บททีท013 สงครามเด็กใหม่

เช้าวันต่อมา

วันพุธ + ประชุม = เบื่อมากกกก

"สวัสดีตอนเช้านักศึกษาทุกคน"

"สวัสดีครับ/ค่ะ"ทุกคนทักทายกลับอย่างเบื่อหน่าย มันเป็นเพราะว่าคาบประชุมดันมาย้ายมาคาบเช้านี่สิ ง่วงนอนวุ้ย

"วันนี้อาจารย์มีนักศึกษาใหม่มาแนะนำให้รู้จัก"

"เด็กใหม่เหรอ เทอมสองเนี่ยนะ"ออยพูดอย่างสงสัย

"เด็กเส้นแน่ๆ "มายออกความคิด

"เด็กใหม่เชิญแนะนำตัวได้"

หญิงสาวร่างบางเดินเข้ามาอย่างสง่ามาดคุณหนูผู้ดีที่เอาแต่ใจก่อนจะเดินไปยังกลางเวที

"สวัสดีค่ะ.."กล่าวทักทายเล็กน้อย "ดิฉันนางสาว เมเปิ้ล คีย์ อยู่ปีหนึ่ง ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะทุกคน"ยิ้มออกมาอย่างหยิ่งๆ

ฮือฮาๆๆ

"เห็นมั้ยบอกแล้วเด็กเส้น"มายบอกออกมาอย่างภูมิใจที่ตัวเองทายถูก

นามสกุล คีย์ งั้นเหรอ นามสกุลท่านทูตประจำประเทศญี่ปุ่นนิ

"วันนี้เปิ้ลมาเรียนที่นี่ครั้งแรก เปิ้ลมีของฝากมาให้ทุกคนด้วยนะคะ"เธอบอกก่อนจะกระดิกนิ้วเรียกการ์ดเข้ามาในห้องที่ถือถุงใบใหญ่อย่างพะรุงพะรัง

"มันเป็นพวงกุญแจน่ารักๆ นะคะ"เธอบอกก่อนจะเดินแจกตั้งแต่แถวแรกจนมาถึงแถวพี่บอลที่นั่งซึ้งมันเยื้องๆ ไปทางขวาฉันเล็กน้อยแต่ฉันสามมารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน

"แก ยัยนั้นพูดอะไรกับพี่บอลอะ"ออยกระซิบบอก ก่อนที่เธอจะเงยหน้ามามองฉันด้วยสายตาหยิ่งๆ

"จะไปรู้เหรอ"ทำไมรู้สึกหน่วงๆ ที่อกด้านซ้ายจัง

จนเธอเดินแจกมาถึงตัวฉัน

"แฟนหล่อดีนะ"

"รักกันมากด้วย"ออยตอบแทนฉัน

"ขอให้รักกันนานๆ นะ"เธอพูดจบก็โยนพวงกุญแจที่จะให้ฉันตกพื้นตรงเท้าเธอ "อุ้ย!! หล่นอะเก็บเอาเองนะ"

"เก็บไม่ถึงอะ ช่วยเก็บให้หน่อยนะ"ยิ้มพูดเสียงดังจนพี่ๆ หันมามองแถมใช้เท้าเขี่ยไปไกลๆ อีกด้วย

"เฮอะ" เธอสบถออกมาก่อนจะก้มเก็บมาคืนฉัน "นี่ของเธอนะ" ใช้เสียงสองด้วย

"ขอบคุณ"ออยตอบแทนฉันอีกครั้ง

"ฝากไว้ก่อนเถอะ"กัดฟันพูด

"กองไว้ตรงนี้นะ"ฉันชี้ไปยังเท้าของตัวเอง

เดินตึงตังออกไปก่อนจะปั้นหน้าแสนดีเดินแจกคนอื่นต่อๆ ไป

"ร้ายสุดๆ อะผู้หญิงคนนี้"แซมพูดอย่างไม่เชื่อสายตา

"วอนโดนตบสิไม่ว่า"ออยพูดอย่างหงุดหงิด

ให้ตายเถอะ! ขออย่าให้มีปัญหาอีกเลยนะ!

