บทที่1 โอกาส

งานเลี้ยงนักกีฬาฟุตบอลสโมสรJC ยูไนเต็ด

“เนลลี่ นั่งเลยทำไมมาช้าจัง” มิตา กระซิบถามเพื่อนให้ได้ยินกันแค่สองคน

“ฉันเป็นอะไรไม่รู้ ไม่ค่อยสบายตัวนิดหน่อย เลยนอนทั้งวัน ตื่นมาก็เพลียๆ แล้วแกชวนฉันมางานนี้ทำไมมิตา นี่มันงานเลี้ยงส่วนตัวทีมฟุตบอลของคุณพ่อแกไม่ใช่เหรอ” เนลลี่มองรอบๆ ตัวเมื่อนั่งลงข้างๆ เพื่อน

“เอาน่า แกเป็นเพื่อนฉันมาได้จะเป็นอะไรไปล่ะ อีกอย่าง แกดูสิ โคตรกระชุ่มกระชวย มีแต่หล่อๆ อยากให้แกมาเห็นจะได้เลิกเศร้า เลือกเอาสักคนสิเนล” มิตาพยักหน้าให้เพื่อนมองไปที่โต๊ะนักฟุตบอล

เนลลี่มองไปที่โต๊ะนักเตะตามที่เพื่อนบอก “ไม่เอาด้วยหรอก หล่อขนาดนั้นคงมีแฟนกันหมดแล้ว แกจะให้ฉันอกหักอีกรอบรึไงยัยมิตา”

“ใครบอกบางคนก็โสดนะ อย่างเช่น ไค แบ็กขวาสุดหล่อของทีมคุณพ่อฉัน เดี๋ยวหาโอกาสก่อน ฉันจะแนะนำให้รู้จักดีไหม หล่อมากใช่ไหมล่ะ” มิตาขยิบตาทำหน้าทะเล้นให้เนลลี่

“ไม่เอา ฉันขอพักใจหน่อย ยังไม่หายเจ็บเลย” เนลลี่ทำหน้าเศร้า

“ก็แบบนั้นไง ต้องหาคนมาปลอบสิ จะโสดทำไมเนลลี่ ยังไงแกก็ไม่กลับไปเอาไอ้บ้าธีโออยู่แล้วไม่ใช่เหรอ อย่าบอกนะเนลว่าแกยังตัดมันไม่ขาด” มิตามองจ้องเพื่อนอย่างเอาเรื่อง

“ไม่ใช่แบบนั้นมิตา ฉันไม่กลับไปหาธีโอหรอก แต่ตามที่บอก ยังเสียใจอยู่มาก ก็เลยยังไม่อยากเริ่มใหม่ เข็ดด้วย” เนลลี่พูดไปตามความรู้สึกของตัวเองตอนนี้ เพราะมันเศร้าหมองหม่น ห่อเหี่ยวหัวใจจนไม่อยากมองใครอีก

“โอเค อย่าคิดอะไรมาก งั้นมาจอยกับบรรยากาศเถอะนะ เวลาจะเยียวยาทุกอย่างเองนะเพื่อนรัก”

เนลลี่พยักหน้ายิ้มให้มิตา เพื่อนรักที่คอยเป็นห่วงและคอยดูแลเธออยู่ตลอด

“มองอะไรขนาดนั้นไค คนนั้นนายไม่รู้เหรอว่าเป็นลูกสาวเจ้าของสโมสร ไม่ควรยุ่งเป็นอันขาด” โอเว่นเอ่ยเตือนเมื่อมองตามสายตาไค

“หึ! ไอ้บ้า คนนั้นคุณมิตา ฉันรู้จัก ฉันมองอีกคนต่างหาก สวย เซ็กซี่แบบไม่ต้องพยายาม” ไคเอ่ยชมและยิ้มบางๆ ออกมา

“แหม! ตาแหลมนะเพื่อน” โอเว่นอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซว

“ฉันมองได้ว่ะเพื่อน เพราะฉันโสด” ไคยิ้มยักคิ้วให้โอเว่น

“จีบไหม สวยเซ็กซี่แบบนั้นสเปกนายเลย ไม่ใช่เหรอ” โอเว่นยุให้จีบเพราะดูท่าทางเพื่อนน่าจะชอบมาก

“จะให้เดินเข้าไปหาเลย มันก็เกินไปรึเปล่าวะเพื่อน” ไคพูดกับโอเว่นแต่สายตายังคงมองไปที่เนลลี่อยู่ตลอด เพราะรู้สึกชอบมากตั้งแต่แรกเห็น

“ใจเย็น ถ้าฟ้าส่งมาให้นาย เดี๋ยวโอกาสก็วิ่งเข้าหาเองเพื่อน” โอเว่นตบบ่าเพื่อนเบาๆ

“ขอเป็นคืนนี้เลยได้ไหมโอกาสน่ะ” ไคพูดยิ้มๆ อย่างไม่ได้คาดหวังอะไรนัก

โอเว่นหัวเราะ ยกแก้วมาชนแก้วไค แล้วก็สนุกสนานกับงานเลี้ยงต่อ ผ่านไปสักพัก

“มิตาฉันไปห้องน้ำแป๊บหนึ่งนะ” เนลลี่ลุกขึ้นยืนบอกเพื่อน มิตาพยักหน้า

เนลลี่เดินออกมาจากห้องจัดเลี้ยง เดินไปจนสุดทางเดิน เพื่อหาห้องน้ำจนเจอ ฉันเข้าไปในห้องน้ำหญิง ไม่มีใครอยู่เลยแฮะ

