บทที่016 ลูกสะใภ้

ใต้ต้นไม้

หลังจากที่โดนลูกหลงหลังมหาลัยไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้วฉันก็มาเรียนต่อปกติ (ท่านให้หยุดเรียน) ส่วนแผลและรอยช้ำก็จางหายไปแล้วบ้างทุกคนรู้ว่าฉันไม่สบายเท่านั้นแหละ

"ดอซ เมื่อคืนพี่บอลกลับห้องมั้ย"ยิ้มถามเมื่อเราสองคนมามหาลัยเช้า (มากๆ) ทั้งคู่

"ตอนนี้เห็นหัวพี่เขามั้ย"ฉันบอกอย่างประชดเพราะเมื่อวานเราสองคนทะเลาะกันเล็กน้อยนะสิ ฉันอยู่ที่คฤหาสน์ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาแล้วพี่บอลเกิดงอนขึ้นมาฉันเลยต้องขับรถมาง้อเขาที่คอนโด ไปๆ มาๆ กลายเป็นว่าเราทะเลาะกันได้ไร้สาระสุดๆ

"ขอโต้ดดด แต่ตาบวมมากเลยนะ"จะจิ้มตาฉันทำไมเนี่ย

ก็ร้องไห้ทั้งคืนนี่หว่า จะไม่ให้บวมได้ไง เมื่อเช้าบวมกว่านี้อีกแต่เอาน้ำแข็งมาประคบลดอาการบวม มันก็เลยเหลือเท่าที่เห็น แต่ยังบวมจนเห็นได้ชัด

"คุยอะไรกันครับ"พี่ธีถามพร้อมกับขนมในเมื่อวางไว้ตรงหน้าเรา

"เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร"ยิ้มบอกพร้อมหยิบขนมมามาแกะ

"เป็นอะไรหวาน ตาบวมเชียว"พี่ธีถามด้วยความเป็นห่วง

"นอนดึกค่ะ 555"ฉันเลือกที่จะโกหกออกไป แล้วก็ทำตัวร่าเริงเข้าไว้คนอื่นๆ จะได้ไม่ต้องสงสัยฉันอีก

พวกเราสามคนก็กินขนมกันอย่างเงียบๆ ขนมที่พี่ธีซื้อมาให้กินทุกวันเนี่ยอร่อยจัง พี่เขาไปซื้อที่ไหนมานะ

สักพักมีลมพัดมาอย่างเบาๆ แต่ทำให้ฉันรู้สึกขนลุกซู่อย่างบอกไม่ถูก นี่จะเกิดเรื่องอะไรกับฉันอีกเนี่ย

"เจ้!! "

"ไอ้ป๋า!! มาให้ซุ้มให้เสียงหน่อยเซ่!! "หัวใจตกไปถึงตาตุ่มเมื่อไนซ์เข้ามาทักแล้วจับข้อมือฉันที่กำลังใช้ความคิดอยู่โดยไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างสักเท่าไหร

"5555 ตามมาเดี๋ยวพาไปรู้จักกับเพื่อนฉัน"

"เพื่อนคนไหนอะ"

ไนซ์ไม่ตอบคำถามฉันแต่ลากฉันออกจากที่นั่งแล้วตรงดิ่งไปทางไนติงเกลที่กำลังจับกลุ่มกันอยู่ตรงหน้า

"อ้าวไอ้ป๋า เจ้จ๋า~"แอลทักเมื่อเห็นฉันเดินมากับป๋าด้วย (โดนลากมาต่างหากละ)

"ว่าไงพวก"ไนซ์ทักทายกลับ ก่อนจะใช้มือปัดกระเป๋าลงพื้นแล้วอุ้มฉันไปนั่งบนโต๊ะ

"อ้าวไอ้นี่ บอกดีๆ ดิวะ ไม่เห็นต้องปัดทิ้งเลย"เบสบอกพร้อมกับเก็บกระเป๋าขึ้นมาทุกใบ

"ทำไมป๋าทำงี้อะ"ฉันถามก่อนจะรับเสื้อช็อปจากพี่ต้ามาคลุมขา

"นี้แหละทางดีที่สุดที่จะให้เจ้มาคุยกับพวกนี้ได้สะดวก"ไนซ์บอกอย่างภาคภูมิใจ

"อ้อเหรอ" อืม มันก็จริงของเขานะมีแต่ทางนี้สินะ

เราทั้งหมดก็คุยโม้กันอะไรก็ไม่รู้ ฉันทำได้เพียงนั่งฟังพวกเขาคุยกันและหัวเราะกับท่าทางเกินจริง

