Psycho_Destiny Chapter 8 กล้าที่จะถาม

เรเน่นอนแชร์ตัวอยู่ในอ่างอาบน้ำนานนับชั่วโมงได้ เธอนอนปล่อยให้สมองได้หยุดพักแต่ในใจยังคงมีเรื่องกังวลมากมายหนึ่งในนั้นคือแมวของเธอ ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกมันจะเป็นไงบ้างโชคดีมากที่วันนั้นเธอเทอาหารไว้เยอะส่วนน้ำที่ใช้ดื่มก็เป็นแบบเครื่องอัตโนมัติ

“คิดถึงลีโอกับมิลค์จัง”

“เฮ้อ วันนี้มี้จะกลับไปหาพวกหนู”เรเน่มักจะแทนตัวเองเป็นแม่ของเจ้าลูกแมวทั้งสองตัว สรรพนามก็จะมีหลายคำปนกันไป หม่ามี้ แม่ ม๊า แล้วแต่อารมณ์เธอว่าจะใช้คำไหน

“ปวดหัวอีกแล้วสิ”เพียงแค่ต้องใช้ความคิดว่าจะพูดคุยอย่างไรกับเอริคหัวเธอมันก็ปวดจี๊ดขึ้นมาในทันทีทันใด

“ไม่รู้แล้ว”

จ๋อม

เรเน่นอนลงไปใต้น้ำกลั้นหายใจอยู่พักหนึ่งก็ลุกขึ้นนั่ง

“เฮือก ไม่ว่ายังไงก็ต้องกลับไปหาลีโอกับมิลค์ให้ได้แม้จะต้องเจ็บตัวก็ตาม”แค่เธอคิดก็เสียวสันหลังแล้ว

เรเน่ลุกออกจากอ่างน้ำค่อยๆย่างกายเดินไปที่ชัดวางผ้าขนหนูเธอหยิบมาพันร่างกายและสวมทับด้วยชุดคลุมอาบน้ำ เบื้องหลังประตูมีคนโรคจิตรอเธออยู่ใส่ขนาดนี้คงไม่เกิดอะไรขึ้นหรอกนะ

“ซี้ดด เจ็บจัง”เรเน่ร้องออกมาเบาๆเธอเจ็บบริตรงนั้นแค่ก้าวเดินแล้วมันถูไถกันก็แสบและเจ็บอย่างมาก แผลที่มือก็ยังไม่หายดีที่เอริคยังให้คนคอยล้างแผลให้เธอ

แกร๊ก

เรเน่เปิดประตูออกไปมองซ้ายมองขวาไม่เห็นใครเลยในห้องแถมตอนนี้ห้องยังดูสะอาดตามากขึ้นกว่าตอนที่เธอจะเข้าไปอาบน้ำ เธอเดินตรงมาที่เตียงพบว่ามีชุดวางผู้หญิงไว้บทที่นอนพร้อมกับบราเซียและแพนตี้น้อย มีโน๊ตเล็กๆเขียนไว้ว่า คุณท่านให้เตรียมชุดให้นายหญิงค่ะ

“นะนายหญิง?! นายหญิงบ้าอะไรกันล่ะเนี่ย”

แม้จะมึนงงกับสรรพนามที่คนในโน๊ตเขียนแต่เธอก็เลือกที่จะใส่ชุดเดรสกระโปรงสีเขียวลายดอกไม้ สายแบบผูกที่ไหล่ทั้งสองข้าง ด้านข้างมีเสื้อคลุมคาดิแกนสีกากีวางอยู่ด้วยเรเน่หยิบมาใส่คลุมทันดีอย่างน้อยให้มันปกปิดรอยช้ำตรงแขนเธอก็ยังดี

“ใส่ได้พอดีเลยนี่”เสียงทุ้มต่ำเอ่ยมาจากทางด้านหลัง

ขวับ

“ค่ะ ขอบคุณสำหรับชุดนะคะ”