พักเที่ยง

"โยนทิ้งไปเลยนะมิ้น เอาเก็บไว้ทำไม"ออยหันไปดุใส่มิ้นที่ยังเก็บพวงกุญแจชิ้นนั้นไว้

"ทิ้งทำไมอะ มิ้นว่าสวยดีนะ"

ยัยมิ้นนี่ก็ไม่มีประสีประสาอะไรจริงๆ มองก็รู้ว่ายัยเมเปิ้ลนั่นไม่ธรรมดา!

"ทิ้งไปเหอะ เพื่อนโยนออกไปนอกหน้าต่างตั้งแต่เลิกคาบนั้นแล้ว"ยิ้มบอกหน้ามุ่ย

มันทำจริงๆ นั่นแหละ ทุกคนทำยกเว้นมิ้น!

"ทิ้งอะไรเหรอยิ้ม"พวกพี่ๆ เดินเข้ามานั่งร่วมโต๊ะ

"เปล่าซะะหน่อย"

"จริงเหรอ"พี่ธีถาม

"จริง!!! "ตอบพร้อมกัน

"ยังไงกันแน่เนี่ย ดูท่าทางมีพิรุธ"พี่ฟิวพูด

"พิรุธอะไรไม่มี๊"ตอบพร้อมกันอีกครั้งก่อนจะหัวเราะออกมา

"เราเป็นอะไรเนี่ย พี่งงไปหมดแล้ว"พี่บอลที่นั่งข้างๆ กระซิบถาม

"555 ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะ"

"ขอนั่งด้วยได้มั้ยคะ"น้ำเสียงสองที่ฟังดูคุ้นหูดังขึ้น

พวกเรามองหน้ากัน นังเมเปิ้ล ก่อนจะเบะปากพร้อมกัน

"นั่งสิ"มิ้นบอก

ขวับ พวกเรามองหน้าไปทางมิ้นทันทีพร้อมส่งสายตาดุๆ ไปหา ทำไมแกทำแบบนี้!!

เข้าใจโลกซะทีนังมิ้น!!

"ขอบคุณนะ"นั่งลงตรงหน้าฉันก่อนจะแสยะยิ้มออกมาเล็กน้อยและเปลี่ยนสีหน้าให้ปกติอย่างรวดเร็ว

"พวกเธอชื่ออะไรกันบ้างเหรอ"เธอถามแล้วทำหน้าซื่อๆ ใสๆ

พวกเราทำหูทวนลม จนพี่บอลสะกิดแล้วทำหน้าดุ ชิ

ตื้อๆ ตื้อๆ โทรศัพท์ฉันดังขึ้น แล้วโชว์ให้พี่บอลดูว่ามีสายเรียกเข้า ซะนั้นฉันไม่ว่างตอบ

"ใครเนี่ย" สายที่ไม่รู้จักซะด้วย

-มาร์คสุดหล่อเองคร้าบบบ-

"ไม่รู้จักแค่นี้นะ"

-ไอ้แอลลี่ อย่าวางนะเฟ้ยย-

"555 มีอะไร"

-เอาค่าขนมมั้ย-

"ไม่เอา ขอร้องอย่าโอนมานะ"

-เสร็จแล้ว เอาไปกินนะสองหมื่นบาทถ้วน บายครับผม-

"เดี๋ยว ไอ้มาร์คคคคคค"

แว้กกกกกก ตัดสายไปแล้ว อีบ้า เมื่อวานคุณย่าเพิ่งจะโอนมาให้เองนะเว้ย แล้วก็เมื่อสองวันก่อนท่านก็โอนมาอีก

แล้วฉันจะเอาไปจ่ายอะไรวะ!! เงินตั้งมากมายขนาดนั้นแล้วฉันอยู่คนเดียวจะเอาไปจ่ายอะไรเล่า!!

ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าโทรศัพท์ จ่ายตรงถึงท่านคนเดียวเท่านั้น! โอนมาให้จนจะซื้อเกาะเป็นของตัวเองได้แล้วนะ!!

"เป็นอะไรอะ"มายถาม

"ไอ้บ้านั้นอะ ไอ้มาร์ค! " ฉันบอกพวกแกไม่ได้

ฉันอยากร้องไห้ ฮืออออ

"มาร์คคือใคร"ออยถาม

"มาร์คน้องแมต"ฉันตอบ

"เรียกมันว่า หวานญาติเยอะ"

"5555 ว่าแต่น้องหวานมีพี่น้องกี่คน"พี่ฟิวถาม

"พี่น้องก็ 3 คน ถ้ารวมลูกพี่ลูกน้องก็ 10 คน"

ญาติเยอะมั้ยละ

"เยอะอะ"พี่ธีเอามือทาบอก

"เยอะเนอะ ผู้ชาย 8 หญิง 2 "ฉันบอกตามความจริง

"ว่าแหละ ทำไมวันนั้นพี่แมตถึงโมโหมากขนาดนั้น ที่แท้ก็หวงน้องสาวนี่เอง"พี่วิวสรุปออกมา

ห่วงไม่ห่วงไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ ท่านห่วงและหวงหนักมาก!

"เอ้า! ก็พี่บอลดันไปจูบหวานต่อหน้าพี่แมตขนาดนั้นไม่หวงก็ไม่รู้จะพูดไงแล้วพี่วิว"ออยพูดคำว่าจูบแบบเน้นๆ ไปทางเมเปิ้ล

"เหอะ"ยัยนั้นถึงกับสบถออกมา

อะไรเหรอ อิจฉาว่างั้น! ขอร้องอย่าอิจฉา!

"เป็นอะไรเหรอเปิ้ล อะไรติดคอเหรอ เอาน้ำมั้ยจ้ะ"ออยยื่นแก้วน้ำไปให้

"ขอบใจนะ"กัดฟันพูดพร้อมกับรับแก้ว

"ว้ายยยย"

ซ่าาาาาา

"อุ้ย ขอโทษนะ พอดีมันหลุดมืออะ"ออยแสร้งทำหน้าเศร้าๆ เมื่อจงใจทำแก้วน้ำหกใส่เมเปิ้ลอย่างจัง

"นี่แก!! "ลุกขึ้นชี้หน้าอย่างเผลอตัว

น้านน ธาตุแท้ออกมาแล้ว

"โกรธเหรอ ออยอุตส่าห์ขอโทษแล้วนะ"มายพูดเหมือนรู้สึกผิดแทน

ให้ตายสิ เพื่อนฉันแต่ละคนเวลานางร้ายเข้าสิงมันก็จะเป็นแบบนี้นี่เอง ฉลาดนักเรื่องแบบนี้อะ!

"ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ"ออยแสร้งหน้าเศร้าอีกครั้ง

"แหม่ แค่นี้เองไม่เป็นอะไรหรอกนะ"เพิ่งจะรู้สึกตัวสินะว่าได้เปิดเผยนิสัยออกมาแล้ว

"ขอโทษอีกทีนะ"

"ว่าแต่พาไปห้องน้ำหน่อยสิ ฉันยังไม่รู้เลยว่าอยู่ตรงไหน"หน้าตาใสซื่อมาก

"อ้อ เรื่องนี้ฉันถนัด ตามมาสิ"ออยพูดอย่างมั่นใจ

"หวานไปด้วยกันมั้ย"เอ่ยปากชวน

"..."ฉันนั่งมองหน้าเธออย่างเรียบเฉยมือขวาถือซ้อมอย่างระงับอารมณ์ "ไปสิ อยาก...เข้าห้องน้ำพอดีเลย"ฉันบอกก่อนจะใช้ซ้อมปักลงบนน่องไก่อย่างสวยงามและเดินนำไปห้องน้ำทันที วอนโดนตบสินะ

