Psycho_Destiny Chapter 7 รุนแรงเกิน NC25

“มันไม่จบแค่ครั้งเดียวหรอกนะกระต่ายน้อยของฉัน” เมื่อเอริคพูดจบประโยคนั้นเขาก็เอื้อมมือไปปลดกุญแจมือที่ล็อคเธอออกจากหัวเตียง จับร่างบางพลิกตัวคว่ำหน้า จับสะโพกเธอยกขึ้นกระแทกแก่นกายใหญ่เข้าไปเต็มแรง บดเอวลงไปเน้นๆเป็นช่วงๆ อย่างชำนาญทำซ้ำอย่างนั้นไปหลายชั่วโมง เอริคปลดปล่อยน้ำรักออกมาหลายครั้งต่อหลายครั้งไม่มีโอกาสให้ร่างบางได้พัก

“อ๊าส์ อื้อ อ๊ะ”

พั่บๆ พั่บๆ

“ข้างในเธอมันสุดยอด มันรัดแน่นไปหมด”

“แล้วจะให้ฉันหยุดแค่ครั้งเดียว”

ปัก ปัก ปัก ปัก

“อ๊ะ อ๊ะ เจ็บ เอริคฉัน อื้อ เจ็บค่ะได้โปรดอะอย่ารุนแรงอ่อนโยนได้ไหม อื้อ” ตอนนี้ข้างในร่างกายเธอมันเจ็บแสบและจุกไปหมด ไม่ต้องพูดถึงข้างร่างที่มีแก่นกายใหญ่เสียบเข้าออกตลอดเวลาแบบนี้มันจะช้ำแดงเธอรู้สึกเจ็บไปหมด

เอริคพลิกตัวเรเน่กลับมาดึงเอวบางเข้ามาแนบชิดร่างหนา มือหนาไม่ปล่อยให้ว่าง เลื่อนขึ้นไปบีบที่คอเรเน่ตกใจรีบจับมือเขาไว้ เอริคกำคอเรเน่มองดูเธอเหมือนคนที่กำลังจะขาดอากาศหมยใจพอรู้ว่าอากาศหมดเขาก็ปล่อยให้เธอหายใจ

“แค่กๆ คุณ ทำแบบนี้ทำไมคะ ฮึก”ร่างบางน้ำตาไหลพราก สมองเธอกลัวเขามากความอดทนมันหมดแล้ว จากคนที่ไม่เคยร้องไห้กับอะไรแต่ต้องมาเจอย่ำยีทั้งร่างกายและหัวใจ

“ฉันมีความสุขเวลาเห็นน้ำตาและเลือดของเธอ”

เอริคพูดจบก็ก้มตัวลงไปดูดยอดปทุมและกัดจนเลือดออก

“กรี๊ด!”ไล่ขบกัดตามหน้าอกร่างบางทิ้งรอยฟันไว้มากมายเลื่อนขึ้นไปที่คอทำรอยคิสมาร์ก ทำแบบนั้นจนพอใจสะโพกยังคงถาโถมเข้ามาใส่รูสวาทของร่างบางอย่างหนักหน่วง

พั่บๆพั่บๆ

“อ๊ะมะไม่วะไหวแล้ว”

“ฉันไหว อื้อ”

ปัก ปัก ปัก ปัก

พั่บๆ พั่บๆ พั่บๆ

“ไม่เคยรู้สึกสุดยอดขนาดนี้มาก่อน”เอริคก้มหน้าลงไปเลียเลือดที่ไหลออกมาจากยอดปทุมถันและเต้าใหญ่ มือหนาเลือนมาบีบขย้ำอย่างมันมือ ร่างกายเธอ เลือดเธอ น้ำตาเธอ ทุกอย่างในตัวเธอมันต้องเป็นของเขา

“อื้อ อ๊ะ พะพอเถอะค่ะ”

“ไม่ต้องพูดแค่ร้องออกมาดังๆ”

“อ๊ะ อ๊ะ อื้อ อ๊าส์”

