บทที่015 พรรคโกบอม

ตึงๆๆๆ ผมวิ่งออกมาจากการปะทะนั้นพร้อมกับเธอไกลพอสมควร สงสัยไม่ตามมาแล้วมั้งก่อนจะพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แต่มือยังคงจับเธอไว้ เผื่อพวกนั้นมาเจอเราสองคนผมจะได้ช่วยเธอได้ทัน

"จะหนีไปไหนไอ้ทิว"พวกมันดักหน้าไว้ 5 คน

"หลบอยู่หลังนะ"ผมบอกเธอที่ยืนหอบอยู่ข้างหลังก่อนที่พวกมันจะล้อมเราไว้เป็นวงกลม

อยู่ดีๆ เธอก็หันหลังมาชนผม

"เข้ามาดิ คิดว่าฉันไม่สู้หรือไง ไอ้หมาหมู่"น้ำเสียงหวานปนห้าวพูดออกมาอย่างหัวเสีย

ผู้หญิงอะไรบ้าบิ่นชะมัด!!

"ขอบคุณสำหรับคำชมนะครับคุณผู้หญิง พอดีว่าเป็นหมาหมู่ซะด้วยสิ"น้ำเสียงน่าขยะแขยงพูดขึ้นก่อนจะเข้ามา

พลั่กๆๆ พลั่กๆ

ไอ้พวกเลวผู้หญิงยังกล้าทำอีกเหรอ 5 รุม 2 จะสู้ได้ยังไงเนี่ย แถมมีผู้หญิงเข้ามาด้วยแล้ว

"โอ๊ยยยยย"เธอร้องออกมาเมื่อร่างเล็กๆ โดนเหวี่ยงจนล้มกลิ้งไปกับพื้นและกระแทกกับขอบฟุตบาท

พลั่กๆ พลั่กๆ ด้วยใจที่พะวงกับผู้หญิงคนนั้นจึงโดนสวนกลับมา

"ไม่ต้องห่วงฉันหรอกนะ ฉันไม่เป็นไร"เธอบอกก่อนจะลุกขึ้นวิ่งเข้ามาเตะชายอีกคนที่กำลังรุมตัวผมอยู่กระเด็นออกไป

"ขอบใจ"

"เออ"ยักคิ้วให้ผมและหันหลังชนกันก่อนจะหันมามองหน้ากันแล้วพยักหน้าส่งสัญญาณ

ผมจับมือเธอก่อนจะเหวี่ยงเธอออกไปหาพวกนั้นสองคนที่อยู่ข้างหน้าเธอ เธอใช้เท้าเตะทั้งสองคนจนล้มลงไปแน่นิ่ง ก่อนจะกระหน่ำต่อยไม่หยั่งอย่าให้มันได้ฟื้นขึ้นมาเชียว เหมือนว่ากระโปรงเธอจะไม่ได้เป็นอุปสรรคอีกต่อไป

"เหลืออีกสาม"เธอพูดก่อนจะเช็ดเลือดตรงมุมปากอย่างลวกๆ พร้อมหายใจถี่ๆ ตอนนี้ผมก็เหนื่อยไม่แพ้กัน

"เข้ามา"ผมท้าทายมันที่กำลังเหนื่อยไม่แพ้กันก่อนจะเข้ามาพร้อมกันทั้งสามคน

หมับ หมับ หมับ

ผมรับไว้ได้หนึ่งแต่เธอกลับรับสองหมัดพร้อม ผู้หญิงคนนี้น่ากลัวชะมัด เธอบิดมือทั้งสองข้างพร้อมกันและใช้ฟาดขาตรงคอเต็มแรงจนล้มไปหนึ่งคน

เพลี่ย!! เธอโดนอีกคนตบจนล้มไปกองกับพื้น ผมจึงเข้าไปกอดเธอไว้แล้วโดนกระทืบแทน เท้าสองคู่กระทืบหลังผมอย่างไม่หยุดหยั่งก่อนที่เธอจะใช้สองแขนเกี่ยวขาจนพวกมันสองคนล้มไป เราจึงใช้จังหวะนี้ขึ้นคร่อมพวกมันและรัวหมัดใส่หน้าอย่างโกรธแค้น

"มันเจ็บใช่มั้ยไอ้เวร!! กูก็เจ็บเป็น!! "เธอสบถคำหยาบออกมาแต่หมัดเล็กๆ นั้นก็ต่อยไม่หยุดจนมันนอนแน่นิ่งไป"ไอ้กระจอก"ลุกขึ้นยืนและใช้เท้ากระทืบอกอีกครั้งเป็นการตบท้ายได้อย่างสวยงาม