ห้องน้ำ

"แกจงใจทำน้ำหกใส่ฉัน"นางมารเข้าสิงทันทีที่เข้าห้องน้ำมาได้

"อ้าว เพิ่งรู้ตัวเหรอ"ออยเบะปาก

"พวกแกอยากลองดีกับฉันใช่มั้ย"ชีหน้าอย่างโมโห

น่ากลัวจังเลยค่ะคุณเมเปิ้ล เธอยังไม่รู้สินะว่าออยนี่แหละนักตบตัวจริง! อยากหน้าแหกออยจัดให้ได้นะ

"กลัวจังเลยค่ะ"ออยทำหน้าหวาดกลัวเล็กน้อยแต่ในใจนี่อยากจะกระชากมาตบให้เต็มแรงแล้วสินะ

เพื่อนฉัน ฉันรู้จักดีมามันเป็นคนยังไง!

"ได้!! "กัดฟันพูด

เพลี๊ย!!

....!!!

ทะเลาะกับออยอยู่ดีๆ แล้วมาตบหน้าฉันทำไมวะ ไปตบกับออยสิวะ!

"เจ็บมั้ยละ"

"..."ยืนลูบแก้มตัวเองเบาๆ เจ็บซะที่ไหนตบอย่างกะตบยุง

"แกทำเพื่อนฉันเหรอ"

"กรี๊ดดดดดดดดด"

ออยเข้าไปกระชากผมเธอเหวี่ยงไปมาก่อนจะโยนเมเปิ้ลลงพื้นอย่างสวยงาม

ปรบมือค่ะ และขึ้นคร่อมตบซ้ายขวา จิกหัวโขกกับพื้นดังพลั่กๆ ฉันยืนดูอย่างนิ่งๆ กับภาพตรงหน้าก่อนที่ออยจะล้มลงไปกองกับพื้นเสียเอง นังเมเปิ้ลได้โอกาศจึงเอาคืนบ้าง

เพลีย!! เพลี่ย!! ตบหน้าออยสองครั้งซ้อน ด้วยสายตาของฉันหันไปเห็นพี่บอลที่กำลังวิ่งมาทางนี้พอดี

แกเสร็จฉันแน่!! ฉันเดินเข้าไปกระชากผมยัยนั้นที่กำลังจะตบหน้าออยไว้ทัน

"หยุดเดี๋ยวนี้น้าาา!! "ถึงปากจะร้องห้ามแต่มือยังจิกหัวหล่อนอยู่ สะใจจริงๆ "ช่วยด้วย!!! "

"ช่วยงั้นเหรอ ได้ ช่วยสงเคราะห์เป็นไง"

ตบเลยสิ ตบเลยฉันรออยู่

เธอพลิกตัวกลับมาก่อนจะง้างมือแล้วฟาดลงมาอย่างเต็มแรง

แว้กกกกกกก

เจ็บวุ้ยยยย ทำไมไม่ตบเหมือนครั้งแรกวะ!

ฉันแกล้งถลาไปยังประตูห้องน้ำซึ้งมันก็เป็นไปไม่ได้ด้วยซ้ำที่จะไปไกลขนาดนั้น

"ทำอะไรกัน หยุดเดี๋ยวนี้นะ!! "น้ำเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับช่วยพยุงตัวฉันขึ้น

"พี่บอล"ฉันพูดเสียงสั่นเล็กน้อยกับน้ำตาคลอเบ้า บีบน้ำตาเข้าไว้

นางเอกเข้าสิงเดี๋ยวนี้!

"เธอทำอะไรแฟนฉันห้ะ!! "ได้ยินคำว่าแฟนออกจากปากเขามั้ยย้ะ

"พี่บอลคะ คือเปิ้ลไม่ได้ทำ..."

"โอ๊ยย เจ็บเป็นบ้าเลย ผู้หญิงอะไรแรงเยอะชะมัด"ออยที่นอนอยู่บนพื้นพยายามลุกขึ้นยืนแล้วแกล้งเซล้มพับกับพื้นต่อจนเพื่อนๆ เข้าไปพยุง

"ทำไมเธอทำแบบนี้!! "พี่บอลขึ้นเสียงจนฉันสะดุ้ง

"เปิ้ลไม่ได้ทำ.."

