บทที่2 หาโอกาสให้ตัวเอง

“ครับ ผมชื่อไค เป็นคนช่วยคุณกด เอ่อ ผ้าอนามัยให้คุณเมื่อกี้ ขอโทษด้วยที่ช้า ผมเพิ่งเคยกดเป็นครั้งแรก” ไคส่งยิ้มให้

เนลลี่หัวเราะ ยิ้มให้เขา “ขอบคุณนะคะ คุณเป็นนักเตะของทีมJCใช่ไหมคะ” เนลลี่ถามออกไปโดยที่รู้อยู่แล้ว แต่ด้วยเพราะความเขินอายที่ต้องมาเจอเขาในสถานการณ์แบบนี้ เลยพูดแก้เขินไปเรื่อย

“ครับ”

“ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ ถ้าคุณไม่เข้าห้องน้ำผิดฉันคงแย่ ไม่รู้เมื่อไหร่จะมีใครมาเข้าห้องน้ำอีก” ก็จริงถ้าไม่มีเรื่องบังเอญนี้ฉันคงแย่จริงๆ

“ห้องน้ำฝั่งนี้อาจจะไม่ค่อยมีใครมาครับ เพราะอีกฝั่งมันเดินใกล้กว่า” ไคอธิบายแต่เขาเลือกที่จะเดินมาทางนี้ ก็เพราะบังเอิญเหมือนกัน

“งั้นเหรอคะ ฉันไม่ทราบ” เนลลี่ยังคงยิ้มเขินๆ ให้เขา

“แต่เป็นผมที่เข้าห้องน้ำผิด แอบเขินนิดหนึ่งครับ” เขายิ้ม

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่บอกใครหรอก” เนลลี่รีบส่งยิ้มให้เขา “ว่าแต่คุณจะเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงใช่ไหมคะ”

“ครับ”

“งั้นเชิญก่อนได้เลยนะคะ”

“อ้าว! คุณไม่ไปเหรอครับ เดินไปด้วยกันได้นะครับ” ไครีบพูดเพราะด้วยความอยากพูดคุยกับเธอมากกว่านี้ และยิ่งถูกใจมากขึ้นไปอีกเมื่อได้เห็นรอยยิ้มเธอใกล้ๆ แบบนี้ และสายตาเฉี่ยวเซ็กซี่คู่นั้นอีกที่เขาสบตาทีไรมันทั้งท้าทาย และเร้าใจอย่างบอกไม่ถูก

“ไม่เป็นไรค่ะ เชิญคุณก่อนเลย” เนลลี่พูดหลบสายตา ไม่รู้จะอธิบายกับเขายังไงเลยได้แต่พูดบ่ายเบี่ยง

ไคมองคนยิ้มสวยด้วยสีหน้างงๆ และนึกอะไรขึ้นมาได้ “เอ๊ะ! รึว่า มันเปื้อนใช่ไหมครับ” และเหมือนเขาจะเดาถูก

“เอ่อ…คือ…ค่ะกระโปรงฉันเปื้อน” เนลลี่ตัดสินใจบอกเขาตรงๆ เพราะมีแค่เขาที่รับรู้สถานการณ์ของฉันอยู่แค่คนเดียว

ไครีบถอดเสื้อแจ็กเกตของเขาออก มองสบตาเธอ “ขอโทษนะครับ” เขาจัดการเอาเสื้อของเขาให้เธอสวม “น่าจะปิดรอยเปื้อนได้นะครับ ถ้าไม่ได้เปลี่ยนเป็นเอามาผูกเอวไว้ก็ได้ครับ”

เนลลี่หันไปมองว่าเสื้อเขาปิดรอยเปื้อนได้ไหม “ได้ค่ะ ไม่เห็นแล้วค่ะ ขอบคุณมากนะคะ คุณไค ฉันจะเดินเข้าไปบอกเพื่อนว่าขอกลับก่อนดีกว่า แล้วจะเอาเสื้อมาคืนคุณนะคะ”

“ครับ”

เนลลี่เดินนำเขาไปตามทางเดินเรื่อยๆ หล่อจังเลยแฮะ เสื้อก็หอม เขาคนนี้ที่มิตาอยากแนะนำให้รู้จักนี่น่า เขากลายเป็นผู้มีพระคุณของฉันไปเสียแล้ว ได้แต่เดินไปคิดไปอยู่คนเดียว

เนลลี่หันมายิ้มให้เขาแล้วก็เดินเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง บรรยากาศภายในยังสนุกสนานกันอยู่

“มิตา ฉันต้องกลับก่อน” กระซิบแนบหูเพื่อน

“อ้าว! ทำไมรีบ แล้วนี่แกเอาเสื้อใครมาสวม”

“ก็นี่แหละที่ช่วยฉันไว้ เกิดแอคซิเดนนิดหน่อย อยู่ๆ เมนก็มา เลอะชุดฉันด้วย ฉันเลยต้องกลับก่อนดีกว่า เริ่มปวดท้องนิดๆ ด้วยสิ”

“โอเค แล้วตกลงเสื้อใคร”

“ไค แบ็กขวาสุดหล่อไง” เนลลี่ยิ้มให้มิตา

“ฮะ! แล้วก็บอกว่าไม่สน” มิตาหรี่ตามอง แล้วก็ยิ้มล้อเพื่อน

“เขาแค่ช่วยฉัน ไม่มีอะไรสักหน่อย ไปนะ”

