Ep6 หายไป..

ปึง!!

"เธอหายไปไหนกันนะข้าว!" ภูผาพูดเสียงเข้มดังลั่นด้วยความเจ็บใจเพราะตอนนี้เขาทำแทบทุกวิถีทางที่จะตามหาใบข้าวให้กลับมาอยู่กับเขาเหมือนเดิม แต่ไม่เลย เธอหายไปอย่างไร้ร่องรอย

"นายเอาแต่เมาแบบนี้มันไม่มีผลหรอกนะ" เสียงถอนหายใจเหนื่อยท้อของปิ่นฟ้า เพื่อนสนิทอีกคนของใบข้าวที่ตอนนี้ก็นั่งกลุ้มใจอยู่ไม่ต่างกัน

"ฉันทำเป็นไม่เดือดร้อนไม่ได้หรอกนะ เพื่อนหายไปทั้งคน มันเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีอะไรที่ทำให้ตามตัวเจอได้ คนที่มันลักพาตัวเธอไปมันต้องเป็นคนไม่ธรรมดา ภาพอะไรจากกล้องก็ไมมี ไม่มีใครเจอเธอ ทุกคนรอบๆ ตัวที่เธอเคยรู้จักก็บอกว่าไม่รู้จักเธอ มันเป็นไปไม่ได้" ภูพาเอ่ยในขณะที่ดวงตาแดงก่ำ ถ้าใบข้าวเป็นอะไรไป เขาไม่มีทางให้อภัยตัวเองได้แน่ๆ

"ฉันรู้ แต่ถ้านายเอาแต่นิ่งดื่มอยู่แบบนี้มันก็ไม่มีทางทำให้อะไรมันดีขึ้นมาหรอกนะ แกดื่มเหล้า นั่งมองรูปภาพในมือถือแล้วใบข้าวจะกลับมารึไง" ปิ่นฟ้าเหลือบมองภาพหน้าจอมือถือที่ตอนนี้เปิดแชทการสนทนาระหว่างภูผาและใบข้าวค้างไว้ก่อนจะดับลงแล้วปรากฏภาพถ่ายรูปคู่ของคนทั้งสองที่สนิทสนมเหมือนจะมากกว่าเพื่อนด้วยซ้ำ

เพื่อนปกติที่ไหนจะเอาแต่นั่งดื่มเหล้าราวกับคนอกหักที่อีกคนหายตัวไปแบบนี้ ที่เธอทำเป็นเงียบๆ ราวกับไม่คิดอะไรใช่ว่าเธอจะไม่รู้สึกอะไรหรอกนะ เพื่อนหายไปทั้งคน แต่เธอมีสติมากพอที่จะนึกคิดและตามหาโดยไม่เอาตัวเองเป็นบ้าเหมือนที่ภูผามันเป็นหรอก

"เธอก็พูดง่ายหนิ เป็นห่วงจริงรึเปล่าไม่รู้" คนเมาเริ่มพาล

"เอ้า นาย! พูดแบบนี้มาดวลกันสักหมัดเลยมั้ย ถึงฉันจะเป็นผู้หญิงแต่ฉันก็สู้นะเว้ย พูดมาได้ว่าไม่เป็นห่วงเพื่อน" ปิ่นฟ้าก็เริ่มที่จะโมโหจริงๆ แล้ว แต่ท่องในใจไว้ว่า อย่าถือคนบ้า อย่าซาคนเมา!

อีกด้าน

"มะไม่ ฮึก อย่าทำ อึก อย่าทำนะคะ ทำทำร้ายเทียร์นะ!" เสียงหวานร้องไห้ในขณะที่ยังไม่ลืมตา มือบางขวานขวายอากาศและปกป้องตัวเองเมื่อคนในฝันที่กำลังจะเข้ามาทำร้ายเธอหน้าคล้ายแฟนหนุ่มของเธอในตอนนี้

"ข้าว! ข้าวเป็นอะไรครับ ใบข้าว!" เห็นคนรักตื่นขึ้นมากลางดึกและยังเอ่ยเสียงสั่นร้องไห้จนใจเจ็บไปด้วยก็รีบดีดตัวลุกขึ้นเพื่อปลุกเธอให้ตื่นขึ้นมาจากความฝันอันเลวร้ายของเธอ

"ไม่ ฮรึก ยะอย่าทำ กรี๊ดดด!"

"ข้าว!" เขาตกใจเมื่ออีกคนนอนดีดดิ้นไปมาราวกับกลัวบางอย่างในฝันร้าย ที่เขาตกใจนั้นไม่เท่ากับคำที่เธอหลุดออกมา อย่าทำเทียร์นะ เฟอร์เทียร์!?

ความฝันนั้น หวังว่ามันจะไม่ใช่...

"เฮือก!"

หมับ!

