บทที่009 เซกิ ทาคาดะ

ประเทศไทย

[เซกิ: พาร์ท]

เซกิ ทาคาดะ หัวหน้าแก๊ง ดารุมะ มาเฟียอันดับ5ของโลก และครองอันดับ1ของญี่ปุ่น

อาทิตย์ก่อนถึงการทดสอบ

"สร้างให้เสร็จเร็วๆ ล่ะ ฉันมีเวลาให้หนึ่งอาทิตย์" ผมยืนคุมงานการสร้างห้องรวมในป่าแห่งหนึ่งของประเทศไทย โดยมีแพลนทดสอบระบบซีซั่นใหม่ของฮันเตอร์เกม เพราะมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยจึงเอามาทดสอบในประเทศไทยที่เราเลือกไว้ โดยสุ่มจากบุคคลอื่นๆ มาทดสอบระบบใหม่โดยเราจะเพิ่มความยากในเกมให้มากขึ้น เราได้ทำการสุ่มจากมหาลัยหนึ่งในกรุงเทพได้คณะนิเทศ สาขาประชาสัมพันธ์

"คณะที่แอลลี่เรียนนิ "มิโกะหญิงสาวที่มีหน้าตาคล้ายแอลลี่พูดขึ้นมา

"งั้นเหรอ ตัดชื่อเธอออกซะ อย่าให้เธอมาเด็ดขาด!! " ผมสั่งห้ามทันที เพราะครั้งนี้ผมจะทำหน้าที่การล่าเอง

"ค่ะท่าน" มิโกะตอบรับ "ฉันเลือกรายชื่อทั้งยี่สิบคนเรียบร้อยแล้ว นี่ค่ะรายชื่อ" เธอยื่นกระดาษรายชื่อมาให้

"ดีมาก ไปทำธุระของเธอซะ" ผมรับกระดาษมาถือในมือ

"สวัสดีครับคุณเซกิ" ชายวัยกลางคนกล่าวอย่างนอบน้อม

"เรียกฉันว่าท่าน"ปลายตามอง "มีอะไรอาจารย์ทาม"

"ผมขอรายชื่อนักเรียนด้วยครับ"

"เอาไปดิ"ผมยื่นให้ไป

"ขอบคุณครับท่าน"โค้งรับ

ในที่สุดบ้านพักทั้งสองหลังและห้องน้ำเป็นอันเสร็จเรียบร้อย

"ทำดีมากทุกคน ไปรับเงินทางด้านหลังได้"ผมบอกแรงงานให้ไปเอาเงิน แน่นอนว่าค่าตอบแทนนั้นมากเกินกว่าจะจินตนาการได้ เงินในบัญชีที่ใช้ทั้งชาติก็ไม่หมดของผมเอามาทำเรื่องไร้สาระได้อย่างสบาย

พรุ่งนี้แล้วสินะที่ทุกคนต้องมาทดสอบระบบใหม่ หึๆ รับชะตากรรมซะ

ผมนั่งมองจอมิเตอร์ผ่านในห้องควบคุม ทุกคนเริ่มเล่นเกมแล้ว555 ผู้หญิงคนนั้นคุ้นๆ จังแหะ จอมิเตอร์แสดงภาพไม่ค่อยชัดเท่าไหร่เพราะเธอยืนหลบมุมอยู่ ในกระดาษมันบอกว่าผู้ชาย14 ผู้หญิง6คน ไม่ใช่เหรอ ผมหยิบขึ้นมาเช็คอีกครั้ง

ปีหนึ่งดนัย วิเชียร อนันต์ นารา และนารี

ปีสอง อภิชาต สมทรง สมชาย สมหมายและธีรภัชร

ปีสาม นิติ มารุต นาดา นารินและกฤษณะ

ปีสี่ สมศรี สมร สมาร์ต สะดวก และสะอาด

ก็ถูกแล้วนิ แล้วผู้หญิงที่ยืนอยู่เป็นใครกัน

"โรโบโต นายจับผู้หญิงมากี่คน" ผมหันไปถามลูกน้องคนสนิท (ตอนนี้เป็นเบ๊แอลลี่แล้ว)

"6คนครับ"เขาตอบ ผมเอากระดาษมาอ่านรายชื่ออีกครั้ง ก็ถูกแล้วนี่

"ผิดพลาดเหรอ"ผมงึมงำ

ผมดูพวกเขาเล่นเกมต่อไป ผู้หญิงคนนั้นเหมือนจะเข้าใจเกมทุกอย่างนะ นับว่าฉลาดดี

"ส่งคนไปจัดการซะ"ผมออกคำสั่ง

"ครับท่าน"

