Delight Chapter 4 จะสนใจกันบ้างไหม…

ลูกแก้วพอเข้ามาภายในห้องเธอก็เข้าไปอาบน้ำล้างตัว สระผม พอรู้ว่าโรมิโออยู่ที่นี่ด้วยก็ยิ่งอยากจะแต่งตัวสวยๆ เพื่อที่เขาจะได้มองเธอคนเดียว…

Line

rene : ลูกแก้วใส่ชุดบิกินีออกมานะ ถ่ายรูปกัน

rene : อยู่ที่ชายหาดนะ

lukkaew : okay!

เธอเข้าไปดูที่ตู้เสื้อผ้าเลือกดูชุดที่จะใส่ ก็เลือกหยิบชึด one piece สีดำผูกไหล่เป็นโบว์ ส่วนด้านหน้าแหวกโชว์ความสวยของหน้าอก ส่วนข้างล่างก็เข้ารูปสวยเป็นการโชว์สัดส่วนที่สมบูรณ์แบบ และผ้าคลุมผูกเอวตัวช่วยเสริมของเธอ เพียงเท่านี้ก็เป็นการเรียบร้อยพร้อมออกไปถ่ายรูปกับเพื่อนๆ

‘แต่งแบบนี้พี่เขาจะมองเราไหมนะ’

‘ถ้าได้คบกับเขาจะเป็นยังไงนะ เขาน่ารักมากเลย’ เธอเพียงคิดในใจ

“คิดอะไรไม่เข้าท่าอีกแล้ว เฮ้อ” เธอถอดทอนหัวใจให้กับความคิดที่ชอบเพ้อฝัน มันก็ถึงช่วงวัยที่เธอควรจะมีใครบ้างแล้วนะจริงๆ ความรักมีตอนไหนก็ไม่ผิดหรอก มันจะมีเวลาของมันเมื่อเราได้เจอคนที่ใช่และเหมาะสมกับเรา

เหมาะสมในที่ไม่ใช่ฐานะแต่คือคนที่เหมาะกับเราในทุกการเข้าใจ ความเข้ากัน ทุกอย่างในตัวเราและเขามีเคมีที่เข้ากันและเราจะไปด้วยกันได้

แกร๊ก ลูกแก้วบิดลูกบิดประตูเปิดออก และหันหลังมาปิดประตูห้องอย่างเบามือ กลัวว่าจะทำเสียงดังรบกวนคนอื่นในบ้าน

“อุ้ย! ตกใจหมดเลยค่ะ” จังหวะที่เธอหันกลับมาก็พบว่าโรมิโอมายืนอยู่ข้างหลัง เธอถึงกับยกมือขึ้นทาบหน้าอก ดีที่ไม่ได้ปล่อยกระเป๋าใส่ของตกลงพื้นไม่งั้นพวกของแต่งหน้าคงได้แตกกระจายแน่นอน

“พี่ทำให้เราตกใจหรอครับ”

“นิดหน่อยค่ะ คนอื่นๆในบ้านเขาหายไปไหนกันหมดหรอคะ” กวาดสายตามองดูก็ไม่เห็นใครเลย

“บางคนก็ออกไปที่ชายหาด บางคนก็อยู่ในห้องว่าแตาเราเถอะกำลังจะไปไหน”โรมิโอเอ่ยถามพร้อมไล่มองเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ เสื้อผ้า? อะไรพวกนี้มันเรียกว่าชุดบิกินีหรือเปล่านะ..เขาคิด

“อ๋อ เพื่อนเรียกให้แก้วไปถ่ายรูปน่ะค่ะ พี่โรมไปด้วยกันไหมคะ”

“ได้ จะให้พี่ถ่ายรูปให้ด้วยก็ได้นะตัวเล็ก”

“ดีเลยค่ะเพราะแก้วถ่ายรูปไม่ค่อยสวย..”แล้วเธอก็ยิ้มหวานออกมาด้วยความเคอะเขิน

“ถ้าได้ช่างภาพอย่างพี่โรมมาช่วยถ่ายให้คงที่ติดตามคงแตกตื่นน่าดู พี่เป็นช่างภาพใช่ไหมคะ”

“คือพี่..”

