Ep5 อันไหนคือเรื่องจริง

"ที่รัก ตื่นได้แล้วครับ" น้ำเสียงอ่อนโยนของใครบางคนทำให้เธอที่นอนหลับอยู่ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ ปรับโฟกัสก่อนจะเห็นใบหน้าหล่อเหลาของแฟนหนุ่มจ้องมองเธออยู่

"อื้อ ข้าวยังง่วงอยู่" เธอเอ่ยเสียงงัวเงียก่อนจะสวมกอดเอวสอบแล้วซุกหน้าเข้าหาตัวเขาเพื่อหาความอบอุ่น

"ตื่นได้แล้ว~" เขาอมยิ้มด้วยความเอ็นดูเธอก่อนจะเกลี่ยแก้วใสอย่างอ่อนโยน แผ่วเบา ทะนุถนอม

จากนั้นเธอก็ก็นอนต่อสักพักก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าลงไปทานข้าวเช้ากับแฟนหนุ่ม จะเรียกว่ายังไงดีหล่ะ เธอคบกับเขา อ่า เธอเป็นแฟนกันกับเขาแบบงงๆ เราเจอกันด้วยความบังเอิญแล้วก็ทำความรู้จักแล้วย้ายมาอยู่กับเขา ชีวิตนี้เธอไม่มีใครนอกจากเขาแล้วแหละ เธอไม่รู้จักใครเลยนอกจากเขา

"ข้าวอยากไปข้างนอกบ้างง่ะ ข้าวเบื่อที่บ้านจะแย่แล้วน๊า" เธอออดอ้อนแฟนหนุ่มเพราะตั้งแต่มาอยู่กับเขาเธอก็ไม่ได้ออกไปไหนอีกเลย เวลาอยากได้อะไรมักจะเป็นลูกน้องเขาออกไปซื้อให้ทั้งนั้น เรียกง่ายๆ ว่าเธออยู่บ้านตลอดไม่ได้ออกไปไหนทั้งนั้นเลย

ไม่รู้ว่าอยู่ไปได้ยังไงกัน

"ข้างนอกมันมีแต่คนน่ากลัว ข้าวน่ารักแบบนี้พี่ปล่อยให้ไปไหนไม่ได้หรอกค่ะ" มือหนาลูบศีรษะเล็กอย่างอ่อนโยนก่อนจะจูบหน้าผากมนแผ่วเบาซึ่งเธอก็พยักหน้าและเชื่อคำพูดเขาอย่างสนิทใจ

ใช่ ข้างนอกมันโหดร้าย ชีวิตนี้เธอไม่มีใครนอกจากเขาจริงๆ

"แต่ข้าวเหงาจังเลยค่ะ" เธอพูดเสียงอู้อี้ก่อนจะเดินออกไปเล่นที่สวนหลังคฤหาสน์

"ตามเธอไป" น้ำเสียงราบเรียบบอกกับโอดิน สักพักร่างใหญ่กลายเป็นกระต่ายน้อยตัวสีขาววิ่งตามร่างบางออกไปทางสวนหลังคฤหาสน์เพื่อเป็นเพื่อนเล่นเธอ

อีกด้าน

"เจอมั้ยครับ?" ภูผาเอ่ยถามนักสืบด้วยความร้อนใจ เพราะตั้งแต่วันนั้นที่เขาไปส่งใบข้าว นี่ก็ผ่านมาร่วมหนึ่งอาทิตย์ที่เขาติดต่อเธอไม่ได้ ทุกอย่างมันหายไปหมด ใบข้าวหายเหมือนบุคคลสาปสูญติดต่อไม่ได้ แอคเคานต์โซเชียลของเธอก็ไม่มีซักอย่าง มันถูกปิดไปหมด เขาไปที่คฤหาสน์หลังนั้นก็ไม่พบอะไรสักนิดทั้งที่เขาไปทางเดิม เขาเสริช์หาประวัติของผู้ชายคนนั้นก็ไม่เจอทั้งที่ก่อนไปส่งใบข้าว เขาก็ยังเจอปกติ ประวัติบอกว่าผู้ชายคนนั้นเป็นนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์พอเขาไปถามในแวดวงการเดียวกันก็ไม่มีใครเคยรู้จักชื่อนี้ นักธุรกิจคนนี้เลยสักคน

มันจะเป็นไปได้ยังไง

"เธอไปอยู่ที่ไหนกันนะข้าว" ตอนนี้เขาอยู่กับปิ่นฟ้าซึ่งปิ่นฟ้าก็เอาแต่ร้องไห้เมื่อเพื่อนรักหายตัวแบบไร้ร่องรอยแบบนี้

เธออยู่ไหนกันนะข้าว...