พั่บๆ พั่บๆ พั่บๆ

ปัก ปัก ปัก ปัก

“อ่าส์” เอริคปลดปล่อยน้ำรักออกมาอีกครั้งฟุบตัวล้มทับร่างบาง ตามร่างกายของเขานั้นมีเหงื่อผุดออกมาอย่างมากมาย ส่วนร่างบางใต้ร่างสลบไปแล้ว แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เอริคหยุดความต้องการได้เลย เขายังบรรเลงทวงท่าสวาทนี้ต่อไปโดยที่ไม่สนใจว่าตอนนี้คนใต้ร่างจะสลบไปแล้วก็ตาม

ช่วงสายของวันใหม่ เรเน่นอนซมหมดเรี่ยวหมดแรงปวดร้าวระทมไปทั้งร่างกายตามเนื้อตัวมีรอยฟกช้ำเป็นสีเขียวสีดำเกิดจากเอริคที่ทำรุนแรกกับเธอทั้งที่มันเป็นครั้งแรกของเธอ แต่เขากลับไม่มีความอ่อนโยนใดๆเลย

เขากับเธอมีอะไรกันนานหลายชั่วโมง เธอได้แต่คิดว่าเขาจะหยุดตอนไหน มันจะจบได้หรือยัง แล้วเขาจะปล่อยเธอไปไหม จนเธอสลบไปก็ไม่รู้อะไรอีกเลยพอรู้สึกตัวอีกทีเธอก็ตื่นมาพร้อมกับพระอาทิตย์ที่ส่องแสงแยงเข้าตา

เรเน่ฝืนตัวลุกขึ้นนั่งเธอมองไปรอบห้องไม่พบเอริคผู้ชายคนแรกของเธอมีแต่เพียงความว่างเปล่า เรเน่พยายามจะลุกออกจากเตียงแต่ร่างกายมันปวดรวดร้าวไปหมด ร่างบางหย่อนขาลงข้างเตียงกัดฟันฝืนตัวลุกขึ้นเพราะเธอต้องการเข้าห้องน้ำ

“ไม่เป็นไรนะแค่นี้เอง ไม่เป็นไร สักวันก็ต้องเสียมันไปอย่าไปสนใจแค่มีชีวิตรอดต่อไปก็พอเรเน่”พูดปลอบใจตัวเอง ร่างบางก้าวเท้าเดินช้าๆไปที่ห้องน้ำ หย่อนตัวนั่งลงที่ชักโครกแล้วปล่อยโฮร้องไห้ออกมา มือปิดปากกลั้นเสียงสะอื้น อยากให้เรื่องนี้เป็นเพียงแค่ความฝัน

“มัน ฮึก ก็แค่ฝันร้าย”

เธอนั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้นนานนับหลายนาที ทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย จังหวะที่กำลังใช้สายฉีดล้างทำความสะอาดเพียงแค่กดฉีดนิดเดียวเธอก็ต้องเปลี่ยนความคิดและก้มลงไปดูมันบวดแดงและยังมีเลือดติดอยู่ด้วยเธอเลยต้องใช้วิธีฉีดนำใส่มือแล้วค่อยๆล้างทำความสะอาดตรงนั้นของเธอ

เรเน่เดินมายังกระจกบ้านใหญ่ส่องสะท้อนร่างกายเธอภาพตรงหน้าทำเอาเรเน่แทบจะไม่เชื่อว่านี่คือร่างกายเธอ

ที่คอมีรอยนิ้วมืออยู่ล้อมรอบและยังมีรอยคิสมาร์ครอยพวกนี้มันเริ่มเป็นสีแดงม่วงขึ้นมา ไล่ลงมาบริเวณหน้าอกมีรอยฟันและเลือดไหลซิบๆ สภาพเธอตอนนี้ไม่เหมือนคนที่มีอะไรกับผู้ชายแค่คนเดียวแต่เหมือนมีอะไรกับผู้ชายนับสิบคน เรเน่ยืนเหม่อสมองเริ่มขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกแล้วเธอปวดหัวมาก

“อยู่นี่เอง”

ขวับ!