"พอแล้ว อยากฆ่าคนหรือไง"ผมรีบเข้าไปห้ามเธอไว้

"เย้!! เราชนะ"เธอหันมามองหน้าผมที่ทีคราบเลือดเกรอะกรังเต็มหน้าก่อนจะทำท่าตบมือไฮไฟว์กับผม

เป๊ะ! ผมก็ตีมือไปได้ยังไงเนี่ย อะไรกันเนี่ยเมื่อกี้เหมือนจะฆ่าให้ตาย แต่ตอนนี้กลับดีใจซะงั้น

ปัง!! เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด ก่อนที่มือปืนจะหนีหายไป

"โอ๊ยย"เธอล้มลงกับพื้นอีกครั้ง

ผมรีบเข้าไปดูเธอที่กำลังจับแขนขวาห้ามเลือดไว้

แคว๊กกกก ผมฉีกแขนเสื้อเพื่อดูบาดแผลก่อนจะถอดหายใจออกมา

"ถากๆ นะ" เย็บ2เข็มได้มั้ง

"ถากๆ ก็เจ็บเป็นนะเว้ย"เจ็บขนาดนี้แล้วโวยวายได้อีก

แคว๊กกกก

"นายจะฉีกเสื้อทำมายยยย!! "เธอใช้แขนขวาทุบตีผม

"ห้ามเลือดไง"ผมบอกก่อนจะใช้เสื้อที่ฉีกออกมาพันแผลไว้

"ฉันเป็นผู้หญิงนะ TOT"ทำหน้าร้องไห้

ก้มจึงไปมองรอยฉีกซึ่งเผยให้เห็นหน้าท้องแบบราบที่มีรอยจ้ำแดงช้ำๆ อยู่ ผิวขาวดีนะ555

"ก็ยังดีที่ปิดนมไว้ได้"ผมเผลอพูดออกไป

ป้าบบ

"พูดบ้าอะไรห้ะ"เธอตบหัวผมอย่างแรง

โหดร้ายจัง

ฟึ่บบ

"เหวอออ ปล่อยฉันเดียวนี้นะ"ผมอุ้มเธอขึ้นมา

"ระวังตกนะครับ อย่าดิ้นสิหนู"

"อย่ามาเรียกฉันว่าหนูนะ!!! "

คลีนิคxx 19:25 นาที

"ให้ตายสิ ทำไมเฮียต้องมาเจอหนูแล้วหนูเจ็บตัวทุกครั้งนะ"ผมบ่นออกมา ตาก็มองคนข้างๆ ที่กำลังนั่งหมดแรง

"พูดยังกะเคยเจอฉันนะ"เหล่มองเล็กน้อย

"นี่ครั้งที่สองแล้วนะหนู"ผมบอก

"ก็บอกว่าอยากเรียกหนูไง"

เอ้า ก็จะเรียกอะ

"ก็เฮียแก่กว่าหนูนะ"

"คนแก่นี่มันฟังไม่รู้เรื่องรึไง"หัวเสียเล็กน้อย

"หนูจำเฮียไม่ได้เหรอ"

"ไม่รู้ จำไม่ได้เลือดเต็มหน้าขนาดนั้นดูออกก็บ้าแหละ"เออจริงด้วยยังไม่เช็ดคราบเลือดเลย

"อ่าา ครั้งแรกที่เฮียเจอหนูมันน่าประทับใจนะอย่าลืมมันละ"เผลอลูบปากตัวเอง

"เป็นอะไรมากป้ะ"เธอมองเหมือนผมเป็นคนโรคจิตอะ

"ผู้หญิงอะไร...."น่ารักชะมัดเลย

"อะไร ยังไงห้ะ"ขี้หาเรื่องชะมัด "เจ็บชะมัด ไปโดนมาตอนไหนเนี่ย"ลูบแผลตรงหน้าผากข้างซ้ายตัวเอง

"ขี้บ่นจัง"

"จุ้น"

"นี่ถ้าบ่นเยอะอย่างนี้แล้วมาเป็นเมียเฮียนะ ป่านี้ลูกคงจะดกน่าดู" คิคิ ดูสิเธอจะทำหน้ายังไง

"O_O!! " อึ้งไปเลยดิ "พะ..พูดบ้าอะไรห้ะ" ง้างมือจะตบผมอีกละแต่ก็ยังดีที่หลบทัน

"กลับกัน"

"กลับเองได้ย้ะ"