งานนี้สนุกแน่ การต่อสู้เพิ่งจะเริ่มเองนะ อย่าเพิ่งออกกันก่อนละ

ผมดูการต่อสู้ในจอภาพ ร่างกายเริ่มสั่นเพราะต้องการจะเข้าไปร่วมด้วย หึๆ กล้าดียังไงที่ให้ผู้หญิงหนีไปทำภารกิจคนเดียวละ ผมลุกขึ้นออกไปทันที ถึงหน้าที่ของฉันแล้วสินะ

ผมแอบอยู่ตรงหน้าผากับธงสีแดงที่ปักอยู่ตรงสุดทางเดินซึ่งไม่ใกล้ไม่ไกลกับผมเท่าไหร่ ผมเริ่มเห็นร่างคนตัวเล็กเดินโซซัดโซเซมาทางผม

หึๆ เสร็จผมแน่ แม้แรงจะเดินยังไม่มีเลย ผมเดินอ้อมหลังอย่างช้าๆ

ขวับ ผมจับตัวเธอไว้ได้แล้ว ขอมองหน้าหญิงกล้าคนนี้หน่อยเหอะ

"แอลลี่" ผมตกใจสุดขีดเมื่อเห็นน้องสาวที่ผมห่วงที่สุดกลับกลายมาเป็นสภาพสะบักสะบอมแบบนี้ เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย เธอมองหน้าผมแวบเดียวแล้วล้มลงทันที

"แอลลี่!! ตื่นสิ" ผมรีบปลุกเธอขึ้นมา แต่เธอไม่ตอบสนองแล้ว ผมจึงวิทยุเรียกหน่วยพยาบาลมา

"มิโกะ แอลลี่อยู่นี้ได้ไง" ผมถามไป

"จริงดิท่าน ไม่มีรายชื่อในนี้นะ" มิโกะรับวิทยุ

"รีบตามหมอมาเร็ว"

"5นาทีถึงค่ะ"

บ้าจริงเธอกำลังเสียเลือดเหรอเนี่ย ผมกดแผลแผลเธอด้วยผ้าเช็ดหน้า

"ท่านครับ"หมอมาถึงพอดี

"เร็วๆ อย่าช้า"พูดด้วยความโกรธ

"แอลลี่ เป็นไงบ้างหมอ"มิโกะถาม

"น่าจะเสียเลือด ต้องย้ายโดยด่วน"

"เดี๋ยวผมช่วยเอง ท่านอยู่ตรงนี้ทำงานให้เสร็จก่อน"โรโบโตออกความเห็น

"รีบๆ เลย"

โรโบโตอุ้มแอลลี่ออกไปทันที

"ไอ้ขมมม อยู่ไหนว้ะ!! "เสียงผู้ชายดังมาใกล้ๆ ตัวผม

"ไอ้บ้านั้นมันอึดจริง"ผมสบทออกมา

"เอาไงค่ะท่าน"มิโกะถาม

"สู้กับฉัน"

"ให้ฉันแสดงเป็นแอลลี่สินะ"มิโกะเข้าใจอย่างรวดเร็ว

"ใช่ เร็วๆ เลย"เสียงเริ่มใกล้เข้ามาแล้ว "ร้องเดี๋ยวนี้"มิโกะพยักหน้าอย่างเข้าใส

"กรี๊ดดดดดดด ช่วยด้วยย"เธอร้องออกมาเสียงดัง

"ปล่อยผู้หญิงเดี๋ยวนี้นะเว้ยย ไอ้เลว"ไอ้อึดตะโกนบอก

"ได้"ผมเหวี่ยงมิโกะออกไป สงสัยจะแรงไปหน่อยเธอถลาไปไกลพอสมควร

"เลวเอ้ย ทำผู้หญิงได้ไงวะ"วิ่งไปช่วยมิโกะที่ล้มลง"เธอ? แผลที่หัวหายไปไหน" สังเกตทำไมวะ

"มันใช่เวลามาถามเรื่องแผลมั้ย ไปขวางท่านเอ้ยเขาไว้สิ ฉันจะได้ไปเอาธง"เธอพูดไม่ค่อยชัดกับสำเนียงสักเท่าไหร่

"เออๆ รู้แล้ว"เขาตอบรับ แม้ท่าทางจะไม่เชื่อในตัวมิโกะเลย

หึๆๆ ได้เวลาออกกำลังกายแล้ว

ผลั่ก ไม่ทันได้ตั้งตัวผมโดนต่อยเต็มๆ อ่าา หมัดหนักฉิบ คิดว่าฉันจะให้ต่อยเป็นครั้งที่สองหรือไง ผมจึงสวนกลับไป ทั้งเตะและต่อยสลับกันไปมา เอาเป็นว่าผมซัดมันฝ่ายเดียว

"ไปเอาธง!! " อึดเป็นบ้า คนหรือไดโนเสาร์วะเนี่ย

"หยุดเลยนะ ฉันได้ธงแล้ว ฉันชนะ" มิโกะถือธงมาทางผม

"แฮ่กๆ ทะ...เธอเป็นใคร"

