Delight Chapter 3 เจอกันอีกแล้วนะตัวเล็ก

หลังจากที่แยกกับโรมิโอเมื่อสองวันก่อนเธอก็เอาแต่คิดถึงหน้าเขา กลิ่นน้ำหอม ในกลิ่นน้ำหอมจากตัวเขาเวลาที่เข้าใกล้เธอ แต่เธอไม่ได้ติดต่อหรือพูดคุยอะไรอีก ทำไมเธอไม่ขออะไรสักอย่างที่ติดต่อเขาได้กันนะ !!!

“โง่จริงเรา” เธอเขกหัวตัวเองไปทีหนึ่ง

ร่างบางกำลังนั่งเอาขาแกว่งเล่นในสระน้ำ คือตอนนี้เธอกำลังมาเที่ยวฉลองหลังเรียนจบ นับว่าเป็นโชคดีของเธอที่เป็นเพื่อนกับเรเน่ ก็ทริปในการมาเที่ยว กระบี่ ในครั้งนี้ เอริค อีวานเชรดแฟนหนุ่มของเรเน่เป็นคนจัดทริป

“นั่งทำอะไรอยู่คนเดียวครับตัวเล็ก”

ขวับ!

“พี่โรม!”

“เจอกันอีกแล้วนะตัวเล็ก”

พรึ่บ ดีดตัวลุกขึ้นยืนทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นใครที่เอ่ยทัก

“พี่โรม มาที่นี่ได้ยังไงคะ” เธอถามอะไรออกไปเนี่ยก็ต้องเพื่อนชวนเขามาอยู่แล้วสิ! ‘ยัยโง่’

“พี่หรอก็นั่งเครื่องบินมา พอเสร็จแล้วก็ขับรถมาที่บ้านพัก”

“ฮ่าๆ ค่ะก็ต้องนั่งรถมาอยู่แล้วอะเนอะ”

พรืดด “ว้ายย!กรี๊ดด” โดยความที่เท้าเธอเปียกและพื้นตรงนั้นมันลื่นทำให้พอเธอเดินจึงเลื่อนตกน้ำ ตู้มม!

“ตัวเล็ก!”

ตู้มม! ด้วยความตกใจทำให้โรมิโอกระโดดน้ำตามลงไปหาเธอ

พรึ่บ! แต่ปรากฏว่าน้ำอยู่เพียงแค่ช่วงอกของโรมิโอและสามารถยืนได้ เช่นเดียวกันกับลูกแก้วถึงมันจะเลยไหล่เธอมาจนถึงคอก็ตาม

“ฮะฮ่าๆ..ตลกจังค่ะ”

ทั้งสองมองหน้ากันแล้วก็หัวเราะออกมา โรมิโอเสยผมที่เปียกลงมาปกหน้าให้มันขึ้นไป มืออีกด้านจับที่ต้นคอด้วยความอายที่ตื่นตระหนกตกใจจนเกินไป…

“อยู่ๆ ตัวเล็กตกลงไปพี่ก็เลย..”

“มันลื่นอะค่ะ แต่น้ำก็เย็นสดชื่นดีนะคะ” และก็ใช้มือวักน้ำสาดใส่เขา ก่อนจะหันหลังหนีพยายามจะปีนขึ้นจากสระ

หมับ โรมิโอจับที่เอวของร่างบาง

“ให้พี่ช่วยดีกว่านะ” เขาเอ็นดูท่าทางที่พยายามจะขึ้นจากสระน้ำของเธอ

ฟึ่บ!

ยกเธอขึ้นจากน้ำ แทบจะไม่ได้ออกแรงอะไรด้วยซ้ำตัวเธอเบาซะจนเขาไม่รู้สึกถึงการออกแรงเลย ก่อนจะใช้แขนยันขอบสระว่ายน้ำแล้วตามเธอขึ้นมา

“เพราะฉันพี่ถึงได้เปียก ขอโทษนะคะ”

“ไม่ใช่ความผิดเราซะหน่อย พี่โดดของพี่เอง” วางมือลงบนผมที่เปียกของพร้อมกับลูบด้วยความเอ็นดู

“ก็ว่าได้ยินเสียงใครกระโดดน้ำเล่น”เป็นเสียงมาร์ตินที่พูดขึ้นจากข้างหลัง มองดูเพื่อนตัวเปียกกับหญิงสาวที่เป็นเพื่อนของเรเน่

“มึงอยากเล่นน้ำขนาดที่พาน้องเขาลงไปเล่นด้วยเลยหรอ”เดินมาด้านข้างพร้อมชนไหล่ถามเพื่อนด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ เขาดูออกว่าสองคนนี้ต้องมีอะไรบ้างอย่างแน่ๆ

“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะพี่มาร์ติน คือพี่โรมตกใจที่ฉันตกน้ำ พี่โรมเลยโดดลงไปช่วย”

“อ๋อ เพื่อนกูเป็นห่วงเป็นใยคนอื่นก็เป็นด้วย”พร้อมหันหน้ามามองเพื่อนรัก ยิ้มจนหน้าบานแล้วมาร์ตินตอนนี้

“ให้เรียกชื่อเล่นด้วย มึงชอบ..” หมับ โรมิโอยกมือขึ้นมาปิดปากเพื่อนตัวดีก่อนที่มันจะพ่นคำพูดไร้สาระอะไรออกมา

