Delight Chapter 2 พี่โรม…<3

โรมิโอที่รับหน้าที่มาส่งลูกแก้วตามที่ได้รับปากออกไป เขาเป็นคนที่ถ้าพูดแล้วจะไม่คืนคำ

“บ้านตัวเล็กอยู่ที่ไหนล่ะ” เอ่ยถามเสียงเรียบสายตายังคงจดจ่อไปที่ถนน

“เอาของไปเก็บก่อน แล้วค่อยออกมากินข้าว”เขาพูดต่อ ของขวัญที่เยอะจนล้นต้องเอามาเก็บข้างหน้ามันสร้างความอึดอัดให้กับเขาอย่างมาก

“ค่ะ ตามที่คุณสะดวกเลยค่ะ”

“อยู่แถวแจ้งวัฒนะน่ะค่ะ คอนโดFG..”เธอก็อธิบายเขตที่เธออยู่และบอกชื่อคอนโด โรมิโอขับรถไปเรื่อยๆ

ลูกแก้วอยากจะชวนเขาคุยมีหลายคำถามมากที่อยากถามตัวอย่างที่อยากถามคือ ทำไมเขาถึงได้พูดภาษาไทยชัดขนาดนี้กันนะ

“ฉันมีชื่อนะคะ ไม่ได้ชื่อตัวเล็ก..” ไม่ใช่ว่าไม่ชอบที่ถูกเรียกว่าตัวเล็กหรอกนะแต่ก็อยากจะให้เขาจดจำชื่อของเธอให้ได้ด้วย

“แล้วตัวเล็กชื่ออะไรล่ะ”

“ลูกแก้วค่ะ ฉันชื่อลูกแก้ว”น้ำเสียงอ้อมแอ้มเขินอายที่ถูกเรียกว่าตัวเล็ก เธอต้องหันหน้าออกไปทางกระจกรถเพื่อที่จะหลบสายตาคมไม่ให้เขามาเห็นใบหน้าสีแดงระรื่นเหมือนกับลูกสตอเบอรี่ของเธอในตอนนี้

“ลูกแก้ว ชื่อของตัวเล็กสินะ”

“ค่ะ ขอโทษอีกครั้งนะคะ ที่ฉันทำกล้องคุณพัง” เธอโค้งหัวลงมาทางเขาเล็กน้อยเป็นการขอโทษเขาอีกรอบ โรมิโอส่ายหัวไปมาและเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

“ฉันเองก็มีชื่อนะอย่าเอาแต่เรียกว่าคุณสิ”

“ชื่อฉันคือโรมิโอ แต่ต่อไปตัวเล็กเรียกฉันว่าพี่โรมนะ” เขายังไม่หยุดเรียกเธอว่าตัวเล็ก แต่เธอจะไม่…ไปบอกให้เขาเลิกเรียกแล้วล่ะ มันดูเป็นชื่อที่ถูกเรียกโดยเฉพาะดีน่ะ >