55555+

อีกด้านหนึ่ง

"หวานยังไม่มาอีกเหรอ"มายถามเมื่อไม่เห็นหวานเพราะปกติจะมาคนแรกส่วนออยก็มองหา

"อยู่นู้น"ยิ้มชี้ไปทางไนติงเกล

"เออๆ "มายและออยพูดออกมาพร้อมกันอย่างเข้าใจสถานะการณ์

"กินขนมสิ"พี่ธีเอ่ยพวกชวน

"ไม่ปฏิเสธค่ะ"หยิบขนมขึ้นมากิน

"อ้าว น้องหวานหายไปไหนอะ"พี่ฟิวเดินมากับพี่วิวถามอีกคน

"นั้นอะ"พี่ธีชี้ไป

"อ้าวเห้ย เดี๋ยวมีปัญญากับไอ้บอลนะ ทำไมยิ้มไม่ไปตามเพื่อนละ"พี่วิวหันมาดุยิ้ม

"หวานก็มีปัญญากับพี่บอลเมหมือนกันละหน่าาา"ยิ้มตอบ

"ไปตามหวานมาสิ ไอ้บอลจะมาแล้ว"พี่ฟิวบอก

"ไม่ต้องกลัวว่ามีปัญญา พี่ไนซ์เป็นคนพาหวานไปเองแหละ"พี่ธีบอกทุกคน

"แน่ใจว่าไม่มีปัญญญา"พี่วิวถามย้ำ

"ไม่อะ"

"งั้นยิ้มไปตามเพื่อนเลย"

"จะให้ยิ้มไปหาผู้ชายเนี่ยนะ"ยิ้มแย้ง

"เออวะ ทำไงดีวะ ฉันไม่ชอบพวกนั้นพอดีเลยยิ่งไอ้บอลอีก คิดๆๆ "

"น้องยิ้ม หวานอยู่ไหน"พี่บอลถาม มาตอนไหนเนี่ยทำไมไม่เห็น

ยิ้มทำเป็นไม่ได้ยินเสียงของพี่บอลจึงหยิบหูฟังขึ้นมาใส่เพื่อหนีปัญญา ยิ้มจึงขยิบตาให้เพื่อนๆ อีกทีเพื่อเป็นการส่งซิกให้ออยกับมาย ทั้งสองคนจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและยกไว้แนบหู

"ฮัลโหลค่ะแม่"มาย

"ฮัลโหลค่ะพ่อ"ออย

พี่บอลมองหน้าทุกคนที่กำลังเอาหูไปนาเอาตาไปไร่

"มีอะไรปิดบังหรือเปล่า"ถามเสียงเข้มอีก

5555555

เสียงหัวเราะดังขึ้นจากไกลๆ แต่ได้ยินชัดจนถึงตรงนี่ พี่บอลเงยหน้าไปมองต้นทางของเสียงนั้น ก่อนจะพบกับหญิงสาวร่างเล็กที่แสนจะคุ้นเคยนั่งอยู่บนโต๊ะท่ามกลางผู้ชายนับสิบที่นั่งล้อมรอบตัวเธอไว้ รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าอย่างสดใส

"หึ"

"เห้ย ไอ้บอลอย่าไป"พี่ฟิวร้องห้ามไว้แต่ไม่ทันแล้ว พี่บอลเดินออกไปอย่างหยุดไม่อยู่

"เหวอออ"ใครกันมาอุ้มฉันลงจากโต๊ะเนี่ย นี่ถ้าไม่มีเสื้อช็อปของพี่ต้าที่คุมขาฉันไว้นะป่านี้น้องสาวฉันคงโผล่มาทักทายชาวโลกแล้ว

"สนุกมั้ยครับ"น้ำเสียงที่คุ้นเคยถามอย่างเย็นชา

"สนุกกว่าคุยกับพี่อะ"ตาต่อตา ฟันต่อฟัน เอาสิถ้าจะมาหาเรื่องกันละก็..