"คิกๆ พี่คะ ข้าวเจอกระต่ายด้วยแหละค่ะ" เธออุ้มกระต่ายน้อยเข้ามาหาแฟนหนุ่มด้วยรอยยิ้มก่อนจะนั่งลงข้างๆ แฟนหนุ่มโดยมีกระต่ายน้อยนั่งอยู่บนตัก

"หื้ม ไปเอามาจากไหนคะ?" เฟลิกซ์พูดราวกับไม่รู้อะไรก่อนจะอุ้มร่างเล็กขึ้นมานั่งบนตักพร้อมกับเกยคางวางไว้หัวไหล่เล็กอย่างออดอ้อน

"หอมจัง" เขาพึมพำเสียงอ่อนโยนก่อนจะสวมกอดร่างเล็กอย่างอ่อนโยนก่อนจะปล่อยกระต่ายน้อยตัวนั้นออกไปเพราะเขาจะสวีทกับเมีย

"อ๊ะ!" เธอตกใจกอดคอเขาแน่นก่อนจะปล่อยให้เขาอุ้มไปนอนบนห้อง

"พี่คะ ข้าวมีเรื่องจะถามค่ะ" เธอรั้งใบหน้าหล่อให้ออกมาจากซอกคอขาวของเธอมาจ้องตาลึกซึ้ง

"หื้ม? ข้าวมีอะไรจะถามพี่คะ?" เขาพลิกตัวนอนลงข้างๆ เธอก่อนจะรั้งเอาร่างเล็กเข้ามาสวมกอดเธอแนบอก

"วันก่อนข้าวได้ยินเสียงอะไรก็ไม่รู้ค่ะที่ห้องใต้ดิน มันน่ากลัวมาก ข้าวเห็นเหมือนปีศาจ จริงๆ นะคะ มันเล็บยาวมากจนข้าวกลัว" เธอสวมกอดแนบแน่นแล้วบอกแฟนหนุ่มกับสิ่งที่เจอเสียงสั่นเครือ

เขาได้ยินเธอพูดแบบนั้นก็ถึงกับเงียบไป

"ไม่เป็นไรนะคะ พอตื่นมาข้าวก็จะลืมมันเอง" เขาเอ่ยเสียงราบเรียบก่อนจะสวมกอดเธอจนเธอผล็อยหลับไปในอ้อมกอดเขาอย่างอบอุ่น

ผ่านไปหลายวันภูผาก็ไม่ได้ข่าวคราวของใบข้าวอีกเลย เธอหายไปอย่างไร้ร่องรอยจนเขาแทบหมดปัญญาแล้ว

"ข้าวไปอยู่ไหน ข้าวทิ้งเราไปทำไม" เขาพึมพำน้ำตาเอ่อคลอเพ้อถึงใบข้าวเพราะนานนับเดือนแล้วที่เขาไม่ได้ข่าวใบข้าวเลย เธอกลายเป็นบุคคลสาปสูญ

เธอใช้ชีวิตร่วมกับแฟนหนุ่มอย่างมีความสุข เธอชอบทุกครั้งที่เขาอยู่กับเธอแบบนี้ เธอชอบที่จะอยู่เคียงข้างเขาและจะอยู่ตลอดไปกับเขาในที่ตรงนี้

หมับ!

"ที่รักคะ ทำอะไรอยู่หื้ม?" ชายหนุ่มตรงเข้ามาสวมกอดร่างเล็กจากด้านหลังในขณะที่เธอยืนอยูระเบียงห้องนอน หลังจากที่เธอตื่นนอนเมื่อช่วงบ่ายๆ

"ยืนรับลมค่ะ ข้าวอยากออกไปข้างนอกเหมือนพวกนกนั่นจังเลยค่ะ แต่ข้าวก็ไม่อยากให้พี่ไม่สบายใจถ้าข้าวออกไปข้างนอก" เธอเอี่ยวหน้ามาพูดกับเขาด้วยรอยยิ้มแต่ทว่าเขาเห็นแววตาเศร้าๆ ของเธอเพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้น

"พี่ขอโทษนะคะที่ทำให้ข้าวเหงา" เขากอดเธอแนบแน่นแล้วซุกใบหน้าเข้าหาซอกคอระหง

"ไม่เป็นไรค่ะ ข้าวรักพี่ข้าวเชื่อฟังพี่อยู่แล้ว ข้าวเชื่อค่ะว่าพี่เป็นห่วงข้าว ข้าวรู้ว่าพี่มีเหตุผลที่ไม่ให้ข้าวไปข้างนอก" เธอยิ้มบางๆ ก่อนจะกุมมือหนาที่กอดเอวเธออยู่

"พี่ขอโทษนะคะ พี่ปล่อยข้าวไปไม่ได้จริงๆ" เขาพึมพำก่อนจะซุกใบหน้าเข้าหาเธอแล้วสวมกอดแนบแน่นเพื่อรับความสุขในตอนนี้ให้มากที่สุด

ที่เขาทำแบบนี้ก็เพราะต้องการซ่อนเธอจากแม่เลี้ยงและน้องชาย ที่สำคัญก็เพราะหึงหวงเธอกับผู้ชายคนนั้น หลังจากที่เธอเป็นของเขาเขาก็ลบความทรงจำของเธอหมดทุกอย่างจนเธอลืมสิ้น เขาเพิ่มความทรงจำที่มีแต่เขาให้เธอใหม่เพื่อที่เธอจะได้อยู่กับเขาแบบนี้ตลอดไป

พี่รักเธอนะที่รัก...