"ออกไปนะ!" เธอลืมตาตื่นทั้งน้ำตาและยิ่งตื่นมาพบว่าตัวเองกำลังถูกกอดโดยใครบางคนที่อยู่ในฝันร้ายของเธอก็ลืมตัวผลักอีกฝ่ายออกไปเต็มแรง

"เป็นอะไรคะ นะนี่พี่เอง ขะข้าวจำพี่ไม่ได้เหรอคะ?" เขาตกใจไม่น้อยที่อีกฝ่ายผละออกเช่นนี้ และนั่นยิ่งทำให้เขามั่นใจว่าเธอกำลังฝันถึงเรื่องราวในอดีตวันนั้น

"ฮึก พะพี่เองเหรอคะ พี่จะไม่ทำร้ายข้าวเหมือนเค้าคนนั้นใช่มั้ย?" เสียงสั่นร้องไห้ตัวสั่นเทาค่อยๆ พูดกับผู้เป็นแฟนหนุ่มทั้งน้ำตา เธอกลัวว่าแฟนของเธอจะเหมือนองค์ชายผู้ใจร้ายคนนั้น เขาคนนั้นแทงเธอที่กำลังตั้งท้องลูกของเขาอย่างเลือดเย็นไร้ความรัก ความรู้สึกของเธอมันเหมือนเคยเกิดขึ้นจริงๆ ไม่ใช่แค่ความฝัน ทุกอย่างมันน่ากลัวไปหมด มันเหมือนจะฝังใจและเหมือนไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอฝันร้ายแบบนี้ เธอไม่ได้คิดไปเองจริงๆ นะ

"ครับ พี่เอง พี่คนนี้จะไม่มีวันทำร้ายดวงใจของพี่ พี่รักข้าวนะ รักข้าวมาโดยตลอด" เขาเอ่ยเสียงสั่นไม่ต่างจากเธอ รอบดวงตามันร้อนผ่าวไปหมด เขาเอื้อมมือและอ้อมแขนสั่นๆ ไปตรงหน้าสาวน้อยทั้งสองข้างเพื่อให้เธอกลับเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างไร้ความกลัวเหมือนก่อนหน้านี้ที่เธอแสดงมันออกมา

"ฮึก พี่คะ"

หมับ!

เธอร้องไห้ทั้งน้ำตาแล้วตรงเข้าไปสวมกอดอีกฝ่ายแน่น เขาเป็นที่พึ่งเดียวสำหรับเธอ เธอผิดเองที่คิดว่าเขาคือคนใจร้ายคนนั้น เขาคนนี้คือคนรักเธอ ไม่ใช่ความฝันบ้าๆ นั่นๆ

"ไม่ต้องกลัวนะคะ พี่อยู่นี่แล้ว พี่เป็นพี่ที่รักเธอไม่ใช่คนใจร้ายคนนั้น ไม่ต้องกลัวนะคะเพราะพี่จะจะปกป้องเธอเอง" เฟลิกซ์พูดเสียงอบอุ่นและอ่อนโยนในขณะที่ลูบศรีษะเล็กอย่างแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลมให้เธอหยุดร้องไห้ ในขณะที่ริมฝีปากหนากดจูบหน้าผากชื่อเหงื่อเบาๆ

"ฮรึก จริงนะคะ พี่คือคนละคนกับคนใจร้ายคนนั้นใช่มั้ย ฮึก มะมันน่ากล้วมาก ฮือ เขาจะฆะ อื้อ!" เธอกำลังพูดถึงความฝันแต่ทว่าต้องตกใจไม่น้อยเมื่ออีกฝ่ายจูบปิดปากเธอ สักพันเธอก็หลับตาพริ้ม รับจูบจากเขาอย่างเต็มใจ

"อื้ม~"

"นอนนะคะ ไม่ต้องคิดมาก พี่จะกอดเธอตลอดทั้งคืน ตื่นมาพรุ่งนี้เธอก็จะลืมมันเอง"

คำพูดของเขาเหมือนทำให้เธอต้องมนต์สะกดเมื่ออีกฝ่ายพูดเสียงอบอุ่นและอ่อนโยน สุดท้ายแล้วเธอก็เคลิบเคลิ้มได้ง่ายๆ จากนั้นดวงตาคู่สวยก็ค่อยๆ พร่ามัวจนปรับโฟกัสไม่ได้ ท้ายสุดแล้วจึงหลับไปในขณะที่เขากอดเธอ และเธอก็หลับซุกอกเขาทั้งน้ำตา

ชายหนุ่มวางหญิงสาวนอนลงบนเตียงดีๆ โดยที่ไม่ลืมจัดท่าและห่มผ้าให้เผื่อว่าเธอจะหนาวเพราะอากาศเย็น ร่างกายเปลือยเปล่าลูกออกจากเตียงอย่างไม่อายแล้วเดินไปหยิบชุดคลุมสีดำสนิทมาสวมทับร่างกายเพราะก่อนจะนอนเขาและเธอเพิ่งมีอะไรกันแล้วเธอก็ตื่นมาอีกครั้งเพราะฝันร้าย

เขาเดินออกมารับลมที่ริมระเบียงในขณะที่สายตาเหลือมองทิวเขารอบๆ และดวงดาวประกายเต็มท้องฟ้าโดยมีพระจันทร์ดวงใหญ่ส่องแสงรอดเข้าไปในห้องนอน เขาพาเธอมาไกลแสนไกลปราศจากคนที่เธอรู้จักและปราศจากสายตาของผู้เป็นมารดาที่ไม่ใช้มารดาแท้ๆ เขาพาเธอออกมาอยู่ด้วยกันในที่ที่ไม่มีใครรู้จักและหาเธอเจอ

ตลอดไป...