"งั้นเหรอ"บีบแขนฉันทั้งสองข้าง

"แน่นอน" ยังจะประชดคนตรงหน้าอีก

"ผมว่าปล่อยแขนเธอก่อนดีกว่านะ"พี่ต้าพูดดีๆ

"อย่าเสือก"พี่บอลตอบกลับไป

"ไม่ได้เสือก แต่แขนเธอแดงแล้วนะ"พี่ต้าพูดอย่างมีเหตุผล

แดงด้วยเจ็บด้วย พี่บอลไม่ดคยสนใจความรู้สึกฉันอยู่แล้วนิ!

"อย่ามายุ่งดีกว่าน่าา"พี่บอลตอบอย่างกวนๆ

นี่ถ้าพี่ต้ามีอารมณ์ขึ้นมามีหวังได้ลงมวยกันแน่ๆ

"พี่บอลหนูเจ็บนะ"ฉันเริ่มที่จะขัดขืนเพราะเริ่มรู้สึกปวดๆ แล้ว

ขวับ!! พี่เบสกระชากตัวฉันออกจากมือของพี่บอล

"เป็นแฟนกันหน่ะ อย่าทำเธอเจ็บสิ"พี่เบสพูดอย่างเก็บอารมณ์

"ก็บอกว่าอย่าเสือก!! "

พี่บอลง้างมือขึ้นหวังเข้าไปต่อยแต่พี่เบสก็เร็วไม่แพ้กัน

หมับ หมับ พี่ต้ารับหมัดเบสกับบอลไว้ทัน

"ไอ้เบสกลับไปนั่ง รวมถึงทุกคน"พี่ต้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ เมื่อเห็นว่าทุกคนลุกขึ้นหมายจะเข้ามาซ้ำ

"กลัวงั้นเหรอ"พี่บอลเป็นอะไรของเขานะ

ทำไมวันนี้พี่บอลพาลจัง

"ไม่อยากมีปัญหากับใครบางคน"มองมาทางฉันเล็กน้อย "กลับไปก่อนนะ" พี่ต้าหันมาพูดกับฉัน

"ค่ะ" ฉันตอบรับก่อนที่พี่ต้าจะขยี้ผมฉันเล่นๆ แล้วกลับไปนั่งที่

แน่นอนว่ามันเป็นการทิ้งระเบิดลูกใหญ่ให้กับฉัน พี่บอลออกแรงกระชากไปนั่งที่โต๊ะประจำ

"สนิทกับพวกมันมากรึไง"

"...."ทำหูทวนลม

"สนิทมาก หรือมึงจะมีปัญหากับกูไอ้บอล"ไนซ์พูด

"พี่ไนซ์"

"กูนี่แหละที่พาเจ้ไปหาพวกมันเอง"

"ทำไมต้องพาไปด้วย"ถามอย่างหงุดหงิด

"นั้นมันเป็นเหตุผลของกูกับเจ้เท่านั้น เพราะฉนั้นอย่าเข้ามายุ่ง เข้าใจนะ"ตบหน้าพี่บอลเบาๆ

ตอนเย็น

"โอ๊ยยย หิวๆๆ เมื่อไหร่ไอ้บอลกับไอ้วิวจะส่งงานเสร็จวะ"พี่ฟิวบ่นออกมา

ไม่ใช่แค่พี่ฟิวแน่ที่หิว ทุกคนก็หิวเหมือนกันเพียงแต่ไม่พูดออกมาเท่านั้นแหละ ฉันนั่งเขียนรายงานให้เซกิโดยฟังจากเสียงที่เซกิบันทึกให้เป็นภาษาอังกฤษแล้วมาแปลเป็นภาษาญี่ปุ่น งานยากนะเนี่ย เพื่อแลกกับการที่ไม่โอนเงินมาให้2เดือน ฉันจึงยอมทำทันที

แต่คิดไว้อยู่แล้วว่าท่านต้องไม่ทำตามที่สัญญาไว้แน่ๆ เมื่อเช้าเงินเข้าบัญชีล้านกว่าบาท-*- แถมยังมีหน้ามาบอกว่าฝากไว้ก่อนนะ ฝากไว้ทั้งชาตินะสิท่าน!!

