บทที่010 ปิดตาข้างนึง

ปิดเทอม

วันนี้วันที่ฉันรอคอย เย่ๆๆ สอบวันสุดท้ายของเทอมแรก แม้จะปิดแค่หนึ่งอาทิตย์ก็ตาม -__-

"ทำได้มั้ยอ่าา"ออยถามเมื่อออกจากห้องสอบครบทุกคน

"ได้ทำอะนะ555"มายตอบ

"วันนี้ไปฉลองกันที่เซกิคลับกันนะ"ออยพูด

"โอเคค้าาเพื่อน"มายเห็นดีด้วย

คบกับพวกนี้ถ้าเพื่อนหายคือไปร้านเหล้าจ้าา พวกแกกินแต่ฉันรวย-*-

"แต่ๆๆ พวกเราจะไปกันเองนะจ๊ะะ ห้ามหนีบแฟนมานะจ๊ะ"ออยพูดดักเอาไว้

"พี่บอลคุมเข้มจะตาย"ฉันพูดออกมา

วันๆ เวลาออกไปไหนต้องรายงานตลอด! หายไปแปบเดียวเดี๋ยวโทรตามเดี๋ยวโทรตาม ช่วงนี้พี่เขาจะหวงเป็นพิเศษ ไปโดนตัวไหนมาอีกนะเนี่ย-__-

"ลองยิ้มอ้อนพี่บอลดิ เชื่อไอ้แซมคนนี้ได้เลย"แซมเสนอไอเดีย

"พี่บอลจะยอมให้ไป? "

"เธอจะตกเป็นเมียพี่บอลทันที คึคึคึ"หัวเราะได้น่าเกลียดมาก

คนอย่างฉันมันยากเว้ย! ไม่ยอมเป็นเมียใครง่ายๆ หรอกย่ะ!

"ไอ้นี่นิ ไม่แน่ใจนะว่าจะไปได้มั้ยนะ"ฉันบอก

ถ้าฉันขอเเล้วพี่บอลให้ไปมันก็ดีนะสิ แต่คิดว่าพี่บอลคงต้องมาด้วยแน่ๆ

"ต้องมาให้ได้นะเว้ย"มายกำชับ

"จะพยายาม กลับก่อนนะ"ฉันโบกมือบ๊ายบายเพื่อน

ฉันเดินแยกตัวออกจากกลุ่มเพื่อนเพื่อไปโบกแท็กซี่กลับคอนโด โชคดีจริงๆ ที่แท็กซี่มาส่งผู้โดยสารตรงนี้พอดี

"ไอ้หมา"น้ำเสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นตรงหน้าฉันจึเงยมองหน้าผู้โดยสารที่ลงจากรถพอดี

"พี่เจมส์"

เฮ้ย จริงดิอะไรจะบังเอิญขนานนี้

"ไอ้หมาใช่มั้ย"ถามย้ำ

"เอ่อ..ใช่"

หมับ!!! เฮ้ย จะมากอดฉันตรงนี้ไม่ได้นะเว้ยยย คนมองเต็มหมดแล้ว

พี่เจมส์คือเพื่อนสนิทของพี่ต้า ฉันและเขาก็สนิทกันมากนะ พี่เขาเป็นเหมือนพี่ชายอีกคนของฉันเลยนะ

"พี่เจมส์ปล่อยก่อน"

"คิดถึงนะ"

"รู้แล้วแต่ปล่อยก่อน คนอื่นมองอยู่นะ"ฉันอายนะเว้ย///

กอดกันหน้ามหาลัยแบบนี้คนอื่นจะคิดว่ายังไงละ! เสียหายนะเว้ย!

