EPISODE 8 : ข้อเสนอ

“เรื่องทั้งหมดก็เป็นแบบนี้แหละ” ฉันเล่าจนจบ สาบานได้ว่าไม่มีใส่สีตีไข่เพิ่มสักนิดเพราะแค่เรื่องจริงที่ได้ยินมาก็สยองหัวใจมากพอแล้ว

“ไม่เห็นหน้าไอ้นั่น?” เขาถามหน้านิ่ง

“ไม่เห็น”

“ทำไมไม่ดูหน้ามันจะได้รู้ว่ามันคือใคร” คำถามนี้ทำเอาฉันเผลอกลอกตามองบน

“ใครจะกล้าถามจริง แค่บังเอิญไปได้ยินก็กลัวพวกมันรู้จะแย่แล้ว”

“ฮึ ๆ ๆ กับฉันเธอยังกล้าเลย แล้วกับไอ้นั่นทำไมถึงไม่กล้า” เหอะ! พูดออกมาได้เนอะ กับนายมันแค่เข้าใจผิดว่าเป็นไอ้โรคจิตแล้วก็อยากทวงความยุติธรรมแต่กับไอ้นั่นมันพูดเรื่องฆ่าคนตายด้วยนะ มันไม่เหมือนกัน

“คนคนนั้นมันพูดเหมือนฆ่าคนตายเป็นเรื่องปกติฉันอยู่ตัวคนเดียวจะกล้าได้ไงถามจริง?”

“รู้ได้ไงว่าฉันจะไม่มองเรื่องฆ่าคนตายเป็นเรื่องปกติเหมือนไอ้นั่น”

“ก็...” เออว่ะ ท่าทางเขาก็ดูไม่ค่อยจะปกติเท่าไหร่รึเปล่าวะใบหวาย ดูใหญ่โต ดูมีอิทธิพลจะตาย -_-

“ฮึ ๆ ๆ ตกลงที่มาเพราะอยากให้ฉันช่วยถูกไหม”

“ฮะ? เอ่อก็...ประมาณนั้น” ก็ตามนั้นแหละ อาจจะอับอายหน่อย ขายขี้หน้านิดแต่เพื่อชีวิตน้อย ๆ ที่ยังไม่มีอนาคตของตัวเองการยอมบากหน้ามาขอความช่วยเหลือจากคนที่ตั้งตัวเป็นศัตรูแต่แรกก็คงไม่เหนือบ่ากว่าแรงหรอก -_-!

“จะให้ฉันช่วยคนที่ด่าตัวเองทุกครั้งที่เจอกัน?”

“คือ...” เล่นถามแบบนี้เขาต้องไม่ช่วยแกแน่ ๆ ใบหวาย T^T เผลอ ๆ อาจจะด่าแกกลับด้วยซ้ำ

แต่มันก็ไม่แปลกนะถ้าเขาจะไม่ช่วยเพราะฉันดันปากแจ๋วทุกรอบ แหกปากด่าเขาว่าเขาเป็นไอ้โรคจิตต่อหน้าคนเป็นสิบเป็นร้อยคน ที่สำคัญเรื่องที่ฉันถูกเล็งเป้ามันก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเขาสักหน่อย เขาไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียกับเรื่องที่ไอ้คนคนนั้นบอกเพื่อนของตัวเองว่าจะ เอาฉันให้ได้ คำพูดโคตรทุเรศเลย ฉันรับไม่ได้~

แต่! แต่มันก็ดูจะใจร้ายเกินไปหน่อยนะ ฉันรู้ความจริงก็รีบมาบอกเขาแล้วไงว่าเข้าใจผิด ขอโทษเขาไปแล้วด้วยถึงจะเผลอลืมรู้สึกอยากขอโทษไปในตอนแรกก็ตาม แต่เขาก็ดูมีอิทธิพลจะตายแค่ช่วยลูกหมาตาดำ ๆ ที่กำลังถูกมารร้ายจ้องจะงาบไปทำมิดีมิร้ายมันจะไม่ได้เลยรึไงล่ะ ใจร้ายใจดำ!

“เธอคิดว่าถ้าเธอเป็นฉันเธอจะช่วยไหม”

“ก็...ถือว่าเอาบุญ” ^^! จังหวะนี้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ยอมพลิกลิ้น ยอมประจบสอพลอ ยอมทุกอย่างเพราะฉันกลัว เพราะถ้าจะให้ไปแจ้งตำรวจเขาคงรับเรื่องหรอกมั้งหลักฐานอะไรก็ไม่มีสักอย่าง

“ฮึ ๆ ๆ ตลก”

“แล้วนาย เอ่อ...พี่ พี่เจ้าคุณพอจะช่วยได้ไหม” อายจังเลยค่ะ โคตรจะอับอายเลยแต่มันต้องเอาตัวรอดให้ได้ก่อน T^T

“กลัวจริง?”