"จะไม่กลับกับสามีในอนาคตหน่อยเหรอครับ"ยียวน

ฟิ้ววววขว้างถุงยามาทางผมทันทีเมื่อพูดประโยคนั้นจบ กระโดดหลบเกือบไม่ทัน

"ไปไกลๆ เลยนะ!! "

"555 ขึ้นรถ" จับเธอพาดบ่าโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัวก่อนจะยัดเข้าไปในรถทันที

ผู้หญิงอะไรตัวเล็กชะมัด

(หวาน:พาร์ท)

วี้ดๆๆ ยังจะมาผิวปากสบายใจอีก

"จะหุบปากได้ยัง"ฉันหันไปมองอย่างดุๆ

วี้ดๆๆ ผิวต่อไป

"ไปทางไหนต่อ"เขาหยุดผิวปากแล้วหันมาถามทางฉัน

"ตรงไปสุดซอยใหญ่หลังสุดท้ายมีน้ำพรุอยู่ข้างหน้าอะ"ฉันบอก

"ครับ คุณภรรยาที่รัก"

"นี่.."ง้างมือจะตบให้คว่ำ

"ขับรถอยู่นะ" นี่ถ้าไม่ขับรถอยู่นะจะตบให้กบาลแยกคอยดู

คฤหาสน์แสนสุข

"บ้านหลังใหญ่ดีนะ" เปิดประตูให้ฉัน "ขอบใจนะสำหรับวันนี้"

"ไม่ได้ตั้งใจช่วยย้ะ สถานการณ์มันพาไป"

"อย่าลืมกินยานะ"

"รู้หน่า ไม่ต้องบอก"

จุ้ฟ

ฉันยืนแข็งเป็นท่อนไม้เมื่อชายตรงหน้าจูบแผลฉันอย่างอ่อนโยน

"หาไวๆ นะครับ"

"นี่นาย....!! "ใบ้กิน

"ทิว"

"..."ยังยืนเอ๋อ

"เรียกฉันว่าเฮียทิว"

"..."

ส่งยิ้มหวานมาให้ฉันแล้วขึ้นรถขับออกไปปล่อยให้ฉันยืนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ฉันค่อยๆ เอื้อมมือไปจับแผลเบาๆ ก่อนจะยิ้มออกมา

"แอลลี่ เธอไปทำอะไรมาเนี่ย"โรโบโตถามอย่างตกใจเมื่อเห็นบาดแผลทั่วร่างกายฉัน

"ถ้าฉันตกลุมรักใครอีกคนโดยที่ฉันมีแฟนอยู่แล้วมันจะผิดมั้ย" นี่ฉันพูดอะไรออกไปเนี่ย

"หัวเธอไปกระทบกระเทือนที่ไหนมารึเปล่า พูดอะไรออกมารู้ตัวมั้ย"

ไม่รู้สิบางที่หัวฉันอาจโดนกระแทกอย่างจังก็ได้ แต่รอยยิ้มของเขาเมื่อกี้มันทำให้ใจฉันเต้นแรงมากๆ เลยนะ ทำไมฉันต้องชอบผู้ชายยิ้มสวยด้วยนะ ยิ้มสวยเหมือนพี่ต้าเลยอะ อยากรู้จังหน้าตาเขาจะหล่อรึเปล่า

"แอลลี่!! "โรโบโตเขย่าตัวฉันก่อนที่ฉันไม่อาจฝืนร่างกายอีกต่อไป สายตาเริ่มเลือนลางขึ้นทุกทีก่อนจะกลายเป็นสีดำสนิทเข้ามาแทนที่

แสงแดดจ้าส่องแยงตาในตอนเช้าของอีกวัน ฉันค่อยๆ ลืมตาอย่างช้าๆ

อ่าา ระบมไปทั้งตัวเลยเหรอเนี่ย เจ็บจัง

"โอ๊ย!! "แผลที่แขนซ้ายเจ็บแปลบขึ้นมา

"แอลลี่อย่าเพิ่งขยับ"ชายคนนึงพุ่งมาทางฉันอย่างรวดเร็วแล้วค่อยๆ ประคองให้ฉันนั่งอย่างสะดวก

"ท่าน.."เขามาอยู่ที่นี้ได้ยังไง

"นอกเวลางานไม่ต้องเรียกก็ได้นะ"

"พี่มาตั้งแต่ตอนไหน"ฉันถามอย่างสงสัย

"เมื่อคืน เพิ่งถึงเมื่อกี้เอง"

"อ้อค่ะ"

"ไปทำอะไรมา บอกพี่มาซะดีๆ "

"ลูกหลงมั้ง"

"เฮ้ออ แอลลี่รู้มั้ยพี่เกือบจะบ้าตายเมื่อได้ยินเสียงปืน"เซกิพูดเสียงสั่น

"พี่รู้ได้ไง"

"สร้อยเส้นนี้ไง" เซกิเอื้อมมือพลิกดู "พี่ใส่เครื่องดักฟังไว้" สร้อยเส้นนี้ที่เซกิให้ฉันเมื่อวันเกิดปีที่แล้วเองนะ

"ทำไมต้องมีเครื่องดักฟังด้วย"

"ธุระกิจกำลังเจริญเติบโตอย่างมากแล้วมีผู้ไม่หวังดีกับพี่มากเช่นกัน"

"..."