“ยัยแก้ว ไปถ่ายรูปกันเร็วเดี๋ยวแสงหมดก่อน” เสียงตะโกนเรียกของพริมโรสทำให้ร่างบางหันไปสนใจแล้วเดินไปตามเสียงเรียก

“พี่ไม่ใช่ช่างภาพ แต่เป็นมาเฟียต่างหากล่ะ” พูดประโยคนี้ออกมาแม้คนที่เขาอยากให้ได้ยินกลับเดินออกไปแล้ว ยังไม่ทันที่มาเฟียหนุ่มจะได้ปฏิเสธว่าเขานั้นไม่ใช่ช่างภาพแต่เป็นมาเฟีย อย่างที่เธอชอบต่างหาก…

ชายหาด

“กว่าจะมาได้นะแก ไปทำอะไร”เรเน่พูดแล้วมองไปยังด้านหลังลูกแก้วที่มีโรมิโอเดินมาด้วย

“ฉันอาบน้ำใหม่”

“ทำไมต้องอาบใหม่ หรือว่า”แล้วก็ยิ้มกรุ้มกริ่มเหมือนมีอะไรแอบแฝง นิ้วชี้เรียวยาวที่ยกขึ้นมาละทำท่าทางที่แนบชิดติดกัน

“จะบ้าหรอ! ยัยเพื่อนบ้า ฉันตกน้ำมาเถอะไม่เชื่อถามยัยพริม”

“จ้า ก็ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย ไปถ่ายรูปกันเถอะ”

“เดี๋ยวฉันขอทาครีมก่อนแป๊บนึง แกให้พี่อีวานเชรดถ่ายให้ก่อนไป”ลูกแก้วบอก เรเน่พยักหน้าแล้วก็ไปอ้อนคนรักให้ถ่ายรูปให้เธอ ส่วนพริมโรสก็ยืนถ่ายทิวทัศน์ทะเลและบรรยากาศอยู่ไม่ไกลมาก

ร่างบางเดินมานั่งที่เตียงนอนที่เหมือนกับเก้าอี้ขนาดใหญ่ใช้นอนเอนพิงอาบแดดได้และมีขนาดที่พอเหมาะกับคนถึงสองสามคน

ร่างบางหยิบครีมกันแดดออกมาจากกรเป๋า บีบครีมลงฝ่ามือและเริ่มทาครีมไล่ตามแขนและขา

“ให้พี่ช่วยทาครีมด้านหลังให้ไหม” มาเฟียหนุ่มเดินมานั่งอยู่ข้างหลังของเธอ เขาเห็นเธอพยายามทาครีมที่หลังมันดูยากเขาเลยอยากช่วย

“ได้สิคะ กำลังมองหาคนให้ทาให้อยู่เลย” เธอยื่นครีมกันแดดไปให้กับโรมิโอ โรมิโอรับมาเปิดฝาออกบีบเนื้อครีมขาวลงที่ฝ่ามือพอประมาณ

ลูบมือกับครีมให้เข้ากันก่อนจะวางมือลงไปที่หลังขาวเนียนนุ่มของร่างบาง เพียงมือหนาสัมผัสลงมามันก็มีความรู้สึกที่แปลกเหมือนมีอะไรมาจั๊กจี้หัวใจ…หัวใจมันเต้นแรงขึ้นทุกการสัมผัสจากร่างหนา มันเป็นอย่างนั้นจนเขาทาครีมให้เธอเสร็จ

“เสร็จแล้วครับ”

“คะ..ค่ะ ขอบคุณค่ะงั้นฉันไปหาเพื่อนก่อนนะคะ”

หมับ มาเฟียหนุ่มจับไปที่ข้อมือเล็ก

“มี..อะไรหรอคะ”

“ไหนบอกจะให้พี่ถ่ายรูปให้ยังไงล่ะ”

“อ๋อจริงด้วย” จากนั้นเธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือราคาแพงของเธอส่งให้เขา

การกระทำของทั้งสองคนนั้นอยู่ในสายของเพื่อนๆ ทุกคนและแน่นอนว่าทุกคนรู้ได้ทันทีว่าอาการที่โรมิโอกำลังแสดงออกอยู่นี้คือสนใจเธอ และเธอเองก็สนใจมากกว่าสนใจคือเธอกำลังชอบเขา