"ฉันก็คือหวานไง"

ผลั่กก มิโกะตีเขาด้วยเสาธงจนสลบไป

"เฮ้ออ"เธอถอนหายใจออกมา "เกือบไปแล้ว"

"เหอะๆ "น้องฉันกำลังติดความโหดจากฉันเหรอเนี่ย

ปัจจุบัน

คฤหาสน์แสนสุข

"มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง" ผมถามทีมงานทุกคนที่เกี่ยวข้อง

"จากที่ทราบมา นายอนันต์เขาซิ่วครับ"

"ให้ตายเถอะ ชื่อตั้งเยอะแยะทำไมต้องเป็นเธอ"อยากเข้าไปต่อยสักทีสองที

"ต้องขออภัยด้วยครับ เกิดจากความผิดพลาดของพวกเขา"

"ท่านคะ แอลลี่ฟื้นแล้ว"เหมือนเสียงสวรรค์มาโปรดพวกทีมงามให้หลุดพ้นจากเงื้อมมือมัจจุราชนั้นได้

"แอลลี่ เป็นไงบ้าง"ผมถามอย่างเป็นห่วงเมื่อเธอกำลังพยายามลุกขึ้นจากเตียง

"อ่า เจ็บแหะ"ตอบเสียงแห้งๆ

"ค่อยๆ ลุกนะ"ผมเข้าไปช่วยประคอง

"เปรี้ยว"

"ใช่นะสิ ให้ตายเหอะ เจ็บมากมั้ย"มิโกะถาม

"สุดๆ ดีนะกระดูกไม่หักอะ"เธอบ่นอย่างอิดโรย

"พี่ขอโทษนะ ถ้ารู้ว่าเป็นเราพี่คงยกเลิกการทดสอบนั้น"

"ทดสอบอะไรอะท่าน"

"ซีซั่น7กำลังจะเริ่ม เราจะเปลี่ยนระบบการเล่นใหม่"

"ยากนะคะ"

"ที่แกทดสอบยังไม่ถึงครึ่งเลยนะ"มิโกะบอก

"นั้นฉันเกือบตายเลยนะ"

"เฮ้ออ ถ้าคุณย่ารู้เรื่องนี้นะ ฉันกับท่านโดนแน่ๆ "มิโกะบ่น

"เหอะๆ ฉันจะฟ้องคุณย่าคอยดูเถอะ" เธอพูดเล่นๆ "ท่านค้าาา คิดถึงจังเลย" อ้อนอย่างน่ารักพร้อมอ้าแขนรอ

"พี่ก็คิดถึงเรานะ"ผมเข้าไปกอดเธอเบาๆ กลัวว่าเธอจะเจ็บก่อนจะหอมแก้มฟอดใหญ่

"ท่านน่ารักจังเลย หนูอยากกินอาหารฝีมือท่านจัง"

"นั้นไง ใช้ความเจ็บปวดเป็นเครื่องมือ555"มิโกะพูดพร้อมผลักหัวเบาๆ

"คริคริ"

"เดี๋ยวพี่ทำให้ทานนะ"

ผมมองท่าทางแอลลี่ที่เหมือนเด็กห้าขวบได้ขนมชิ้นโปรดในมือ ถึงแม้เราจะเป็นพี่น้องต่างแม่กันแต่ผมก็รักเธอมากสุดๆ เพราะผมเป็นคนดูแลเธอตั้งแต่เล็กๆ เอาเป็นว่าผมเลี้ยงเธอมาก็แล้วกัน ผมอายุมากกว่าเธอถึง10ปีก็ตาม

ผมยังจำวันแรกที่เธอเกิดมาได้ ผมลุ้นจนนั่งไม่ติดเก้าอี้เมื่อคุณน้า วนิดากำลังจะคลอดน้องออกมา

"ขอแสดงความยินดีด้วยนะครับได้เด็กแฝดผู้หญิง"หมอแสดงความยินดีกับพวกเรา

"ในที่สุดก็มีผู้หญิงสักที"คุณพ่อพูดอย่างดีใจ ก็ในเมื่อทั้งตระกูลมีแต่ผู้ชาย

"คนพี่กรุ๊ปเลือดตามตระกูลทาคาดะ ส่วนคนน้องเลือดตรงกับเจ้าคุณปู่นะครับ"หมอส่วนตัวอ่านรายละเอียดให้ฟัง

"จริงเหรอหมอ"เจ้าคุณปู่ดีใจสุดๆ เมื่อมีหลานได้สายเลือดเหมือนตัวเองและเป็นคนแรกของตระกูลที่มีเชื้อเจ้า