“ไม่กลัวจะมาไหม” ไม่ได้ยอกย้อนนะ ครั้งนี้ตอบจากใจจริง ๆ เสียงหงอยเลยด้วย

ฉันบอกเขาแล้วก็หลุบตาลงต่ำมองมือตัวเอง เริ่มใจแป้วเพราะกลัวเขาจะไม่ช่วย แล้วก็ดูเหมือนว่าความเป็นไปได้ที่เขาจะช่วยมันโคตรจะต่ำเตี้ยเรี่ยดินเลย

“ฮึ! ทำไมไม่ปากกล้ากับทุกคน”

“ก็... / ถ้าอยากปลอดภัยก็ฟังให้ดี”

“ฟัง?” กำลังจะอธิบายอีกสักรอบว่าที่ไม่กล้าปากกล้ากับเคสนี้เพราะอะไรแต่เขาพูดแทรกก่อนฉันเลยทวนคำพูดคำหนึ่งของเขาออกมาด้วยความไม่ค่อยจะเข้าใจเท่าไหร่ในขณะที่เขาก็แค่ทำหน้านิ่ง

“อืม ตั้งใจฟังที่ฉันบอกให้ดี ส่วนจะทำตามหรือไม่ทำตามก็เรื่องของเธอ”

-หลายวันต่อมา-

“หวาย”

“คะพี่ฝ้าย”

“อ่ะ นี่แผนงาน”

“ขอบคุณค่ะ” ฉันรับเอกสารในมือพี่ฝ้ายมาดูแต่เดี๋ยวค่อยอ่านให้ละเอียดอีกที

“ดีใจนะที่แกยังอยู่”

“แหะ ๆ ๆ หวายก็ดีใจเหมือนกันค่ะ ขอโทษนะคะที่วันนั้นหวายใจร้อน”

“ไม่เป็นไร ๆ พี่เข้าใจ เป็นพี่พี่ก็รู้สึกแย่ แต่เรื่องหวายกับพี่เจ้าคุณเคลียร์กันแล้วนี่เนอะ ดีแล้วรู้ไหมที่กล้าไปขอโทษพี่เขา”

“ค่ะ” ^^

“โอเคถ้างั้นพี่ไม่กวนแล้วเดี๋ยวมีเรียนต่อ ไว้เจอกันที่ห้องสโมสร”

“โอเคค่า” ฉันตอบรับแล้วก็ยิ้มให้พี่ฝ้าย พอแยกกันถึงได้หาที่นั่งอ่านเอกสารในมือที่เกี่ยวกับงานฟุตบอลประเพณี งานที่โคตรอยากจะมีส่วนร่วมแล้ววันนี้ก็ได้ทำมันแล้วจริง ๆ หลังจากที่ไม่กี่วันก่อนหน้านี้ฉันเพิ่งทำมันหลุดมือไป

“ไงจ้ะยัยใบหวาย นั่งทำอะไรเอ่ย~”

“...” ฉันละสายตาจากเอกสารมองไปที่ต้นเสียง พอเห็นหน้าคนถามก็ยิ้มหวานให้

“อ่านงาน”

“อ่านงาน?”

“อาฮะ” ฉันพยักหน้ารับคนที่เพิ่งทวนคำตอบ ยัยคนสวยตรงหน้าฉันเลยพยักหน้ารับพร้อมกับเบ้ปากเบา ๆ แต่ฉันไม่ได้สนใจเพราะชีวิตไม่ได้ว่างไปสนใจแม้กระทั่งปากที่ขยับแล้วทำให้เจ้าตัวดูไม่สวยมาก ๆ ของใครคนไหน

“อ่านงานอะไรบอกหน่อยสิ”

“เหมือนจะไม่ว่างนะลิลลี่” สายตาฉันยังจ้องที่เอกสารแต่ปากก็สละเวลาขยับตอบได้นิดหน่อย

“เหรอ แล้วว่างตอนไหน ตอนอ่อยโฟมป้ะ?”

“...” โอเคค่ะ พักสายตาจากตัวหนังสือมามองบนแป๊บ

“ไงจ้ะ ตอบไม่ได้เลยเหรอ?”