เอริคเดินมาแล้วดึงเรเน่ไปนั่งที่โซฟาหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาเช็ดทำความสะอาดแผลที่มือให้เธอ เรเน่มองการกระทำของเขาแล้วได้แต่คิดว่าสรุปเขาเป็นยังไงกันแน่ พอเอริคทำแผลที่มือให้เธอเสร็จเธอก็ลุกขึ้นแล้วกำลังจะเดินไปนั่งให้ห่างเขากว่าตอนนี้

“ฉันมีเรื่องอยากจะถามเธอ”

ร่างหนาเดินเข้าไปใกล้ตัวร่างบาง แต่ร่างกายของเธอก็เดินถอยหลังอัตโนมัติทันทีแต่เพียงถอยไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกดึงเอริคดึงเธอเข้ามากอดจากนั้นเขาก็เดินไปนั่งลงที่เตียงและมีเธอนั่งอยู่ที่ตักโดยเรเน่หันตัวไปด้านข้างมีมือเอริคกอดอยู่ที่เอวคลอดกิ่ว

“ถามเรื่องอะไรคะ คุณฉันปล่อยแล้วเรามานั่งคุยกันดีๆก็ได้ค่ะ”

กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

“แล้วแบบนี้ไม่ดีตรงไหน”

“ฉันกลัวว่าคุณจะปวดขาค่ะ ตัวฉันหนักมันอาจจะทำให้คุณปวดขาได้ค่ะ”

“เมื่อคืนที่ฉันทับเธอทั้งคืนเธอก็ยังไม่เป็นไร”

ซ่า~ หน้าร้อนผ่าวด้วยความเขินอายเธอรู้เลยว่าใบหน้าเธอตอนนี้มันต้องแดงมาก

“ตัวเบาอย่างกับขนนกไม่ทำให้ฉันรู้สึกอะไรหรอก”

“แล้วคุณมีเรื่องจะถามอะไรฉันหรอคะ”

เรเน่รีบเข้าประเด็นถ้าพูดคุยกันเสร็จเร็วเขาอาจจะปล่อยเธอให้ออกไปจากที่นี่ก็ได้

“เธอรู้สึกโกรธไหมที่มีอะไรกับฉัน”

ถามอะไรของเขากัน ถ้าให้บอกก็ไม่ได้โกรธหรอกและเธอเองก็จะว่าสมยอมก็ยอมด้วยเพราะเมื่อคืนมันเป็นความแปลกใหม่สำหรับเธอมันก็รู้สึกดีนะ เพราะเธอก็อยากทำแบบนี้มานานแล้วแต่แค่ไม่เปิดใจให้ใคร แต่บอกได้เลยว่าเอริคคือสเปกในอุดมคติทั้งรูปร่างหน้าตาสัญชาติที่ไม่ใช่คนไทย แต่แค่รู้สึกหวาดกลัวกับเซ็กส์ที่รุนแรงของเขาถ้าอ่อนโยน กว่านี้สักหน่อยก็คงจะดี…

“ไม่ได้โกรธค่ะแต่ฉันกลัว”

“กลัว?กลัวอะไร”

‘กล้าที่จะถาม’เรเน่คิดในใจ

“เซ็กส์ของคุณมันรุนแรงเกินไปค่ะ”เรเน่บอกออกไปตามตรงเธอถอดเสื้อคลุมออกหันตัวมาหาเอริค เอริคก็มองตามร่างกายเธอก็พบรอยช้ำมากมาย แต่เขากลับยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

“ฉันอ่อนโยนไม่เป็น”

“คุณจะปล่อยฉันออกไปใช่ไหมคะ”

“อยู่ที่นี่มันไม่ดีตรงไหน”

“ฉันมีที่ที่ต้องกลับไปค่ะ มีสัตว์เลี้ยงที่ต้องดูแล มีงานที่ต้องทำคุณกักขังฉันไว้มันก็ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ”เรเน่พูดตามความจริง

“มีสิร่างกายเธอไงที่เป็นประโยชน์กับฉัน น้ำตาเธอทำให้ฉันมีความสุข”เอริคจูบตามแขนเธอขบกัดมันเล็กน้อย