"ยังจะแก้ตัวอีกเหรอหวานเพิ่งโดนเธอตบล้มไปเมื้อกี้เองนะ แล้วออยอีกละออยที่นอนอยู่กับพื้นตรงนี้ไง ไหนบอกมาสิว่าไม่ได้ทำ"มายพูดอย่างมีเหตุผล แต่ก็สามารถทำให้ยัยเปิ้ลผิดเต็มประตูได้

เธอผิด แก้ตัวให้ตายเธอก็ผิด!

"เปิ้ลจะสู้คนสองคนนี่ได้ยังไงคะพี่บอล"ยังจะมาคุยกับแฟนฉันอีก -__-++

"สู้ได้สิย้ะ หวานนะเขากระดูกร้าวอยู่นะ จะไปตบตีกับเธอทำไมให้เจ็บแขนอีกละ"ยิ้มสมทบอีกคน

หึ เธอผิดเต็มๆ แน่

"พี่บอลคะ..."เกาะแขนแฟนฉัน อยากโดนอีกรอบหรือไง

"ปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้"พี่บอลพูดเสียงต่ำๆ สงสัยจะโกรธจริงๆ ด้วย

"พี่บะ....บอล"

ฟึ่บ!!! พี่บอลสะบัดแขนอย่างไร้เยื่อใย

"ไปกันเถอะ"พี่บอลพยุงฉันที่กำลัง (แกล้ง) เซออกไปจากห้องน้ำ "เจ็บมากมั้ยครับ"ถามอย่างเป็นห่วง

"ไม่ค่ะ"อ้อนนิดหน่อย

มันก็เจ็บอยู่นะเเต่เราต้องแสดงเป็นนางเอกผู้ใจดีและบอบบาง

"แก้มแดงขนาดนี้ ไม่เจ็บได้ไง"ลูบแก้มฉันเบาๆ

ไม่ได้แดงเพราะถูกตบหรอกนะ แต่ฉันยืนลูบอยู่ตั้งนานกว่าจะแดงอะ คิคิ

ฉันหันไปมองเธอเล็กน้อยก่อนจะแสยะยิ้มออกมา

ฉันชนะ!!

วันรุ่งขึ้น

"เมื่อวานพวกแกสุดยอดเลยอะ สยบยัยเปิ้ลนั้นได้สำเร็จ"มายปรบมือแสดงความยินดี

"555 แน่นอน เพื่อประโยชน์ฉันยอมเจ็บตัว"ออยบอกอย่างภูมิใจ

ถึงจะหน้าแหกออยก็ไม่หวั่นเพื่อขจัดเสี้ยนหนามให้เพื่อนออยก็ไม่กลัว ไม่ใช่อะไรหรอก ออยมันชอบการมีเรื่องต่างหาก! เป็นผู้หญิงเก่งซะด้วยเรื่องพวกนี้อะ

"ว่าแต่ตึกข้างๆ เรานะ เป็นตึกของคณะอะไรเหรอ"ฉันชี้ไปที่ตึกใหม่ที่เสร็จสมบูรณ์เหลือแต่ว่าจะให้คณะไหนย้ายมาอยู่

