บทที่4 ขอโอกาส

สักพัก อาหารก็ถูกจัดขึ้นโต๊ะเรียบร้อย ไคเป็นคนจัดการควบคุมดูแลพนักงานที่เรียกมาใช้บริการด้วยตัวเอง

“คุณเนลลี่ครับเชิญครับ” เขาเดินมาเรียกคนสวยที่ยืนดูวิวจากมุมห้องนั่งเล่นของเขา ด้วยท่าทางที่กำลังเพลิน

“ถ้าชอบมาทุกวันได้เลยนะครับ ผมยินดี”

“รบกวนคุณเยอะไปนะสิคะแบบนั้น”

“ไม่เลยครับ ผมยินดีมากถ้าคุณมา”

เนลลี่ยิ้มให้เขา น่ารักดีนะ แต่ยังไม่ชอบ ขอดูอาหารที่เขาเลือกหน่อยดีกว่า จะเลือกถูกใจคนเรื่องเยอะแบบฉันบ้างไหม

“ไปทานข้าวกันเถอะครับ” ไคเดินนำเธอไปที่โต๊ะทานอาหาร เลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่ง

เนลลี่นั่งลง มองอาหารที่วางอยู่ตรงหน้า แล้วยิ้ม เขาเลือกได้ดี ฉันชอบทุกอย่างเลย “ปกติคุณสั่งอาหารให้ผู้หญิงบ่อยเหรอคะ”

ไคยิ้ม “คุณชอบสินะ”

“คุณไค คงเก่งเรื่องเอาใจผู้หญิง”

“ก็คงใช่นะครับ ร้านนี้เป็นร้านของคุณแม่ผม แล้วผมก็มักจะทานเมนูที่สั่งมาให้คุณ เราชอบอะไรเหมือนกันเลยนะครับ” เขายิ้มแล้วก็เริ่มตักอาหารใส่จานให้เธอ

เนลลี่ตักอาหารทานคำแรก แล้วถึงกับยิ้มพอใจในรสชาติ “อร่อยมากเลยนะคะ”

“ถ้าชอบไว้ผมจะพาไปทานที่ร้าน จะได้เจอคุณแม่”

“งั้นเอาไว้ก่อนดีกว่าค่ะ” เนลลี่รีบปฏิเสธเพราะเขาเริ่มจะจริงเกินเล่น

เขายิ้ม “โอเคงั้นจะสั่งมาให้ทานแบบนี้บ่อยๆ”

“ถ้าสั่งมาจากร้านคุณแม่คุณแบบนี้ แล้วฉันจะได้เลี้ยงคุณตอนไหนละคะ”

“ก็เอาไว้วันหลัง เมื่อไหร่ก็ได้ ผมมีเวลาให้คุณเยอะเลย”

“นักกีฬามีเวลาว่างเยอะด้วยเหรอคะ”

“ผมหาเวลาว่างให้คุณได้เสมอครับ”

จีบจริงจังขนาดนั้นเชียว เนลลี่ได้แต่มองเขาแล้วพูดกับตัวเองในใจ และทานอาหารไปเงียบๆ

“ผมมีขนมให้คุณด้วยนะครับ แล้วก็มีผลไม้ คิดว่าคุณอาจจะชอบ ส่วนเครื่องดื่มมีไวน์กับแชมเปญคุณเนลลี่เลือกอะไรดีครับ”

“ปกติก็ดื่มได้ทั้งสองอย่าง แต่วันนี้ฉันขับรถมานะคะ” เนลลี่พูดเพื่อเลี่ยง

“ดื่มเถอะครับ จะได้นั่งคุยกัน ผมอยากรู้จักคุณ ผมจะเรียกคนขับรถให้ไปส่ง คุณไม่ต้องกังวลหรอกครับ” ไคหว่านล้อมอยากให้เธออยู่ต่อ เขาอยากคุยกับเนลลี่ต่อไม่อยากให้รีบกลับ

เนลลี่ยิ้ม “งั้นฉันเลือกไวน์แดงค่ะ”

“งั้นผมเลือกผลไม้ตระกูลเบอร์รี่ สตรอว์เบอร์รี่ บลูเบอร์รี่ ราสป์เบอร์รี่ แล้วก็ชีส ทานคู่กับไวน์แดงให้คุณนะครับ”

“ค่ะ”

ไคเปิดไวน์ แล้วก็หยิบแก้วเดินไปที่ห้องนั่งเล่น เนลลี่ช่วยเขาถือถาดผลไม้เดินตามเขาไปที่ห้องนั่งเล่น เพราะไคเรียกพนักงาน มาจัดเก็บทำความสะอาด