"จะขึ้นมั้ยครับ"คนขับรถถาม

"ไม่ละครับ"พี่เจมส์ตอบแทนฉัน "ไปหาที่คุยกันดีกว่า"

พี่เจมส์เดินจับมือฉันข้ามถนนไปยังร้านเค้กน่ารักตรงข้ามมหาลัยที่ฉันไม่เคยไปกินสักครั้งเพราะร้านเต็มตลอด

สงสัยขายดีมากๆ แน่เลย

"คนเต็มนี่น่า"ฉันบอกเมื่อเห็นโต๊ะเต็มไม่มีที่ว่างแต่พี่เจมส์ก็ยังดึงให้ฉันเข้าไปข้างในให้ได้

"เข้ามาเหอะน่า"เจมส์ดึงมือฉันเข้าไปในร้าน

"แกรรร พี่เจมส์มาแล้วววว"

"หล่อม้ากกก"

"พี่เขาพาผู้หญิงมาด้วยอะ เศร้าจัง"

"สวยอะ ขอให้เลิกกัน! "

อ้าว อินี่อยากโดนตบปากแตกมั้ยห้ะ ไม่ได้เป็นอะไรกันเว้ย!

"อย่าไปสนใจ"เจมส์พาฉันเข้าไปหลังร้าน

ผู้จัดการ

ป้ายติดตรงประตูบ่งบอกถึงห้องของใคร

"เข้าได้เหรอ"ฉันถามอย่างไม่แน่ใจ

หรือว่าพี่เจมส์รู้จักกับเจ้าของร้านแน่ๆ ถึงสามารถเข้าได้อะ เพราะฉันรู้ว่าพี่เจมส์ทำของแบบนี้ไม่เป็นนะสิ ทอดไข่ยังไหม้เลย ฮุๆ

"แน่นอน เข้ามาสิ"

ฉันเดินเข้าไปในห้องที่โล่งๆ มีโซฟากับโทรทัศน์ มีกระจกที่สามารถมองเห็นข้างนอกได้

"พวกเขาเห็นเรามั้ย"ฉันถามเมื่อเห็นผู้คนกำลังกินเค้กอย่างอร่อย

"ไม่เห็นหรอก"เจมส์ตอบ

ฉันจึงชะโงกหน้าไปมองก่อนจะแลบลิ้นปลิ้นตาใส่คนที่กำลังส่องกระจกอย่างเอาเป็นเอาตาย

ไม่เห็นจริงๆ ด้วย

"มีอะไรจะคุยเหรอ"เมื่อเล่นกับกระจกเสร็จแล้วฉันจึงหันไปถามพี่เจมส์ที่กำลังมองอยู่

"ฟังดูห่างเหินจังนะ"ตัดพ้อซะงั้น

ความเงียบเข้ามาปกคลุม

ก็ไม่รู้จะเริ่มยังไงดีนิถึงจะสนิทกันก็จริงแต่ฉันเป็นทิ้งพวกเขามาเอง แม้จะเสียใจอยู่ไม่น้อยก็ตาม ฉันก็...

"เฮ้ออ"เจมส์ถอดหายใจออกมา "ไม่คิดจะถามอะไรกันเลยหรือไง"

"สบายดีมั้ย"เป็นคำถามที่ทุเรศที่สุดของฉันเลย

เหอะๆ ไม่รู้จะถามอะไรดี ไม่รู้ว่าสามารถพูดแบบคนที่สนิทกันเหมือนเมื่อก่อนได้มั้ย ไม่รู้ว่าพี่เจมส์ยังเป็นเหมือนเดิมอยู่หรือเปล่า อะไรๆ มันก็ไม่แน่นอน

"สร้างสรรค์กว่านี้ไม่มีแล้วเหรอ"ทำหน้ามุ่ย

"คิดถึงกันบ้างมั้ย"ถามอะไรออกไปนะเรา

ถ้าไม่คิดถึงนี่หน้าแตกเลยนะ

"ยังจะถามอีก"ดึงฉันเข้าไปกอดอีกครั้ง "หายไปนานเท่าไหร่แล้วละ หายเงียบไปเลยนะ"

"คิดถึงมั้ย"ยังถามต่อ

ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงอยากถามคำถามนี้ที่สุด!