“เดี๋ยวฉันเดินไปส่ง” มิตาทำท่าจะดันตัวเองลุกจากเก้าอี้

“ไม่ต้องแกนั่งนี่แหละเจ้าภาพของงานออกไปหมดไม่โอเคนะ เมื่อกี้ก็เห็นคุณพ่อแกเพิ่งจะออกไปส่งผู้ใหญ่ แกควรนั่งนี่ ฉันไปเองที่จอดรถไม่ไกล ไม่มืดด้วย ไม่ต้องห่วง”

“โอเค งั้นถึงบ้านทักมานะ” มิตาสั่งกำชับ

เนลลี่พยักหน้ายิ้มให้เพื่อน แล้วก็หยิบกระเป๋ารีบเดินออกไปจากห้องจัดเลี้ยง ฉันออกมาเจอไคยืนรออยู่ เขาคงรอเสื้อคืนจากฉัน

“คุณจะกลับยังไงครับ”

“ฉันขับรถมาค่ะ” เนลลี่จะถอดเสื้อให้เขา

“สวมไว้ก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมเดินไปส่งคุณ ที่รถดีกว่า” ไครีบพูดเพื่อสร้างโอกาสให้ตัวเองเพิ่ม เพราะไม่รู้ว่าจะเจอเธอเมื่อไหร่อีก เขาอยากได้เบอร์โทร รึช่องทางติดต่ออะไรก็ได้ ที่เขาจะได้สานสัมพันธ์กับเธอคนนี้ ไม่อยากเสียโอกาสไปง่ายๆ เพราะรู้ตัวเองว่าถ้าปล่อยโอกาสนี้ไปจะเสียใจแน่ๆ เพราะถูกใจเธอคนนี้เอามากๆ แบบที่ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน

เนลลี่มองสบตาเขา ด้วยความขอบคุณแล้วก็รู้สึกเกรงใจ

“ไปครับ ไม่ได้รบกวนอะไรผมหรอกครับ ผมต้องไปหยิบเพาเวอร์แบงก์ที่รถผมด้วยครับ” ไคพูดให้เธอสบายใจ และไม่ปฏิเสธเขาอีก

“ค่ะ” เนลลี่ยิ้มให้เขา แล้วก็รีบเดินนำเขาไปที่ลานจอดรถ จนมาหยุดที่รถของเธอ

“รถสวยมากครับ”

“ขอบคุณค่ะ วันนี้ฉันรบกวนคุณไคหลายเรื่องเลย ฉันพอจะตอบแทนอะไรคุณไคได้บ้างไหมคะ”

“เรียกผมว่าไค เฉยๆ ก็พอครับ แล้วก็ขอเบอร์ได้ไหมครับ” ไคตอบไปตามตรง ไม่อยากเสียโอกาสครั้งนี้ไป

“อะไรนะคะ” เนลลี่แอบตกใจเพราะไม่คิดว่าเขาจะรุกแรงขนาดนี้

“คุณชื่ออะไรเหรอครับ”

“เนลลี่ค่ะ ฉันเป็นเพื่อนกับมิตา”

“ผมของเบอร์คุณเนลลี่ได้ไหมครับ แล้วก็รบกวนคุณเนลลี่ช่วยซักเสื้อให้ผมหน่อย แล้วก็ทักบอกผมด้วยว่าให้ผมไปรับเสื้อคืนได้ที่ไหน” ไคยื่นข้อเสนอแบบที่เธอจะไม่ปฏิเสธเขา

“คือ…ฉันจะซักเสื้อให้คุณนะคะ แล้วจะฝากมิตามาคืนคุณแบบนั้นดีกว่านะคะ” เนลลี่แอบชื่นชมในความใจกล้า แล้วก็ข้ออ้างที่แสนจะฉลาดของเขา

“ครับแบบนั้นก็แบบนั้น คุณคงมีแฟนแล้ว ขอโทษด้วยนะครับ” ไคแอบผิดหวังเล็กน้อยที่เธอปฏิเสธ แล้วก็เดินไปที่รถของเขา แต่ก็นะ สวยขนาดนี้คงมีแฟนแล้วจริงๆ

เนลลี่ได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้าง เนลลี่เธอเพิ่งปฏิเสธพ่อหนุ่มสุดฮอตคนนั้นไปนะ บ้าไปแล้ว โอ๊ะ! แล้วดูรถเขาสิ แพงกว่ารถฉันอีก บ้านคงรวยน่าดู แต่ช่างเขาเถอะ ฮอตขนาดนั้นเดี๋ยวก็มีคนมาให้เลือกเยอะแยะ แล้วสุดท้ายก็จะเป็นเหมือนธีโอ คบกันมานานแค่ไหน พอเจอคนใหม่เขาก็ไม่เคยพออยู่ดี เลิกคิดเรื่องผู้ชายเนลลี่ อยู่คนเดียวให้ได้สิ ไม่มีแฟนไม่ตายหรอก บ่นตัวเอง และรีบตัดใจ ขับรถออกมา

ไคได้แต่มองตามรถเธอที่เคลื่อนตัวออกไป ก็ไม่แปลกหรอกนะที่เธอจะมีแฟนแล้ว สวยซะขนาดนั้น เขารู้สึกอิจฉาใครคนนั้นที่ได้เป็นแฟนเธอขึ้นมา