"พี่เป็นห่วงเรานะ"

"ถึงหนูจะมีเครื่องดักฟังอยู่กับตัว แต่ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาพี่ก็ช่วยหนูไม่ได้อยู่ดี"

"...."

"...."

"ไปหาอะไรกินกัน" เซกิดึงตัวฉันให้ลุกขึ้นอย่างเบาๆ

"ด้วยสภาพนี่เนี่ยนะคะ"

"จะได้ไม่มีใครมายุ่งกับน้องพี่อีก"

นี่เขาติดเครื่องดักฟังจริงๆ เหรอ แสดงว่าเขาได้ยินทุกคำพูดสินะ

"เอามันออกไปเลยนะ หนูไม่ใส่แล้ว"ฉันเริ่มโวยวายเมื่อตัวเองโดนควบคุม

"5555 เอาออกไม่ได้หรอก"

อย่างนี้ท่านก็รู้นะสิว่าฉันพูดอะไรออกไปบ้าง แล้วถ้าฉันกำลังจู๋จี๋อยู่กับพี่บอลละ....

ไม่อยากจะคิดเลยว่าท่านจะทำหน้ายังไง แลัวฉันจะรู้สึกยังไง

กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!

ห้างxx

วันนี้ฉันหยุดเรียนเพราะร่างกายบอบช้ำมากถึงมากที่สุด แต่ดันมาเดินห้างกับเซกิได้อย่างสบายซะงั้น โดนบังคับมากกว่าสิไม่ว่า ไม่อยากจะลากสังขารตัวเองออกมาหรอกนะ เจ็บขนาดนี้แล้วทำไมท่านยังให้ฉันออกมาอีกนะ ไม่สงสารน้องสาวคนนี้บ้างเหรอ!

"แอลลี่ กินอะไรดีอาหารน่ากินทั้งเลยนะ" เดินกอดคอฉันเปรียบเสมือนตัวเองเป็นผัวยังไงไม่รู้

แค่พี่ชายนะคะหนุ่มๆ อย่าคิดมาก แฮ่ๆ

"อะไรก็ได้"

สุดท้ายคือฉันต้องมานั่งกินอาหารญี่ปุ่นกับเซกิ - -" ที่ญี่ปุ่นไม่มีให้กินหรือไง

อีกด้านหนึ่ง

"ไอ้ทิว นั้นมันเซกิ ทาคาดะนิ"

"ไหนวะไอ้บอม"ผมถามพร้อมกับสาดสายตามองหา

"เรียกกูว่าโกบอม กูเนี่ยหัวหน้าพรรคโกบอมนะเว้ย"บอกหน้าขรึม

"เรียกกูว่าเฮียทิว กูเนี่ยมือขวาของมึงอะ"ผมพูดกวนๆ

"ช่างมันเหอะ ดูตรงนั้นร้านอาหารญี่ปุ่นนั้นไง"

"ยัยหนูนั้นอีกแล้วเหรอเนี่ย"ผมเห็นเธอกำลังกินอาหารญี่ปุ่นกับผู้ชายคนหนึ่ง

"กูให้มึงดูเซกิ ไม่ใช่ผู้หญิงของเขา"ยัยนั้นเป็นเด็กของเซกิเหรอเนี่ย "ทำหน้าอย่างกะอกหัก"

"หุบปากไปเลย"

ให้ตายเถอะ! คนนั้นผมจองนะเว้ย! ผมขโมยจูบแรกจากเธอมาได้นะ เธอต้องเป็นของผมสิ!