"คิดถึงหมานะ"

"ฮือออ ขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ "ฉันกอดตอบเขา ความผูกพันที่มีให้กันตั้งแต่ตอนนั้นไม่เคยลืมไปจากใจฉันสักนิดเดียว ฉันผิดเองที่ทิ้งพวกเขาไปโดยไม่สนใจว่าพวกเขาจะคิดยังไง จะรู้สึกอย่างไร แม้ว่าระยะเวลาที่เรารู้จักกันมันแค่3ปีก็ตาม แต่ความรักความผูกพันมันกลับแน่นเหนียวมากๆ จนฉันรู้สึกได้

"อย่าทิ้งพวกเราไปอีกนะ"พูดด้วยเสียงสั่นเครือ

"อืม"ฉันตอบไป

เจมส์ดันตัวฉันออกเล็กน้อย แล้วค่อยๆ เช็ดคราบน้ำตาให้ฉันอย่างเบาๆ

"พวกนั้นไม่เชื่อฉัน ไม่เชื่อฉันสักคนว่าฉันเห็นเธอ"

"จริงเหรอ"

"ไอ้พวกบ้านั้นมันหาว่าฉันไร้สาระด้วย"

"โอ๊ยย น่าสงสาร"หยิกแก้มเบาๆ

"ฉันจะแก้แค้นคอยดู"

"555 ไร้สาระ"

"ยังจะมาว่าฉันอีกเหรอ ไอ้หมา จริงจังนะเว้ย พวกมันไม่เชื่อฉันเอง"

"เอ้า หน้าตาไม่น่าเชื่อถือนิ"

"เหอะ กินเค้กมั้ย เอาเหมือนนะเดี๋ยวไปหยิบมาให้"

"เป็นเจ้าของร้านหรือไง"

"เป็นหุ้นส่วนครับผม"ยิ้มอย่างภูมิใจ

พี่เจมส์เดินออกไปจากห้อง ฉันมองไปข้างนอกแล้วเห็นพี่บอลเดินเข้ามาในร้านกับผู้หญิงคนนึง ฉันได้แต่ยืนดูพวกเขาหยอกล้ออย่างสนุกสนาน น่ารักตายแหละ!!

พี่โกหกฉันอีกแล้วเหรอ

พี่เคยสัญญากับฉันว่าไงพี่ลืมแล้วเหรอ

พี่ผิดสัญญากับฉันอีกแล้ว

ฉันส่งข้อความหาเขา ดูสิเขาจะตอบว่าอะไร

-พี่อยู่ไหนคะ-

พี่บอลเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาดูก่อนจะพิมพ์กลับมา

ติ้งๆ เสียงข้อความ

-พี่ทำงานส่งอาจารย์อยู่ครับ-

เหอะ ทำงานส่งอาจารย์นั้นเหรอ

"เป็นไรไอ้หมา"พี่เจมส์เดินถือเค้กมาให้ "รู้จักไอ้บอลด้วยเหรอ"

"อืม"

"อย่าไปรู้จักกับมันเลย เดือนนี้มันมากินเค้กกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าสักคน แถมมาเกือบทุกวันอีก"

ฉึก!! เจ็บแหะ นี่ฉันเชื่อใจเขาเพราะเขาสัญญากับฉันแล้วว่าจะเลิกเจ้าชู้ แต่เขามากลับทำลายความเชื่อใจของฉันเนี้ยนะ

"เขาเป็นแฟนฉัน"

"ว่าไงนะ!! เธอไปคบกับคนแบบนั้นได้ไง"เจมส์แสดงท่าทางตกใจออกมา "ยอมทนดูได้ยังไงเนี้ย ไม่รู้สึกอะไรบ้างเหรอ"

"นั้นนะสิ อย่าไปสนใจเขาเลย ช่างเขาเถอะ เขาคงมีความสุข"

"หมา เธอเป็นอะไรไป อย่าให้มันได้ใจสิ"