"หวานเรียนภาษาญี่ปุ่นด้วยเหรอ"มิ้นถามเมื่อเห็นฉันนั่งเขียน

"อืม"ฉันตอบ

"เรียนจากที่ไหนเหรอ"มิ้นถาม

"ฮันเตอร์เกมส์มั้ง"

"เกมส์อันโหดร้าย"พี่ธีทำหน้ากลัวๆ

"555 สนุกจะตายไปเล่นดู"

"สนุกตรงไหนเนี่ย เจ็บตัวต่างหากละ"พี่ธีแย้งขึ้น

เจ็บตัวแต่มันก็คุ้มนะ มีอย่างที่ไหนให้เงินผู้เล่นทุกคนด้วยแถมยังออกค่าใช้จ่ายให้ทุกบาททุกสตางค์อีก

"น้องหวานเคยเล่นเหรอ"พี่ฟิวถาม

"เล่นมา6ซีซั่นแล้ว ซีซั่น7ก็จะลงสมัครอีกค่ะ"ฉันบอก

"โหดร้ายอะ"

"อายุน้อยสุดในเกมส์ด้วย"พูดอย่างภูมิใจ

จริงๆ ไม่ได้เข้าไปเล่นหรอก เข้าไปเพื่อดูแลความเรียบร้อยเท่านั้นแหละแต่ต้องสวมรอยเป็นผู้แข่งขัน

"เคยชนะมั้ย"

"ไม่อะ เล่นด่านแรกก็ตกรอบแล้ว555"

"โถ พี่ก็นึกว่าเข้าไปด่านลึกๆ ซะอีก"พี่ธีพูดอย่างผิดหวัง

"555 อยากไปเที่ยวญี่ปุ่นฟรีต่างหากละถึงสมัครไปอะ"ฉันบอก

"สวัสดีนะทุกคน"เสียงของผู้หญิงพูดทักทายแต่ฉันเลือกไม่สนใจ

"ครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ"พี่ธีถามเมื่อเห็นว่าเธอไม่ใช่นักศึกษาที่นี่

"รู้จักบอล คณะนิเทศปีสองมั้ย"

ตึกตักๆๆ หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว แต่พยายามทำตัวนิ่งๆ ไว้

จะมาถามถึงแฟนฉันทำไมอะ รู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย

"กำลังรออยู่เลย นั่งก่อนสิ"พี่ธียังเอ่ยปากชวน

"ขอบคุณค่ะ" เธอนั่งลงข้างๆ ฉัน ก่อนจะหันมายิ้มให้อย่างเป็นกันเอง

"เป็นเพื่อนบอลเหรอ"เธอถาม

"ครับ พวกผมเป็นเพื่อนบอล ส่วนผู้หญิงกับผู้ชายสองคนนั้นเป็นรุ่นน้องครับ"พี่ธีบอกรายละเอียด

"ว้าา มีผู้หญิงด้วยอย่างนี้น้ำมีหึงแน่ๆ "

"หึงทำไมคะ"ออยถามเสียงแข็ง

"ฉันก็เป็นแฟนพี่บอลนะสิ วันนี้ก็ครบรอบ 1 ปีซะด้วย กะว่ามาเซอร์ไพรท์นะ"

"ห้ะ!! เป็นแฟนกันเหรอ"ทุกคนตะโกนพร้อมกันก่อนจะหันหน้ามามองฉันที่กำลังช็อค

ปั๊ก!!

ดินสอในมือฉันหักเป็นสองท่อนเมื่อได้ยินคำว่าแฟนแถมยังครบรอบ 1 ปีซะด้วย

ความรู้สึกเหมือนเข็มนับพันๆ เล่มปักคาหัวใจของฉันจนพังไม่เหลือสิ้นดี ฉันพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลลงมา ยิ้มจึงเอื้อมมือมาจับไว้เพื่อให้กำลังใจ

"น้ำ ทำไมมาอยู่ที่นี่"เมื่อฉันได้ยินเสียงของพี่บอลน้ำตามันไหลออกมาอย่างหยุดไม่ได้แล้วจึงรีบหันหน้าไปทางยิ้มก่อนที่จะมีคนเห็นน้ำตาของฉันแล้วเช็ดมันออกไปพร้อมหันกลับมามองหน้าเขาสองคนแล้วทำตัวปกติที่สุด กัดฟันอดทนไว้สิหวาน

"น้ำมาเซอร์ไพรท์บอลไงคะ"เดินไปเกาะแขนแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน

ทำไมฉันต้องยืนมองสองคนนี้ให้เจ็บหัวใจด้วยนะ ต้องให้เจ็บสักแค่ไหนวะหวาน ทำไมต้องมองภาพแสดงการเป็นเจ้าของนั้นด้วย มันเหมือนกับมีดมากรีดหัวใจฉันอีกครั้งจนกระอักเลือดแทบปางตาย พี่บอลทำไมพี่ต้องหลอกฉันด้วย พี่คิดว่าความรู้สึกฉันเป็นของเล่นหรือยังไง พี่สนุกมากมั้ยที่เห็นของเล่นชิ้นนี้กำลังร้องไห้ต่อหน้าพี่ หนูเจ็บปวดมากเลยนะพี่บอล พี่ใจร้ายที่สุด!! คนหลอกลวง!! คนไม่มีหัวใจ!!

ฉันหันหลังให้กับสองคนนั้นก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างหนักเก็บเสียงสะอื้นไว้จนตัวสั่นเครือ อย่าให้ใครรู้ว่าฉันเจ็บปวดมากขนาดไหน ออยกอดฉันไว้เบาๆ เป็นการปลอบ น้ำเธอไม่ผิด ฉันเองที่ผิด ฉันมาหลังเธอ เธอมาก่อนฉัน 3 เดือน เพราะฉนั้นเธอไม่ผิด ฉันขอโทษนะน้ำ

ฟึ่บ!! เสื้อช็อปของคนตรงหน้าโยนมาคลุมหัวฉันไว้ก่อนจะเดินมากอดฉันไว้เบาๆ กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย

พี่ต้า...

"ไปกัน" พี่ต้าโอบไหล่เดินแหวกกลางวงแล้วหยุดตรงหน้าพี่บอล ตอนนี้ฉันไม่สามารถมองหน้าพี่บอลได้ด้วยซ้ำ

"คนนี้ผมขอนะ"พี่ต้าพูดเสียงเรียบๆ

"มึงอีกแล้วไอ้ต้า"พี่บอลพูดอย่างหงุดหงิด

"ใช่ ผมไปก่อนนะ"

"กูไม่ให้"

พี่จะมาหวงก้างทำไม!! ในเมื่อพี่มีแฟนอยู่แล้วพี่จะมาสนใจฉันทำไมละ ปล่อยฉันไปเถอะนะ

"แต่ผมจะเอา"

"มึงเป็นใครถึงกล้าขอกู"

"ผมนะเหรอ เป็นใครดีนะ หรือว่า..."จับมือซ้ายฉันขึ้นมา "เป็นเจ้าของแหวนวงนี้เป็นไง" ยื่นมือฉันไปตรงหน้าพี่บอล

พี่ต้าคือเจ้าของแหวนตัวจริงที่ฉันสวมไว้ตลอด

"..."

"ไปก่อนนะ"แสยะยิ้มเล็กน้อยและพาฉันเดินผ่านพี่บอล

"เดี๋ยวก่อน" พี่บอลจับมือฉันไว้ "วันนี้ไปกินข้าวกันมั้ยต้า พอดีวันนี้เป็นพิเศษนึกอยากจะเลี้ยงซะหน่อย ไม่มาก็หมานะ"ฉันมองหน้าพี่บอลอย่างโกรธๆ แล้วน้ำตาก็ล่วงลงตรงมือพี่บอลจนมือบอลจนสายตาพี่เขาสลดอย่างเห็นได้ชัด

"เพื่อนผมเยอะนะ จ่ายไหวมั้ยละ"

"กูรวย"

"เค้ ที่ไหนละ"

"ที่xx"

พี่บอลพูดจบฉันสะบัดมือเขาหลุดออกจากแขนฉันและเดินออกไปทันที

ฉันไม่เคยคิดเลยว่าพี่บอลจะเป็นแบบนี้ ทำไมพี่ทำแบบนี้กับฉัน คำถามนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวจนแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้วนะ

ไอ้คนหลอกลวง!!