“ใช่ แต่ถ้ามึงตกกูจะปล่อยไว้” ก่อนจะดึงตัวมาร์ตินมาอีกด้านแล้วออกแรงผลักให้ลงไปในสระว่ายน้ำ

ตู้มม! เสียงตกน้ำดังตู้ม น้ำกระเด็นขึ้นจนโดนร่างบางโรมิโอเดินเข้ามาบัง

ฟึ่บ

“ไอ้โรม!!!! ไอ้เชี่ยนี่มึงผลักกูทำไมเนี่ย!” หัวโผล่ขึ้นมาก็เอ่ยปากตะโกนด่าเพื่อนรักทันที

“มึงดูจะร้อนๆกูเลยช่วยสงเคราะห์ทำให้เย็น”

“กูร้อนตรงไหน เดี๋ยวกูขึ้นไปมึงเจ็บแน่”

“เล่นน้ำให้สนุกนะไอ้เพื่อนรัก ตัวเล็กเราเข้าไปในบ้านกันดีกว่า” โอบไหล่ร่างบางแล้วพาเดินเข้าบ้าน ปล่อยให้มาร์ตินร้องโวยวายฟาดแขนตีน้ำอยู่ในสระ

“ไอ้โรมไอ้เชี่ย! กูเพิ่งจะเปลี่ยนชุด”

ส่วนโรมิโอก็เดินพาร่างบางเข้ามาในบ้าน

“ตัวเล็กรออยู่ตรงนี้แป๊บนึงนะเดี๋ยวพี่ไปหยิบผ้าเช็ดตัวก่อน”

“เอ่อ..ไม่ต้องหยิบ..ไม่ฟังกันเลย..” เธอพยายามจะบอกว่าไม่เป็นไรแต่เขสก็เดินดุ่มๆ ขึ้นบันไดไปซะแล้ว

“เอ้า ยัยแก้วทำไมแกตัวเปียกอย่างนี้ล่ะ” เมื่อเห็นสภาพเพื่อนตัวเปียกโชกพริมโรสที่เพิ่งเดินออกมาจากครัวก็เอ่ยถามขึ้น

“ฉันลื่นตกน้ำน่ะแก”

“แกนี่นะ ซุ่มซ่ามจริงๆ รีบไปเช็ดตัวสิเดี๋ยวไม่สบายนะ”

“ก็อยากไปอยู่หรอกแต่..”

ตึก ตึก เสียงมาเฟียหนุ่มวิ่งลงมาจากบันได ก่อนหน้านี้เขาวิ่งไปหยิบผ้าขนหนูจากในห้องตัวเองมาให้ร่างบาง พรึ่บ! นำผ้าเช็ดตัวมาห่อตัวให้เธอ

“ขอบคุณค่ะ” เธอกล่าวขอบคุณแล้วเดินไปห้องตัวเองที่นอนห้องเดียวกับพริมโรสที่อยู่ข้างล่าง แตาก่อนจะเปิดประตูเข้าไป

“พี่โรมก็รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยนะคะ เดี๋ยวไม่สบาย” พูดจบก็เข้าห้องไป ส่วนโรมิโอก็ยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

“สวัสดีค่ะฉันพริมโรสเพื่อนเรเน่กับลูกแก้ว” พริมโรสเอ่ยทำความรู้จัก

“สวัสดีครับพี่โรมิโอ ยินดีที่ได้รู้จัก เราเป็นเพื่อนกับลูกแก้วมานานแล้วใช่ไหม”

“เราพอจะรู้ไหมว่าลูกแก้วเขาชอบผู้ชายแบบไหน..” ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำให้เขาถามอย่างนั้นออกไป

“ใช่ค่ะคบกันสามคนมาตั้งแต่ตอนเรียนปีหนึ่งเลยค่ะ ทำไมคะหรือว่า”แล้วก็ใช้มือชี้ไปที่ประตูห้องนอนที่ลูกแก้วเดินเข้าไปแล้วชี้กลับมาที่โรมิโอ

“ก็..อาจจะอย่างนั้น” เขาไม่รู้จะตอบยังไงแต่ว่าถ้าตอนนี้ก็เถียงไม่ได้ว่าจะไม่รู้สึกอะไรเลย

“มาเฟีย” พริมโรสตอบออกมาสั้นๆประโยคเดียว

“ห๊ะ?! มาเฟีย?”

“ยัยลูกแก้วชอบมาเฟีย พี่โรมิโอเป็นมาเฟียไหมล่ะถ้าเป็นก็ตรงสเปกยัยลูกแก้วแล้วล่ะค่ะ” พริมโรสกระซิบบอก ก่อนจะขอตัวไปหาถ่ายรูปวิวทะเล

ส่วนโรมิโอก็ยกยิ้มขึ้นมา เดินกอดอกเดินขึ้นบันไดไปอย่างสบายใจ ‘มาเฟีย’ และคนที่เป็นมาเฟียมาโดยสายเลือดอย่าเขาก็ผ่านสเปกเธอได้ง่ายๆเลยน่ะสิ…

“ยิ้มอะไรของมันวะ” เบนจามินที่เดินผ่านโรมิโอ ก็รู้สึกแปลกใจที่เพื่อนเดินยิ้มจนหน้าบาน ไม่ค่อยได้เห็นมันยิ้มอย่างนี้มานานมากแล้ว แต่ก็ได้แตาเก็บความสงสัยไว้ไม่ได้ไถ่ถามอะไรออกไป