"ได้ข่าวมาว่าคณะวิศวะ"แซมเงยหน้ามาบอกก่อนจะก้มหน้าเล่นเกมต่อไป

จำไว้เลย ไอ้เราก็อุตส่าห์แบกไปถึงคอนไม่รู้จักชวนเลยนะ

"ห้ะ!! วิศวะเนี่ยนะ เสียงดังจะตายให้มาใกล้นิเทศได้ไง"พลอยบอก

เออวะ วิศวะเนี่ยนะพูดเป็นเล่น

"พูดยังกะนิเทศใช้เสียงเบาเลยนะยะ"ออยพูดเน็บ

"ว่าแต่สาขาอะไรอะ"มิ้นถาม

ขออย่าให้เป็นไปตามที่คาดไว้เถอะ

"โยธา"เจบอกแต่ตาก้มหน้าเล่นเกมส์

"วิศวะ ฉันจะจีบเด็กวิศวะ"ออยพูดอย่างสดชื่น

"ทำไมทำหน้าอย่างนั้นอะ"มิ้นถาม

"ไนติงเกลอยู่คณะอะไร"ฉันถาม

"โยธาสิถามได้"มายบอก ก่อนจะทำหน้าตกใจ

"เห้ยย จิงดิ"เราพูดพร้อมกัน

ไม่จริง!! ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเราจะอยู่ใกล้กันอะ แล้ววิศวะกับนิเทศมันสมควรมั้ยเนี่ย แต่ในใจลึกๆ ก็คิดว่ามันก็ดีเหมือนกันนะ ฉันจะได้อยู่ใกล้พวกนั้นด้วย ฮ้าาา

"มีหวังตีกันตายแน่"แซมบ่น

"อริอยู่ใกล้กันด้วย"ฉันเอามือกุมหัว

"อริไนติงเกลนะเหรอ"

"อริไนติงเกลก็คือไอ้ไม้อะ จำได้มั้ย"ฉันบอก

ให้ตายเถอะ ฉันหล่ะไม่อยากจะคิดเลยว่าจะต้องทำยังไงเวลาพวกนั้นทะเลาะกัน อย่างนี้ฉันก็ต้องคอยแยกพวกนั้นออกจากกันอีกแล้วนะสิ! คงไม่ชนต้นไม้เหมือนสามปีก่อนหรอกนะ เหอะๆ

"โอ้ ข่าวใหม่เลยนะเนี่ย"มายเอามือทาบอก

"รู้ได้ไง"แซมหันมาถาม

"เหอะๆ "หัวเราะแห้งๆ

คู่อริพี่ต้าตลอกการ

คู่อริอันดับหนึ่ง ทำไมฉันจะไม่รู้ละ!!

อ้ากกกกกก เครียดเว้ยยยย

"มีคนฝากมาให้นะ"ชายคนนึงยื่นกระดาษมาให้ตรงหน้าฉันซึ่งกำลังทึ่งหัวตัวเองอยู่

"ของใคร"ฉันถาม

ให้ฉันเนี่ยนะ! ฉันไม่ใช่คนดังอะไรนะเว้ยเพียงตาว่าหน้าตาจัดไปในทางที่สวยไม่ใช่ชมตัวเองแต่คนอื่นบอกต่อมา ว่าสวยมาก!

"มีผู้หญิงฝากมาให้"ตอบตามความจริง

"อ้อ ขอบใจนะ"ฉันรับกระดาษมาก่อนจะคลี่กระดาษออกจากกันจนเจอกับรายมือที่เขียนด้วยปากกาสีแดงคล้ายเลือดสดๆ

"การเตือนครั้งที่สองกำลังจะเริ่มต้นขึ้น"ฉันอ่านออกเสียงชัดเจน

เริ่มบ้าเริ่มบอะไรกันวะ เล่นเป็นเด็กๆ ไปได้

"จะมีเรื่องอีกแล้วเหรอเนี่ย ฉันยังเจ็บหน้าไม่หายเลยนะ"ออยบ่น

เพิ่งจะไปตบกับเมเปิ้ลเมื่อวานเองนะ วันนี้พวกเราต้องมีสติให้มากๆ และตั้งตัวให้ดีๆ ด้วยสินะ ไม่รู้ว่าพวกนั้นจะมาไม้ไหนกันอีก เฮ้อออ

"อย่าห่วงแต่หน้าแกสิ ห่วงหวานนู้นกระดูกมันร้าวอยู่จะทำยังไงกับมันดี"มายบอก

"อย่าห่วงฉันเลย ไม่นานฝั่งนู้นก็ย้ายมาแล้วห่วงแต่กับเหยินน้อยฉันนี่สิ"

