอะไวท์คอนโด

เขาอยู่ที่นี่เหรอ ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ เอาไงต่อ ต้องโทรบอกเขาสินะ วันก่อนก็ไม่ยอมให้เบอร์โทรเขา แต่วันนี้เป็นคนโทรหาแล้วยังมาหาถึงคอนโดอีก หวังว่าเขาจะรับสายเบอร์แปลกนะ เขาคงงงว่ายังไงกันแน่ รึไม่ก็คงคิดว่าฉันเลิกเล่นตัวซะที เอาเถอะช่างเขาแล้วกัน เอาเป็นว่าคืนเสื้อเขาดีกว่า จะฝากไว้ที่ล็อกบี้ก็คงจะน่าเกลียดเกินไปที่จะทำกับผู้มีพระคุณแบบนั้น โทรหาละกัน เนลลี่รีบตัดสินใจ

ครืดดด ครืดดด

“ฮัลโหลครับ”

“เอ่อ คุณไค ฉันเนลลี่นะคะ คือตอนนี้ฉันอยู่ที่คอนโดของคุณ ฉันเอาเสื้อมาคืนคุณค่ะ” เนลลี่รีบพูด เริ่มประหม่าขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงเขา จนลืมไปว่าเขาอยากให้ฉันเรียกแค่ชื่อเขา ไม่ต้องมีคำว่าคุณ

“งั้นขึ้นมาสิครับ ผมจะโทรบอกให้เจ้าหน้าที่คอนโดพาคุณมา ผมไม่สะดวกลงไปตอนนี้”

“ฉันรอดีกว่าค่ะ คุณสะดวกตอนไหนคะ”

“พรุ่งนี้ครับ คุณจะรอไหม”

“คุณ ล้อเล่นเหรอคะ” เนลลี่ขมวดคิ้วถาม คิดว่าเขากวนฉันเล่นแน่ๆ

“คุณกลัวผมเหรอ” ตั้งใจถามให้เธอตอบกลับว่าไม่ เป็นเชิงท้าทายอีกคน ที่ดูๆ แล้วคงจะไม่ยอมอะไรง่ายๆ เหมือนกัน เพราะบุคลิกเนลลี่เป็นสาวมั่น น่าจะไม่ชอบให้ใครมาพูดว่าเธอกลัว ไคพยายามอ่านความรู้สึกของเธอตามบุคลิกที่เห็นภายนอก

“เปล่าค่ะ” ตอบออกไปแบบไม่มั่นใจอะไรมากนัก แต่พยายามรักษาน้ำเสียงให้ไม่สั่น แต่เขาพูดท้าทายกันขนาดนี้ฉันก็คงไม่ยอม

“งั้นก็ขึ้นมาสิครับ” ไคตอบรับด้วยรอยยิ้มพอใจ

เขาวางสายไปแล้ว ไม่กี่อึดใจ เจ้าหน้าที่ของคอนโดเดินตรงมาที่เนลลี่

“คุณเนลลี่ใช่ไหมคะ” ฉันพยักหน้าตอบรับ

“เชิญทางนี้ค่ะ คุณไคให้ฉันพาคุณขึ้นไปค่ะ”

ฉันพยักหน้ายิ้มให้เจ้าหน้าที่ของคอนโด แล้วก็เดินตามเธอไปที่ลิฟต์ ฉันมองตามลิฟต์ไปเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ที่ชั้น 20

“ถึงแล้วค่ะ” เจ้าหน้าที่กดออด หน้าห้องเขา แล้วก็เดินกลับไปที่ลิฟต์

แกร่ก!

ไคเดินมาเปิดประตู “เชิญครับ”

เนลลี่มองสบตาเขา แล้วก็เดินเข้าไปในห้องเขา แล้วก็รีบยื่นถุงเสื้อให้เขา “ฉันเอาเสื้อมาคืนค่ะ แล้วก็ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”

ไครับถุงจากมือสวย แล้วก็เดินนำเธอเข้ามาที่ห้องรับแขก “นั่งก่อนสิครับ ดื่มอะไรดีครับ”

“ที่นี่สวยดีนะคะ”

“ครับ วิวสวยดี”