“คิดว่าจะหายไปในอากาศ ก็คงจะเก่งเกินไป”เอริคพูดแล้วก้าวเท้าเข้ามาหาเธอ

“คุณ!!!ว้ายกรี๊ด” เรเน่ตกใจที่เอริคยืนกอดอกมองเธออยู่ที่หน้าประตู พอเขาจะเดินเข้ามาเรเน่ก็รีบเดินถอยนี้แต่ขาเธอมันดันหมดแรง

หมับ!

“เดี๋ยวก็ได้หัวฟาดขอบอ่างตายหรอก”เอริคคว้าตัวเรเน่ไว้ได้ทันท่วงทีก่อนเธอจะหงายหลังไป

“ปล่อยฉันค่ะ”

“เธอมีสิทธิ์อะไรมาออกคำสั่งฉัน”

ทั้งสองจ้องมองกันไปมาไม่มีใครหลบสายตาใครเลยจ้องกันนานขนาดนี้ถ้าเป็นปลากัดเธอคงท้องไปแล้ว และแน่นอนคนที่แพ้มันเป็นเธออีกแล้ว เธอเลือกที่จะหลบสายตาเขาก่อน

“ฉันอยากอาบน้ำค่ะ”

“ฉันช่วยอาบ”

“ไม่! ไม่เป็นไรค่ะฉันอาบเองได้คุณออกไปเถอะค่ะ”จากที่ขึ้นเสียงก็ต้องพูดให้เบาลง

“แค่เดินยังไม่ไหว”

“ไหวค่ะ!”เรเน่เถียงเสียงแข็ง

เอริคถอนหายใจเฮือกใหญ่ปล่อยเธออกจากการกอดรัด เขาเดินกลับออกไปปล่อยให้เธออยู่คนเดียว เรเน่ที่แน่ใจแล้วว่าเอริคออกไปแล้วเธอก็ทรุดตัวนั่งลงไปนั่งกับพื้นหัวใจดวงน้อยแรงด้วยความกลัว มันแทบจะทะลุออกมาอยู่แล้วอยู่ใกล้เขาเธอแทบต้องหยุดหายใจไปชั่วขณะ

“ฉันคือตัวแทนของความโชคร้ายสินะ”เรเน่แค่นหัวเราะ ฝืนร่างกายลงไปที่อ่างอาบน้ำแล้วปล่อยให้ตัวเองได้ชำระล้างคราบต่างๆ

ด้านเอริค

เขาเดินออกมาสั่งให้แม่บ้านเข้าไปทำความสะอาดภายในห้องนอนก่อนเรเน่จะอาบน้ำเสร็จ

“ไปจัดการให้เรียบร้อยก่อนเธอออกมา”

“รับทราบค่ะนายท่าน”หญิงรับใช้ทั้งห้าคนรับคำสั่งพร้อมกัน

เอริคยืนอยู่น่าห้องไม่ไปไหนเขารอเพราะมีเรื่องที่ต้องคุยกับเธอและตัดสินใจแล้วว่าจะให้เธออยู่ที่นี่ไม่ว่ายังไงเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะออกไป

“นายท่านครับนี่คือกระเป๋าและของสำคัญของคุณเรเน่จากที่ทำงานครับ”วินลูกน้องคนสนิทอีกคนที่ได้รับหน้าที่ให้ไปเอาของจากที่ทำงานของเรเน่ตามคำสั่งของเอริค

“นายท่านครับ”

“มีอะไร”

“พอดีตอนผมไปเอาของละเจอรูปถ่ายตกจากกระเป๋าคุณเรเน่เหมือนว่าเธอจะเลี้ยงสัตว์ด้วยนะครับ ไม่แน่ว่าเราควรเอาสัตว์เลี้ยงมาให้เธอ…”

“กูไม่ชอบสัตว์”

“ครับ งั้นผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ” วินไม่กล้าพูดอะไรต่ออีกได้แต่ก้มหน้าก้มตาแล้วรีบเดินออกไป

เอริคหยิบภาพในกระเป๋าเรเน่ออกมาดูก็เห็นเป็นภาพที่เธอนอนถ่ายรูปกับแมวอีกสองตัว รอยยิ้มที่สดใสนั้น…

“ทำไมถึงยิ้ม มีความสุข?”

“ต่อไปเธอคงจะไม่ได้ยิ้มแบบนี้อีกแล้ว”