"เราแฟนกันก็จริง แต่รู้กันแค่สองคน"

"เธอบ้าไปแล้วรึไง จำเป็นต้องยอมขนาดนี้เลยเหรอ"

"ฮืออออออ" ในที่สุดความอดทนมันก็หมดไป ฉันร้องไห้จนได้

"ถ้ายังไม่หยุดร้องไห้ ฉันจะไปต่อยมันจริงๆ นะ"เช็ดน้ำตาเบาๆ

"มันเจ็บนะ ทำไมมันเจ็บอย่างนี้ เจมส์มันเจ็บในนี้อะ"ฉันชี้ตรงอกข้างซ้าย

"ไม่เป็นไรนะ ฉันจะอยู่ตรงนี้ อยู่ข้างๆ เธอเอง"เข้ามากอด

"ฮือออ"

"หยุดร้องแล้วกินเค้กดีกว่า"

"ทำไมนายชอบเอาของพวกนี้มาล่อฉันจริงๆ "

"แล้วมันได้ผลป้ะล่ะ"

แน่นอนว่ามันได้ผล ฉันนั่งกินเค้กโดยที่ตายังมองเขาอยู่ อยากจะปาเค้กใส่หน้าพวกนั้นจริงๆ เอาให้เละทั้งคู่คอยดูเถอะ เกลียดแล้วนะ!!

"เอานี้ไปนะ"พี่เจมส์ยื่นกระดาษแผ่นเล็กๆ ขนานสี่เหลี่ยวผืนผ้ามาให้

"บัตรวีไอพี ว้าวว"ฉันตะลึงกับสิ่งที่ได้มา "ฟรีได้ป้ะ"

"555 ฟรีก็ได้ เฉพาะหมาคนเดียวนะ"

"555น่ารักจริงๆ เลย"ฉันเก็บบัตรใส่กระเป๋าตังค์

"ลงคลิปก่อนนะ"

"จ้าา"ตักเค้กเข้าปาก

"หมาพักอยู่ที่ไหนเหรอ"

"คอนโดxx"

"จริงดิ ไอ้เอสอยู่ที่นั้นด้วยนะ"

"ทำไมหนูไม่เคยเห็นอะ พี่เอสอยู่ห้องไหนเหรอ"ฉันหันไปถาม

"ชั้น15 ห้อง 1518นะ จะไปหลอกกินขนมมันอีกเหรอ"

"5555"รู้ทันอีกแหละ"งั้นหนูก็อยู่บนพี่เอสดิ เพราะหนูอยู่ชั้น16 ห้อง 1618"

"บังเอิญจัง แล้วไม่เคยเจอกันเหรอ"

"ไม่นะ พี่เอสคงอยู่กับหนังสือธรรมะทั้งวันแหละ"

"555 ช่วงนี้มันถือศีลอยู่"

พี่เจมส์เดินนำฉันไปทางประตูหลังร้านที่มีรถหลายคันจอดอยู่

"รถสวยดีนะ"

"555 ของพวกเราทั้งนั้นแหละ"

"สิบกว่าคันเนี้ยนะ"โอ้มายก็อท รถหรูทั้งนั้น

"กิจการร้านเค้กดีงาม"

"ขอถือหุ้นด้วยได้มั้ยค้าาา"

"ต้องถามผู้จัดการเอานะ คิคิ"หัวเราะแปลกๆ

"ผู้จัดการคือใครกัน"ฉันถาม พี่เจมส์เดินมาเปิดประตูรถให้

"ไม่บอก"ปิดประตูใส่หน้าฉันเฉย

ใช่สิ! เดี๋ยวนี้มีความลับกับฉันงั้นเหรอ! จำไว้เลย!