“ฉันว่าคุณหาผู้หญิงที่เข้ากับคุณได้มากกว่าฉันได้อีกหลายคน ปล่อยฉันเถอะค่ะ”

“มันไม่มีใครเหมือนเธอและไม่มีทางมาแทนที่เธอได้”

“คุณมันโรคจิต…”

“หึ”เขาไม่ปฏิเสธเธอแม่แต่คำเดียวว่าเขามันโรคจิต

“งั้นฉันขอไปคอนโดได้ไหม ขอให้ฉันพาแมวมาอยู่ที่นี่ฉันจะทำตามที่คุณต้องการแต่ขอให้ฉันได้อยู่กับสัตว์เลี้ยงของฉัน”

“ฉันไม่ชอบสัตว์”เสียงเย็นชาพูดออกมาอย่างหนักแน่น

“ถ้าไม่มีแมวฉันก็จะไม่ทำตามที่คุณบอก”

“เธอกล้าที่จะขัดคำสั่งฉันเพราะแมวหรอ” เสียงทุ่มต่ำแค่นหัวเราะอย่างเธอจะทำอะไรได้ ไร้เสียงตอบรับจากร่างบางแล้วทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบมีเพียงเสีบหายใจของทั้งสองคน นั่นเริ่มสร้างความหงุดหงิดให้กับร่างหนา

“อย่ามาเงียบใส่ฉัน”

“…”

“ฉันจะให้โอกาสเธอพูด อย่ามาเงียบใส่ฉัน”

“…”

ตุบ!

“อ๊ะ”

เอริคผลักเรเน่ลงไปนั่งอยู่กับพื้นอย่างแรง เรเน่รู้สึกจุกบริเวณท้องและเจ็บที่บริเวณก้นกก แต่เธอก็ยังไม่ยอมที่จะพูดอะไรกับเขา เขาขอให้เธออยู่เธอก็จะอยู่แต่เพียงเธอขอเรื่องสัตว์เลี้ยงเขากลับให้เธอไม่ได้

“ถ้าเธอคิดว่ามันจะทำให้ฉันสนใจเธอมากขึ้นเธอคิดผิดแล้วเรเน่”เอริคพูดแล้วเดินออกไปจากห้องปิดประตูใส่เสียงดังและออกไปสั่งให้ลูกน้องเข้ามาเฝ้าเธอในห้องสองคน ด้านนอกอีกสองคน

จากนั้นเอริคก็เข้าไปดูงานเรื่องอาวุธที่โกดังกว่าจะกลับเข้ามาก็เย็นมากแล้ว เขาตรงกลับมาที่เพนท์เฮ้าส์ทันทีและฟังรายงานเรื่องเรเน่จากลูกน้อง

“วันนี้เธอทำอะไร”

“คุณเรเน่เธอไม่ยอมทานอะไรเลยครับตั้งแต่ข้าวเช้า มื้อกลางวันและตอนเย็น เธอไม่แม้แต่จะดื่มน้ำที่เตรียมไว้ให้ เธอเอาแต่นอนอยู่บนเตียงครับนายท่าน”

เอริคที่ได้ฟังอย่างนั้นเลือดเขาก็ขึ้นหน้าทันที เขาโกรธมากที่เธออวดดีเขากะจะเลี้ยงดูเธอเพราะถูกใจแต่คงจะเลี้ยงอย่างดีไม่ได้แล้วคงต้องเปลี่ยนวิธี

เอริคลุกจากเก้าอี้ทำงานเดินตรงไปที่ลิฟต์กดไปที่ห้องที่เขายกให้เธออยู่ในทันทีด้วยอารมณ์โกรธ เขาจะสั่งสอนให้รู้ว่าเธออวดดีผิดคนแล้ว ในเมื่อเขาใจดีแล้วเธอดื้อด้านแบบนี้เขาก็คงจะใจดีต่อไปไม่ได้แล้ว