ตอนนี้ฉันสามารถป้องกันตัวได้แล้ว ไม่ต้องมาสนใจฉันหรอกนะรอยร้าวที่กระดูกก็กลับมาเป็นปกติแล้ว ใช้งานยังไงก็ไม่มีปัญหาอีกต่อไป ห่วงแต่ยิ้มนี่สิจะทำยังไงดีนะ

"เออจริงด้วย ไม่รู้ด้วยว่าครั้งที่สองนี้จะเอาอะไร อย่างไรบ้าง"

"เดี๋ยวฉันกับไอ้เจจะอยู่ข้างๆ พวกเธอเองนะ"แซมพูดพร้อมกับเคาะหัวฉัน

จะเคาะอะไรหนักหนาฟะมันมึนนะเว้ยย

"ขอบใจยะ"ยิ้มบอกสีหน้าไม่ค่อยจะดีสักเท่าไร

"ทำอะไรกันอยู่คร้าบบบสาวๆ "พี่ฟิววิ่งมาทางเราที่กำลังคิดว่าจะทำยังไงต่อดี

"เห็นแต่สาวๆ นะครับพี่ฟิว"แซมพูด

"เพราะผู้ชายไม่เคยอยู่ในสายตาฉันเว้ยไอ้เเซม"พี่ฟิวบอกก่อนจะเอาชีทฟาดหัว

"เย็นดีไปกินเค้กกันพี่เลี้ยงเอง"พี่ฟิวโชว์บัตรวีไอพีให้ดู

"ร้านหน้ามหาลัยนิ ส่งสัยไปบ่อยสิท่า"มายแขวะเพราะพวกเรากว่าจะได้กินคือโต๊ะไม่ว่างหรือไม่ก็หมดก่อนเสมอ

"ของไอ้บอลครับ"ฉันหันไปมองหน้าพี่บอลทันที

ลืมไปได้ยังไงนะ! เมื่อก่อนเล่นเอากิ๊กเข้าร้านนั่นบ่อยจะตาย! บ่อยจนได้บัตรวีไอพีด้วย!!

เลวมาก!! ทำได้เพียงแต่ด่าในใจ

"ไอ้ฟิวไอ้เพื่อนเลวโบ้ยมาให้ฉันได้ไง ดูสิ้ ที่รักกูทำหน้าโกรธแล้ว"หยิกแก้มฉันเบาๆ "ไม่งอนนะครับ เรื่องเก่าๆ ลืมมันไปเถอะครับ"คลอเคลียตรงไหล่

มันลืมไม่ลงเว้ย!! เกลียดหนักมาก!

"หนูยังไม่พูดอะไรเลยนะ ร้อนตัว! "

"งื้ออ อย่าใจร้ายกับพี่สิครับ"

"เฮอะ"ถอดหายใจออกมา

"ดีกันนะๆๆ "ชูนิ้วก้อยมาตรงหน้า

"ไม่"ตอบเสียงแข็ง

"งื้อออ"เอาแก้มถูไหล่

"5555 ไอ้บอลกลายเป็นแมวเเล้ว"พี่ฟิวพูด

"ไอ้เสือสิ้นลาย"พี่วิวตอกย้ำ

"5555"ฉันหลุดยิ้มออกมาเมื่อเห็นพี่บอลทำหน้ามุ่ย

"หัวเราะอะไรอะเรา"เคาะหัวฉัน

"ก็มันน่ารักนี่คะ"

"แล้วรักมั้ยครับ"สายตาหวานเยิ้ม

"รักค่ะ"ยิ้มหวานกลับไป

"พี่ก็รักเรานะ"เขินนะนั้น

"แหวะ!! จะอ้วกไปเรียนดีกว่าพวกเรา"พี่ฟิวบอกพร้อมเก็บของต่างๆ ใส่กระเป๋าอย่างลวกๆ จนฉันไม่ทันสังเกตว่าจดหมายนั้นได้หายไปแล้ว