“เมื่อกี้คุณติดธุระอยู่ใช่ไหมคะ ถ้ายังไงฉันไม่รบกวนดีกว่า” เนลลี่รีบพูดขอตัว เพราะฉันรู้สึกไม่เป็นตัวเองมากนัก เมื่ออยู่กับเขาสองต่อสอง

“คุณมีแฟนรึเปล่า” เขาตัดสินใจถามออกไปตรงๆ “ผมอยากให้คุณตอบ” ไคมองสบตาสวยนิ่ง

“ไม่มีค่ะ” เหมือนจะเลี่ยงไม่ได้อีกแล้ว เขาจ้องซะขนาดนั้น ฉันก็เลยพูดออกไปตามตรง

ไคยิ้มออกมาอย่างเปิดเผย “งั้นผมก็จีบคุณได้สิครับ เพราะผมก็โสด” เขารีบพูดไม่ยอมให้เสียโอกาส

“ไม่ได้ค่ะ”

“ทำไมครับ ขอเหตุผลหน่อยได้ไหมครับ ผมจะได้ไม่เสียselfไปมากกว่านี้”

“คือไม่เกี่ยวกับคุณหรอกค่ะ อย่าคิดมากเลยค่ะ ฉันไม่อยากมีแฟนมากกว่า ฉันเพิ่งโสดมาไม่นาน ก็เลยยังไม่อยากเริ่มกับใคร” เนลลี่พยายามหาคำพูดไม่อยากให้เขาเสียความรู้สึก ที่ตั้งใจตอนแรกว่าจะเปิดใจ ฉันกลับทำไม่ได้เพราะสายตาเขาที่มองสบตาฉัน มันทำให้ใจฉันสั่นไปหมด อาการแบบนี้มันเกิดขึ้นเร็วเกินไป จนฉันแอบรู้สึกกลัวใจตัวเอง

“ถ้าเหตุผลแค่นั้นผมไม่ยอมแพ้หรอกนะ ผมไม่ได้ถูกใจใครง่ายๆ เหมือนกันนะครับ”

เนลลี่ยิ้ม มองสบตาหนุ่มสุดฮอตตรงหน้า “คุณไค คุณก็ถูกใจฉันนะคะ แต่ฉันยังไม่อยากมีแฟนจริงๆ ค่ะ”

“ถ้าผมถูกใจคุณเหมือนที่คุณก็ถูกใจผม ทำไมเราต้องปฏิเสธความรู้สึกตัวเองล่ะครับ ทำไมเราไม่ลองเปิดโอกาสให้กัน อย่างน้อยได้ทำความรู้จักกันหน่อยก็ยังดีนะครับ” ไครีบพูดหว่านล้อมสร้างโอกาสให้ตัวเอง

“เอางั้นเหรอคะ” เนลลี่เริ่มลังเลเมื่อเห็นถึงความพยายามของเขา

“ครับ เริ่มจากนั่งคุยกัน ทานข้าวด้วยกัน เพื่อทำความรู้จักกันดีไหมครับ”

ฉันยิ้ม เอาหน่อยก็ได้นะเนลลี่ อย่างน้อยก็เหมือนที่เขาพูด จะปฏิเสธความรู้สึกตัวเองทำไม เอาหน่อย ไม่ได้ผิดอะไรนี่น่าก็ฉันโสด และเขาก็หล่อซะขนาดนั้น

“ก็ได้ค่ะ”

ไคยิ้ม มองสบตาเฉี่ยวสวย “คุณชอบทานอะไรเป็นพิเศษบ้างไหมครับ”

“มีค่ะ ของแพงๆ ฉันชอบแบบนั้น แต่ฉันจะเลี้ยงเอง ฉันอยากเลี้ยงขอบคุณ คุณไคด้วยค่ะ”

“งั้นก็ได้ครับ” เขาจัดการสั่งอาหาร และเลือกทุกอย่างที่คิดว่าเธอน่าจะชอบ

เนลลี่เดินสำรวจเพนต์เฮาส์สุดหรูของเขาเล่น เพื่อรอเขาสั่งอาหาร อยู่คนเดียวจริงรึเปล่านะ โสดจริงรึเปล่านะ ได้แต่แอบสงสัยแล้วก็สังเกตไปเงียบๆ ตามประผู้หญิง