20:30 นาที

ฉันกลับมาถึงห้องโดยสวัสดิภาพเพราะพี่เจมส์มาส่ง ฉันยืนมองประตูของห้องตรงข้าม เงียบสนิท สงสัยยังไม่กลับ หรือว่าคืนนี้จะไม่กลับมานะ ให้ตายสิเจ็บใจชะมัดที่มาหลอกกันได้

ตื้ดๆ ตื้อๆ โทรศัพท์สั่นถี่ๆ ฉันจึงหยิบขึ้นมา

"ว่าไง"ฉันกรอกเสียงลงไป

-รีบมาที่เซกิคลับด่วน พวกพี่ๆ เขาอยู่ที่นี่ โซนวีไอพีซะด้วย แถมมีผู้หญิงนั่งตักทุกคนยกเว้นพี่ธี รีบๆ มาไอ้ยิ้มมันกำลังขึ้น- ออยบอกมายาวเหยียด

"เออๆ จะรีบไปให้เร็วที่สุด"ฉันตัดสายทิ้งทันที

กรี้ดดด!!

รู้สึกถึงเลือดขึ้นหน้า

เซกิคลับ

"กว่าจะเสด็จมาได้นะ ยิ้มมันจะกินหัวฉันอยู่แล้วเนี่ย"มายบอก

"เพื่อนจะไปตบมัน เพื่อนเกลียด โกหกกันได้ลง บอกว่าทำงานส่งอาจารย์แต่สุดท้ายกลับมาให้อีหนูนั่งตัก"

"มันพูดประโยคนี่มาสิบรอบแล้ว"เจทำหน้าเบื่อหน่าย

"โซนวีไอพีใช่มั้ย เดี๋ยวจัดการให้"ฉันเดินเข้าไปในร้าน "ขอคุยกับผู้จัดการหน่อย"ฉันบอกกับบาร์เทนเดอร์

"สักครู่นะครับ"ยิ้มให้

"มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ"ฉันหันไปมองเขา"คุณแอลลี่"

"ฉันต้องการไปที่โซนวีไอพี ทำได้หรือเปล่า"

อันที่จริงฉันสามารถเดินเข้าไปข้างในโซนวีไอพีได้ทันทีเพราะการ์ดที่เฝ้าเห็นหน้าฉันปุ๊บก็จะรู้ได้ว่าอีนี่คือน้องสาวเจ้าของร้าน! แต่กลัวเพื่อนตกใจเลยต้องมาแสดงแทนไงละ!

น้องสาวเซกิเลยนะเว้ย

"ไม่มีปัญหาครับ"

"ไปกัน"ฉันบอกกับเพื่อนๆ

"ทำได้ไงวะ พวกเราขอยังเข้าไปไม่ได้เลย"

"หึ"

น้องสาวเจ้าของร้านก็เงี่ยะ!

โซนวีไอพี่เป็นโซนที่มีความเป็นส่วนตัวสูงโดยจะมีการ์ดคุมไว้ไม่ให้บุคคลภายนอกเข้าไปได้ พวกเพื่อนๆ จึงรอฉันที่หน้าร้านเพื่อสงบสติตัวเอง

"ขอนั่งด้วยคนได้มั้ยคะ"ยิ้มเปิดโรงออกศึกทันทีเพราะงานนี้มีตบแน่ๆ

"คนเต็มค่ะ ไม่เห็นเหรอ"สาวที่นั่งบนตักพี่วิวบอก

"ถ้าอยากนั่งไปนั่งข้างนอกนู้น ตรงนี้เป็นโซนวีไอพี่ย่ะ"คนที่นั่งตักพี่บอล

"อ้อเหรอ ไม่ยักจะรู้ว่าทำงานส่งอาจารย์เขาทำกันแบบนี้"ยิ้มพูดมองหน้าพี่วิว

ตอนนี้ทุกคนได้แต่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"ยิ้มฟังพี่ก่อนนะ.."

เพลี้ย!! ยิ้มตบหน้าพี่วิวสุดแรง ตบพี่บอลเผื่อด้วยสิฉันเชียร์อยู่นะ555

"ยิ้มเกลียดคนโกหกที่สุด"

เพลี้ย!!