ห้างxx ร้านอาหารทะเล

พี่บอลนั่งตรงข้ามกับพี่ต้า

น้ำนั่งตรงข้ามกับฉัน

พี่เบสนั่งข้างฉัน แล้วต่อด้วยเพื่อนพี่ต้า

"บอลจะกินอะไรดีคะ"น้ำหยิบเมนูขึ้นมาถาม

"น้ำสั่งเลยนะ"

"น้องหวานกินอะไรละ"หันมาถามฉัน

"พี่เลือกเถอะ ฉันกินได้ทุกอย่าง"

"ไม่เอากั้ง"พี่ต้าบอกเสียงเรียบ

"พี่เอากั้ง"พี่บอลบอก

ทั้งสองคนจ้องจะกินเลือดกินเนื้อกันอยู่แล้วนะ ถ้ามีมวยขึ้นมาฉันนี่แหละจะเป็นคนซ้ำเอง!!!

"งั้นเอาทั้งสองอย่างค่ะ เอานี้ นี้ๆๆ แล้วก็นี้นะ"พี่น้ำหันหน้าไปสั่งกับพนักงาน

"รอสักครู่นะครับ"ก้มหัวเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไป

ตื้อๆ ตื้อๆ

"ครับแม่"พี่ต้าวีดีโอคอลกับแม่

-อยู่ไหนลูก-

"ต้ามากินข้าวข้างนอกครับ"

-นั้นแขนผู้หญิงนิ แม่เห็นนะ เดี๋ยวนี้นอกใจลูกสะใภ้แม่แล้วเหรอ-

"ต้าไม่ได้นอกใจซะหน่อย"

-แม่อุตส่าส่งไป กทม.เพื่อไปหาลูกสะใภ้คนนั้นนะ อย่าลืมสิ-

"ลูกสะใภ้คนนั้นหมายถึงคนนี้หรือเปล่าคะแม่ ถ้าไม่ใช่หนูเนี่ย หนูโกรธจริงๆ นะ"ฉันโผล่หน้าให้แม่เห็น

-หือออ ต้องคนนี้สิต้า แม่ขอจองคนนี้นะ-

"555 สวัสดีค่ะแม่ ไม่เจอตั้งนานคิดถึงจังเลย" อ้อน

-แม่ก็คิดถึงหวานนะ เมื่อไหร่จะกลับมาคบกันอีกละ-

"5555"หัวเราะกลบเกลื่อน

"แม่ แม่ต้องช่วยเชียร์นะ พวกผมกำลังพยายามกันอยู่นะคร้าบบบ"พี่เบสชิงโทรศัพท์จากมือพี่ต้าไปถือเองก่อนจะถือให้เห็นทุกคน

"แม่สวัสดีครับ ช่วยเชียร์หน่อยแม่"ช่วยกันตะโกนเสียงดัง

-5555 กลับมาคบกันเร็วๆ นะจ้ะ แม่รออยู่-ปลายตอบกลับมาอย่างร่าเริง

"5555555"

"เอามานี่เลย ไอ้พวกไร้สาระ"พี่ต้าแย่งโทรศัพท์ได้คืนมาได้สำเร็จ "แค่นี้นะแม่"

-รักกันนานๆ นะต้า555-

"แม่!! "

ตู้ดๆๆ แม่ตัดสายทิ้งไปแล้ว

"คิดถึงแม่พี่จัง ไม่ได้เจอตั้งนานแหน่ะ"

เมื่อก่อนที่เราสองคนคบกันน้าภาใจดีกับฉันมากๆ ด้วยและฉันก็ชอบไปบ้านพี่ต้าบ่อยๆ เพราะแม่ไปช่วยงานที่นั่นด้วยนะสิ

"เดียวแม่ก็มาหา เชื่อพี่สิ แม่เห็นตัวเล็กแล้วนิ"พี่ต้าพูดพร้อมกับหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงๆ

"บอล น้ำว่าคู่นี้น่ารักดีนะ"ชี้มาทางฉันกับพี่ต้า

"เหรอ ไม่เหมาะสมกันหรอก" พี่บอลตอบพร้อมกับเบะปาก

ฉันก็ไม่เหมาะสมกับพี่เหมือนกัน!!