"กูอายุมากกว่ามึง2ปีนะ"บอมบอก

"แล้วไง"

"ไอ้นี่.. หน้ายัยนั้นคล้ายๆ กับเซกินะ"บอมสังเกต

"คล้ายตรงไหน"

"มึงมาดูฝั่งเดียวกับกูมา"ผมจึงเดินไปมองฝั่งเดียวกับมัน

"เออวะ คล้ายกันมาก"

"หรือว่าเธอเป็นน้องสาวเซกิวะ รอให้พวกเขาออกมาก่อนก็แล้วกัน"บอมเริ่มจะมีสาระแล้ว

เซกิถึงนายจะใส่แว่น ใส่หมวกอำพรางใบหน้าอันหล่อเหลาของนายแล้ว แต่นายก็นาย ฉันมองออกแค่แปบเดียวก็รู้ว่าเป็นนายนักธุระกิจมหาเศรษฐีของญี่ปุ่น แต่เบื้องหลังกลับเป็นมาเฟียคุมบ่อนคาสิโนมากมายในมาเก๊า นายคือคนที่ฉันจะจับมือทำสัญญาเป็นพันธมิตรและร่วมหุ้นส่วนกัน นายคงจะรู้สินะว่าพรรคโกบอมยิ่งใหญ่ขนาดไหนในไทย รีบมาทำสัญญากับฉันเร็วๆ ก็พอ แค่นี้แหละที่ฉันต้องการ

สักพักเซกิก็เดินออกมาจากร้านอาหาร

"แน่ใจได้ไงว่าคือเซกิ"ผมถาม

"แน่สิ ฉันสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับเขาไว้เยอะมาก ฉันมองแปบเดียวก็ดูออกแล้ว"บอมบอก

"แล้วจะทำอะไร"

"ตามฉันมา"

โกบอมเดินอ้อมไปดักหน้าเซกิโดยไม่ให้เขารู้ตัวก่อนจะเดินชนตัวเขาไป

"ขอโทษครับ"บอมกล่าวขอโทษ

"ไม่เป็นไร"

"พี่คะ เมื่อไหร่พี่จะเอาเครื่องดักฟังออกจากคอหนูสักที"ยัยหนูเริ่มบ่นอีกแล้ว

"ใส่มันไปเหอะ หนูอยู่ไทยคนเดียวนะอย่าลืม"

"งื้อออ"งอนแล้วน่ารักชะมัด

ผมเดินผ่านเธอไปโดยที่เธอไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำ

"เซกิตัวจริง"บอมฟันธงออกมา

"ยัยนั้นเป็นน้องสาวเซกินี่เอง ว่าแล้วทำไมไม่กลัวอะไรเลย"

"นายรู้จักเธอด้วยเหรอ"

"นายเห็นแผลยัยหนูมั้ย เมื่อวานเธออยู่ในเหตุการณ์ด้วย"

"จริงเหรอ"พูดอย่างไม่เชื่อ

"เออดิ แล้วนายจะไม่หาข้อมูลเกี่ยวกับเซกิทำไม"ผมถาม

"ฉันอยากทำสัญญากับเขา" ดูมีความตั้งใจแน่วแน่ "อย่าลืมสิพรรคโกบอมขยายไปไหนถึงไหนแล้ว"

จริงของมัน พรรคโกบอมยิ่งใหญ่ขึ้นทุกวันและมีผู้ไม่หวังดีมากขึ้นเช่นกัน เราต้องให้เซกิช่วยหนุนหลังสินะ ผมเข้าใจความคิดของโกบอมแล้ว

ฉลาดนักไอ้โบกอมหัวหน้าแก๊งพรรคโดกบอม

พลั่ก!!

"ขอโทษครับ"ชายที่ชนกล่าวขอโทษอย่างสุภาพ

"ไม่เป็นไร"ผมตอบกลับไปแบบไม่สนใจ

"พี่คะ เมื่อไหร่พี่จะเอาเครื่องดักฟังออกจากคอหนูสักที"

"ใส่มันไปเหอะ หนูอยู่ไทยคนเดียวนะอย่าลืม"แอลลี่ยังคงพยายามแกะสร้อยคอให้ได้

"งื้อออ"ขัดใจสินะ

"แอลลี่ รู้จักพรรคโกบอมมั้ย" ผมถามขึ้นเมื่อพวกเขาเดินออกไปแล้วเพราะเมื่อสักครู่เขาตั้งใจเดินมาชนผมเพื่อส่งสัญญาณบางอย่างมาให้

"พี่จะไปเลือกตั้งที่ไหนเหรอ"ก้มหน้าแกะสร้อยต่อ

"เลือกตั้งอะไรห้ะ"ดีดหน้าผากไปหนึ่งที

"ง่าา ก็หนูไม่รู้จักนิ"

"ช่างมันเหอะ เรายังเจ็บมากมั้ย"

"ไม่แล้วค่ะ"

"ดีแล้ว งั้นพี่กลับวันนี้นะ"

"อะ..อ้อค่ะ"