"อย่ามาตบพี่วิวนะ"คนที่นั่งบนตักพี่วิวตบยิ้มอย่างแรง

เพลี้ย!! เพลี่ย!!

ยิ้มตบกลับสองครั้งซ้อน

"กรี้ดดดด พวกแกรรร๊"ชี้หน้า

ผลั่กๆๆ เพลี่ย!! เพลี่ย!!

อีหนูทั้งสามคนกรูเข้ามาช่วยเพื่อน ตอนนี้ได้เกิดการตะลุมบอลกันขึ้น พวกมันมีสามคนยังจะซ่าเข้ามาอีก โดยพวกเรามี5คนที่ลุมตบพวกนั้นอยู่ คนยกเว้นฉันแซมและเจที่ยืนดู พวกพี่ๆ เข้าไปห้ามแต่ก็โดนสวนมาทุกดอกเช่นกัน

สมน้ำหน้าวันนี้รู้ฤทธิ์ของผู้หญิงแล้วหรือยังว่ามันร้ายกาจขนาดไหน

"ไม่เข้าไปแจมเหรอ"แซมกระซิบถาม

"กระดูกฉันร้าวอยู่ ไม่อยากเจ็บตัวด้วย"ฉันบอก

"โหดร้ายชะมัด"

"ไปแยกได้แล้ว"ฉันสั่งผู้จัดการร้าน

"อู้วววว สภาพยับเยิน"ฉันพูดขึ้นเมื่อเห็นพวกนั้นเละสุดๆ

"จำไว้อย่ามาซ่ากับพวกฉันอีก"ออยนักตบในตำนานได้กล่าวทิ้งท้ายไว้ก่อนที่การ์ดจะลากพวกนั้นออกไป

ตอนนี้เหลือพวกเรากับพี่ๆ ยืนจ้องหน้ากัน พี่บอลมองมาทางฉันด้วยความสำนึกผิด

สำนึกผิดตอนนี้เหรอคะ ไม่ต้องหรอกค่ะ พี่ไม่เคยสำนึกอยู่แล้วนิ พี่ไม่เคยรู้ว่าหนูจะรู้สึกอย่างไรอยู่นิ เชิญตาม

สบายยค่ะ เอาให้มันไปเลย!

"ยิ้มพี่ขอ..."

"ทำไมต้องโกหกกันด้วย แค่บอกมาว่าจะไปไหน ทั้งๆ ที่พี่ก็รู้ว่ายิ้มไม่เคยขัดอะไรพี่เลย"

"ยิ้มฟังพี่ก่อนนะ"พี่วิวอ้อนวอน

"ยิ้มไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ยิ้มจะไม่โกรธเลยถ้าพี่มาเที่ยว แต่ที่ยิ้มเกลียดคือพี่เอาผู้หญิงมาด้วยทำไมคะ"

"ยิ้มคือ.."

"พี่วิวคะ เราเลิกกัน!! "ยิ้มวิ่งออกไปทันที

"ยิ้มรอพี่ด้วย"พี่วิววิ่งตามไป

"เอาแล้วไง เป็นเรื่องแล้วมั้ยละ"แซมพูด

"งั้นหนูถือว่าหนูไม่เห็นอะไรก็แล้วกันนะ"มองหน้าพี่บอลและเดินออกไปอีกคน

เฮ้ออ อีกแล้วเหรอหวานทำไมต้องให้อภัยกับคนแบบนี้ซ้ำซากนะ ทำไมนะทำไม

"ดอซ ทำไมไม่เอาเรื่องวะ"พลอยถามฉัน

"ขี้เกียจทะเลาะ"

"จริงๆ เลย เป็นห่วงแต่กับยิ้มนี่สิ"

"นั้นดิ เป็นไงบ้างก็ไม่รู้"

"แสบหน้าชะมัด อีบ้านั้นข่วนหน้าฉันด้วย"ออยบ่น

เฮ้ออ เมื่อไหร่ความรักจะเห็นใจฉันบ้างเนี่ย!