"แต่ยิ้มว่าเหมาะนะ"ยิ้มเสริม

"ใจตรงกันเลย"พี่น้ำจะทำไฮไฟว์กับยิ้ม แต่ยิ้มหลบหน้าไปทางอื่นทันที

หึๆๆๆ เก็บมือเกือบไม่ทันนะ

"ว้าวว น่ากินจังเลยยย"พี่ฟิวพูดบิ้วอารมณ์ เมื่อเห็นว่าเพื่อนๆ ของฉันทำหน้าบึ้งมาก คงจะโกรธแทนฉันสินะ รักเพื่อนทุกคนเลย

อาหารมากมายถูกจัดอยู่ตรงหน้าพวกเราอย่างสวยงาม ถึงมันจะน่ากินสักแค่ไหน แต่ฉันก็กินไม่ลงอยู่ดี

"น้องหวานกุ้งนี่อร่อยนะ ลองกินดูสิ"ตักมาให้ฉัน

ตักมาทำไมวะไม่อยากจะกินเว้ย

"ค่ะ"ต้องปั้นหน้ายิ้มสินะ ฉันค่อยๆ ตักกุ้งเข้าปาก

อืมมันก็อร่อยดีนะ

"อร่อยมั้ย"

"ค่ะ"กลืมลงไปอย่างฝืดคอ ทำไมกุ้งเนื้อมันเป็นแบบนี้นะ

ฉันกินกุ้งชิ้นนั้นไปสักพักแล้วมีบางอย่างแปลกๆ ในตัวด้วยสิ

"แค่กๆ "

"ดื่มน้ำก่อนนะ"พี่ต้ายื่นน้ำมาให้

ฉันค่อยๆ จิบน้ำตามลงไป แต่มันกลับไม่ดีขึ้นเลย

"แค่กๆ แค่กๆ " พี่เบสเริ่มที่จะเป็นเหมือนฉัน

ฉันกับพี่เบสมองหน้า ฉันกับพี่เบสไม่ได้แพ้กุ้งนะ แต่ฉันแพ้...

"กั้ง แค่กๆๆ "ฉันบอกออกไป เริ่มหายใจไม่ออกแล้วสิ "แค่กๆ "

"ตัวเล็ก ยาอยู่ไหน!! "

"ไอ้เบสยามึงอะ!! "

"ในกะ...กระเป๋า"แค่กๆๆ ทำไมมันทรมานอย่างนี้ หายใจไม่อะ..ออก เฮือกก!!

"ไอ้คิวส่งกระเป๋ามาเร็วๆ "

ฟิ้วววว

พี่คิวโยนกระเป๋าข้ามทุกคนและพี่ต้ารับไว้อย่างรวดเร็วก่อนจะเปิดกระเป๋าหายาแก้แพ้อย่างเร็ว

"ตัวเล็กยา ไอ้เบสยา"พี่ต้าส่งยามาให้ฉันกับเบสอย่างเร็วที่สุดพร้อมกับส่งน้ำตามมา

อึกๆๆ ฉันกลืนยาลงคออย่างลำบากเหมือนเข็มกำลังทิ่มคอจนรู้สึกถึงปวดร้าวข้างใน

พี่ต้าดันหัวฉันให้ฟุบตรงไหล่แล้วใช้ใบปลิวพัดให้ฉันด้วย

"ดีขึ้นยังตัวเล็ก"พี่ต้าอย่างเป็นห่วง

"อืม" ยังคงหายใจไม่สะดวกอยู่

"ตาแดงมากแฟนต้ากับเบส ไปโรงพยาบาลมั้ย"พี่เอสถามอย่างเป็นห่วง

"..."ฉันได้แต่ส่ายหัว ขอพักแปบนึงนะ

"น้ำขอโทษนะ น้ำไม่รู้ว่ามันเป็นกั้ง"น้ำกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่น

"กลับกันเถอะ"พี่ต้าพร้อมกับช้อนตัวฉันขึ้น "แบกไอ้เบสด้วย" สั่งคนอื่นๆ พร้อมกับเดินอุ้มฉันออกไป

พี่ไม่เคยทิ้งฉันเลยนะ

พี่คอยเป็นห่วงฉันเสมอ

พี่ดีกับฉันมากๆ เลยนะ

พี่รักฉันมากขนาดนี้เลยเหรอ

หนูขอโทษนะที่ตอนนี้หนูรักพี่ไม่ได้จริงๆ

"พี่อย่าทำให้หนูเคยตัวสิ เดี๋ยวหนูจะอยู่ติดพี่ไม่ไปไหนนะ"ฉันบอกเสียงอู้อี้

"งั้นก็อย่าไปไหนซะสิ "น้ำเสียงมันช่างอบอุ่นหัวใจจัง

หรือว่านี่คือการสารภาพรึเปล่า

ทำไมฉันรู้สึกถึงปลอดภัยในอ้อมแขนนี้นะ