“ดูท่าแล้วคงจะเป็นอีกคนในกลุ่มที่จะสละโสดสินะ”เบนจามินพูดออกมาขณะมองทั้งสองคนพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน

“คงจะเป็นอย่างนั้นแหละ แล้วมึงล่ะไม่มีใครบ้างหรือไง” ครูซหันไปพูดแซวเพื่อนสนิท

“เฮอะ หลังจากนี้กูจะไม่หาความรักแต่จะหาแม่พันธ์ทำลูก!” เบนจามินหันมาพูดน้ำเสียงที่ฟังแล้วไม่ได้พูดล้อเล่นแต่อย่างใด

“มึงนี่นะจริงๆเลย แล้วไอ้มาร์ตินมันไปไหนวะ”

“คงรอเจอยัยลินล่ะมั้ง มึงก็รู้ไม่ใชาหรอว่ามันชอบเอลิน่าขนาดไหน”

“เออ ถึงว่ามันไม่ค่อยพูดมากทีาแท้ก็รอหวานใจอยู่นี่เอง” ครูซพูดแล้วก็ยิ้ม หยิบแว่นตาขึ้นมาใส่ก่อนจะเอนกายนอนลง

ส่วนเบนจามินก็หยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน ดีจริงที่เอริคเพื่อนจัดทริปทำให้เขาได้มีเวลาพักผ่อนจะได้เลิกคิดเรื่องของเบลล่า ถึงตอนนี้เขาและเธอจะไม่ได้ติดต่อกันมาสามปีแล้วแต่ก็ต้องบอกว่าเธอก็คือผู้หญิงคนแรกที่เขารู้สึกดีด้วยแต่หลังจากนี้มันจะไม่มีแล้ว…

“ไปขับรถเล่นกับพี่ได้ไหม” โรมิโอที่กำลังถ่ายรูปให้เธออย่างตั้งใจพูดขึ้น

“คะ?…ตอนไหนคะ” ก็แค่ขับรถเล่นทำไมจะไม่ได้เธอก็อยากจะถ่ายกระบี่ให้คุ้มเหมือนกัน ไม่เคยมาเลย

“ตอนนี้..ถ้าเราอยากไป”

“อยากอยู่แล้วสิคะ” เธอกำลังจะกระโดดลงจสกหินที่ยืนถ่ายรูป แต่ยังไม่ทันที่จะต้องโดด มาเฟียหนุ่มก็เดินเข้ามาอุ้มพาเธอลง

“ห้ามทำอะไรแบบนี้อีกนะ รู้ไหมว่าถ้าโดดลงมาแล้วเหยียบเปลือกหอยมันจะเกิดอะไรขึ้น” เขามองเท้าเปล่าของเธอ ย่อตัวลงเคาะทรายออกจากรองเท้าให้ พร้อมจับเท้าเธอขึ้นและสวมใส่ให้

“ขอบคุณค่ะ แต่แก้วแข็งแรงไม่เป็นไรง่ายๆหรอกค่ะพี่โรม” เธอคิดว่าเขาก็ห่วงเธอเกินไปถ้าเธอเป็นลูกสาวหรือสาวเขาคงจะเลี้ยงเธอเหมือนไข่ในหินแน่เลย

“ตัวเล็กไม่เหมือนผู้หญิงที่พี่เคยรู้สึก..รู้จัก ไม่เหมือนใครเลย”

“ก็คนสวยแบบฉันมีคนเดียวนี่คะ” แล้วก็ทำถ้าชูมือสองนิ้วขึ้นมาอยู่ตรงตา สรุปจะขายสวยหรือขายน่ารักกันแน่

เขาได้แต่ยิ้มอย่างเอ็นดูในความน่ารักใสซื่อบริสุทธิ์ของเธอ รอยยิ้มในตอนนี้มันจะยิ้มให้เขาแค่คนเดียวไม่เปลี่ยนใช่ไหมนะ… อยากจะเก็บรอยยิ้มเธอไว้ได้จัง