คุณปู่จึงตั้งชื่อว่า แอลลี่ ทาคาดะ เทลลาวีฟ ซาน่า ส่วนคนพี่ชื่อว่า ยูมิโกะ ทาคาดะ

ปัจจุบัน

"มิโกะ เรียกแอลลี่มาทานข้าวได้แล้ว"ผมสั่งมิโกะที่กำลังดูรายการโทรทัศน์อยู่

"ค่ะท่าน"มิโกะเดินขึ้นบันไดไปชั้นสอง สักพักลงมาพร้อมกับแอลลี่

"หอมจังเลย"เธอเดินมานั่งที่โต๊ะ ผมจึงตักข้าวสวยให้ "ขอบคุณค่ะ"

ตื้ดๆ ตื้ดๆ เสียงโทรศัพท์ผมดังขึ้น

"ฮัลโหล ครับ จะไปเดี๋ยวนี้"ผมตัดสายทันที

"มีอะไรเหรอท่าน"มิโกะถาม

"กลับกัน มีงานด่วน"

"ค่ะท่าน"

"จะกลับกันแล้วเหรอ"แอลลี่ถามเศร้าๆ

"ครับ ไว้พี่จะกลับมาหาใหม่นะ"

"อื้อ"

"ฉันไปก่อนนะ แอลลี่"

"โชคดีเปรี้ยว"

[เซกิ: จบพาร์ท]

[หวาน: พาร์ท]

เมื่อสองคนนั้นออกไปฉันได้แต่ก้มหน้าทานข้าวคนเดียว เฮ้ออ เหงา

ครืดด เสียงลากเก้าอี้ดังขึ้น

"เหงาเหรอ" ตักข้าวเข้าปาก คู่กัดตลอดการของฉัน โรโบโต เบ๊ฉันเอง

"นายสิเหงาปากหรือไง"หาเรื่องฉันจริงๆ

".."ลอยหน้าลอยตา

"ไม่มีอะไรทำหรือไง"

"..."กรอกตาไปมา

"นายกวนประสาทฉันเหรอ"

"..."ยักคิ้ว

"บ้า"

".."เบะปาก

"-__-**"

"555 ดูทำหน้าดิ หน้าหักหน้างอ เหมือน..ลิง"ละไว้ในฐานที่เข้าใจ

"นายว่าฉันเหมือนตูดลิงเหรอ!! "

"พูดเองนะ ไม่เกี่ยว"

เพล้งงง ฉันขว้างจานข้าวไปทางเขาเฉียดหัวไปนิดเดียว นายสิลิงหลบเร็วชะมัด

"บู้ๆๆๆ "ยังมาทำหน้าลิงให้ฉันอีก

"เกลียดแก๊!! " ฮึ่มๆๆ โกรธ

"555"ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

นายเป็นลูกน้องฉันนะเว้ยย ชิส์ โอ๊ย เจ็บตาชะมัด แผลตรงคิ้วแต่ทำไมมันระบมตรงตานะ ตา คุณตา

"โรโบโต!! "ฉันตะโกนเรียกเขาเสียงดังกลัวว่าจะไม่ได้ยิน

"อะไรอีกอะ จะอาบน้ำ"เดินถอดเสื้อมาหาฉัน

"จะให้ฉันรอจนอาบน้ำเสร็จหรือไง"ฉันประชด

"ใช่"เดินกลับไป

"เฮ้ยย เดี๋ยวก่อน"

"ง่วง"

"ค่อยนอน มานั่งเร็วๆ "เลื่อนเก้าอี้ให้ แกร๊กก เก้าอี้หนักจัง

"ว่ามา"นั่งกระดิกเท้า

"-__-!! "

"555"จะแกล้งฉันไปถึงไหน "มีอะไรให้ข้าน้อยรับใช้ก็บอกมาขอรับ"

"หยุดแกล้งฉันสักที่เถอะ"

"เธอมันน่าแกล้งนิ"

"ชิ ช่วยหาข้อมูลคนนี้ให้หน่อย"

"เรื่องง่ายๆ ชื่อล่ะ"

"วนิดา อินธเสน"ฉันบอกไป

"หืออ นั้นมันชื่อคุณแม่คุณหนูนิ" ตกลงเขาจะเรียกฉันว่าอะไรเนี่ย เธอบ้าง คุณหนูบ้าง สับสนกับมันจริงๆ

"ใช่ ฉันอยากเจอคุณตากับคุณยาย"

"เข้าใจแล้ว รีบมั้ย"

"ไม่ค่อย"

"อืม ผมมีงานอื่นต้องทำเยอะแยะ ถ้าว่างจะหาให้"

"ขอบใจยะ"

"กองไว้ตรงนั้นแหละ" ชิ่งหนีไปทันที

"-0-"พะงาบๆ

กรี้ดดดดดดดดดด เกลียดแก๊!!!