เขาเทไวน์ใส่แก้วแล้วยื่นให้เนลลี่ เธอรับมาแกว่งแก้วเบาๆ แล้วก็ดมกลิ่น ก่อนจะจิมดื่ม “อร่อยค่ะไวน์เยี่ยมมาก 15 องศาเซลเซียส กล่มกล่อมที่สุด”

ไคยิ้ม “เชื่อแล้วครับว่าชอบไวน์”

“ก็คุณอยากรู้จักฉันไม่ใช่เหรอคะ”

“ใช่ครับ แล้วก็อยากให้คุณรู้จักผมด้วย”

“งั้นเล่าเรื่องคุณให้ฉันฟังสิคะ”

“ได้ครับ อย่างที่คุณเห็นคงพอเดาได้ว่าผมเป็นลูกครึ่ง คุณพ่อเป็นคนอังกฤษ คุณแม่เป็นคนไทย ผมเล่นฟุตบอลมาตั้งแต่เด็กเพราะคุณพ่อเป็นนักฟุตบอล แล้วก็รู้สึกว่าชอบ ก็เลยจริงจังมาเรื่อยๆ”

“แล้วทำไมย้ายมาเล่นที่ไทยละคะ”

“เพราะคุณแม่ครับ คุณแม่ผมอยากให้เล่นทีมชาติไทย แล้วอนาคตของผมก็วางแผนว่าจะอยู่ที่ไทย”

“จะไม่กลับไปอังกฤษเหรอคะ”

“ก็ต้องดูกันไปว่าทางนี้จะต่อสัญญากับผมถึงเมื่อไหร่ ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงผมก็จะอยู่กับคุณแม่ที่นี่ยาวเลยครับ”

“คุณพูดไทยเก่งมากเลยนะคะ”

“ผมเกิดที่โน่นแต่ย้ายมาอยู่ไทยจนถึงสิบขวบถึงจะย้ายกลับไปอังกฤษ ผมพูดตลอด แล้วก็เรียนภาษาไทยด้วยครับ อาจจะพูดไม่ชัดมาก แต่ก็คิดว่าเข้าใจเกือบทุกคำ”

“ฉันว่าประมาณนี้ก็เก่งมากแล้วค่ะ”

ไคยิ้ม เติมไวน์ให้ทั้งเธอแล้วก็เขาอีกแก้ว “แล้วคุณละครับ เล่าเรื่องคุณหน่อย”

“ฉันเหรอก็เพิ่งเลิกกับแฟน”

“อันนั้นผมรู้แล้ว”

“เอ่อ…ฉันเป็นเจ้าของแบรนด์เสื้อผ้า แบรนด์หนึ่ง ทำงานเยอะมาก ไม่ค่อยมีเวลาให้ใคร แล้วก็เอาแต่ใจงอแงสารพัด อืม…แล้วก็ขี้โมโห ใช้เงินเปลือง แล้วก็…”

ไคหัวเราะกับท่าทางน่ารักของเธอที่พยายามพูดถึงข้อเสียของตัวเอง “น่ารักดีครับ”

“อะไรนะคะ” เขาคิดว่าฉันพูดเล่นรึไง ฉันกำลังบอกข้อเสียของฉันอยู่นะคิดอะไรของเขาอยู่

“ก็ท่าทางของคุณน่ารักดี ส่วนเรื่องนิสัยส่วนตัวของคุณบางทีผมว่ามันปกติมากครับ สำหรับผู้หญิง”

“จีบเก่งจังเลยนะคะ” ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์รึเปล่าไม่รู้ ที่ทำให้เนลลี่พูดออกไปแบบนั้น

“คุณควรจะให้โอกาสผมนะ ถ้าคุณลืมคนเก่าได้แล้ว”

“ถึงไม่มีใคร ฉันก็ไม่กลับไปหาเขาหรอกค่ะ อดีตก็คืออดีต” เธอพูดออกมาจากใจจริง ไม่ใช่ว่าจะมีใจให้เขาแล้ว แต่ธีโอคืออดีตที่จบกันไม่ดี ไม่จำเป็นที่จะกลับไปอะไรด้วย คำว่าเพื่อนก็ไม่มีทาง

ผ่านไปสักพัก

“ฉันคงเมามากแล้ว ดื่มไปกี่แก้วจำไม่ได้เลยค่ะ ขอเข้าห้องน้ำหน่อยได้ไหมคะ”

“ได้ครับ ทางนี้ครับ” ไคช่วยพาเนลลี่เดินไปส่งที่ห้องน้ำ แล้วก็ยืนรอเธออยู่ตรงนั้น

เนลลี่เปิดประตูออกมา แล้วก็เดินโซเซจนเกือบล้มลง ไครวบเอวบางไว้ได้ทัน