“โอ๊ะ! ตายแล้วกระโปรงฉันเลอะไหมนะ ทำไมมาตอนนี้เนี่ย” เนลลี่ขยับกระโปรงชุดเดรสยาวเพื่อดูว่าเลือดประจำเดือนที่อยู่ๆ ก็มาไม่บอกไม่กล่าว เลอะกระโปรงสีชมพูของตัวเองไหม “ว้าย! แย่แล้วเลอะจริงด้วย เมื่อกี้ตอนเดินออกมามีใครเห็นรึเปล่านะ มายังไงเนี่ยปกติต้องอีกสองวันไม่ใช่เหรอ” ได้แต่พึมพำกับตัวเอง

จะทำไงดี ออกไปแบบนี้ถ้ามีคนเห็นอายเขาตายเลย มือถือก็อยู่ในกระเป๋า วางไว้บนเก้าอี้ไม่ได้เอามาด้วยสิ จะโทรไปหามิตาก็ไม่ได้ เหรียญก็ไม่มีจะออกไปกดผ้าอนามัยในตู้กดก็ไม่ได้ ทำไงดีๆ เนลลี่คิดกระวนกระวายใจอยู่ในห้องน้ำ

แกร่ก!

“เอ๊ะ!” มีคนเข้ามาเหรอ เนลลี่ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ “คุณคะ คุณที่เพิ่งเข้ามาช่วยฉันหน่อยได้ไหมคะ คือฉันมีเหตุฉุกเฉิน คุณช่วยกดผ้าอนามัยให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ” เนลลี่รีบตะโกนขอความช่วยเหลือ

ไคถึงกับอึ้งยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก นี่เขาเข้าห้องน้ำผิดเหรอ จะบ้าตาย น่าอายชะมัด แล้วเธอคนนั้นในห้องน้ำที่ขอความช่วยเหลือเขาล่ะ จะทำไงดี จะเดินหนีไปเลยดีไหม แต่ดูเหมือนเธอกำลังตกอยู่ในภาวะลำบาก เขาเลยคิดว่ายังไงก็คงต้องช่วยเธอ เขารีบหาเหรียญในกระเป๋ากางเกง แล้วไล่สายตาดูวิธีกดผ้าอนามัยตรงตู้

“คุณคะ ยังอยู่ไหมคะ ทำไมเงียบ” เนลลี่ไม่ได้ยินเสียงตอบรับเลยรีบเอ่ยพูดด้วยความร้อนใจ ถามกลับไปอีก “คุณคะ ช่วยฉันหน่อยนะคะ ถ้ายังอยู่” พูดด้วยน้ำเสียงขอร้องอ้อนวอนอีกครั้ง

“ครับ เอ่อผมแค่เข้าห้องน้ำผิด คุณอย่าเพิ่งตกใจนะครับ ผมกำลังกดสิ่งที่คุณต้องการให้อยู่นะครับ” ไคข่มความอายพูดออกไป

“ฮะ! เข้าห้องน้ำผิดเหรอ” เนลลี่ร้องเสียงตกใจ ผู้ชายเข้าห้องน้ำผิด กลัวว่าตัวเองจะเจอโรคจิต

“ครับ นี่ครับ” ไคส่งผ้าอนามัยให้เธอ ผ่านช่องว่างใต้ประตู “ผมจะออกไปแล้วนะครับ คุณอยากให้ช่วยอะไรอีกไหมครับ”

“มะ…ไม่มีแล้วค่ะขอบคุณค่ะ”

“เอาเป็นว่าผมรอด้านนอกนะครับ ถ้ามีอะไรคุณตะโกนเรียกก็แล้วกันนะครับ ผมจะรอจนกว่าคุณจะโอเคทุกอย่างก่อน” ไคเดินออกมาจากห้องน้ำหญิงและรีบเข้าห้องน้ำชายจัดการธุระของตัวเอง พอเสร็จเรียบร้อย ก็มายืนรอเธออยู่แถวหน้าห้องน้ำ

เนลลี่รีบจัดการทุกอย่างรวดเร็ว แต่ไม่รู้ ว่าจะจัดการกับรอยเปื้อนยังไงดี และคิดว่าฉันจะรีบเดินเข้าไปหามิตาแล้วรีบขอตัวกลับเลยดีกว่า จะพยายามรีบเดิน ใครจะได้ไม่สังเกตเห็นรอยเปื้อน คิดได้แบบนั้นก็ตัดสินใจเปิดประตูเดินออกมา หยุดส่องกระจกดูรอยเปื้อน เยอะอยู่นะ ช่างเถอะรีบๆ เดินคงไม่มีใครทันสังเกตหรอก เนลลี่เปิดประตูออกมาจากห้องน้ำหญิง มองผู้ชายที่ยืนอยู่แถวนั้น เขายังรออยู่จริงด้วย

“โอ๊ะ! คุณเหรอคะ ที่ช่วยฉันไว้” มองด้วยสีหน้าแปลกใจ ทำไมเป็นเขาล่ะ ยิ่งน่าอายมากกว่าเดิมอีก เพราะเขาคือ ไค แบ็กขวาสุดหล่อ คนที่ฉันแอบมองนานที่สุดเมื่อกี้