“ไร้สาระ” ฉันมองตัวหนังสือตรงหน้าต่อถึงปากจะเพิ่งพูดออกไปก็ตาม แล้วก็รู้ด้วยว่าคำพูดที่เข้าหูซ้ายทะลุหูหมาต้องทำให้ยัยหมาหวงก้างอย่าง ลิลลี่ เพื่อนร่วมรุ่นร่วมคณะที่ตั้งตนเป็นศัตรูคู่อาฆาตประหนึ่งสิบชาติที่แล้วฉันเป็นเพชรฆาตบั่นหัวบนคอนางยังไงยังงั้นไม่พอใจแน่นอน

“พูดให้มันดี ๆ ฉันมาถามแกดี ๆ” อู้ว~ โดนต่อว่าต่อขานแล้วนะแกยัยใบหวาย โอเค...พับเอกสาร

พับแล้วหันไปยิ้มหวานให้ยัยนี่ซะ

“อาจจะต้องเสียเวลาไปศึกษามารยาทการเริ่มต้นการสนทนากับคนอื่นใหม่นะ” ^^

“ใบหวาย! มาถามดี ๆ แล้วนะ! คิดว่าเลิศเหรอมายุ่งกับผู้ชายของคนอื่น!”

“เห็น?”

“เออ!”

“เห็นแล้วทำไม ค.ว.ย ไม่ได้ว่าใครยุ่งกับใครก่อน?”

“อีใบหวาย!”

“แหกปากเพื่อ จะหยาบใส่คนอื่นก็ดูผู้ตัวเองด้วยว่าน่ากินไหม หน้าตาไม่ติดนะแต่สันดานไม่ได้น่าคบหาขนาดนั้นใครจะแย่งเธอ? ไม่มีใครเขาแย่งหรอกผู้หญิงทุกคนเขายินดีปล่อยให้สุดหล่อเทนโดของเธอได้อยู่กับคนที่ศีลเสมอกันเท่านั้นจ้ะลิลลี่คนสวย”

“อี อีใบหวาย!”

“ไร้สาระ” ฉันพูดแค่นั้นก็ลุกขึ้นเก็บของแล้วเดินหนี ก็ว่าจะไม่ตอบโต้แล้วนะ ยัยนี่ก็เหมือนกัน ไม่รู้จะมาหาเรื่องกัดจิกทำซากอะไรในเมื่อรบร้อยครั้งก็เห็นแพ้ปากฉันพันครั้ง

ตลกลิ้นดี ทำไมสวรรค์ไม่ส่งศัตรูที่สมศักดิ์ศรีมาบ้างวะ นี่ก็ทั้งสวยทั้งเก่งซะขนาดนี้แต่ทำไมเจอแต่คู่แข่งไร้สมอง -_-!

ไอ้บ้า โฟม นั่นก็อีกคน ขยันส่งข้อความมาเจ๊าะแจ๊ะฉันจริง ๆ แสดงออกตลอดนะว่าไม่สนแต่มันก็ยังทำตัวเหมือนหมาเห่าใบตองแห้งไม่หยุด เรื่องหล่ออ่ะยอมรับว่าหล่อ แต่ไม่ได้ชอบ คนหล่อไม่ได้มีน้อยค่ะ บนโลกนี้มีคนที่หล่อแถมยังนิสัยดีกว่าอีตาโฟมอีกตั้งเยอะ ยกตัวอย่างเช่น...พี่ธันเดอร์~ >///<

ว่าแต่อยู่ไหนกันนะคุณหวานใจในจินตนาการเนี่ย ไม่เห็นหน้าหลายวันแล้ว คิดถึง~

-หนึ่งอาทิตย์ต่อมา-

“นี่คือผังอาคารของสนามกีฬาของมหาลัยเรา โซนซ้ายจุดที่มาร์คไว้จัดเป็นที่รับรองของนักกีฬาแล้วก็บุคลากรของม. A นะครับ”

“...ค่ะ”

“ต้องการอะไรเพิ่มก็บอกพี่นะ”

“...พี่”

“มีอะไรสงสัยไหม”

“มะ...ไม่มีค่ะ” ฉันตอบกลับทุกคำของคนตรงหน้าได้ดีเลย์แล้วก็ตะกุกตะกักมาก ก็จะไม่ให้เป็นแบบนี้ได้ไงในเมื่อคนอื่นในห้องประชุมนี้เล่นจ้องมาที่ฉันกับเขาเป็นตาเดียว

“โอเคครับ แต่ถ้าสงสัยอะไรใบหวายก็ติดต่อมาที่พี่โดยตรงเลยแล้วกัน”

“คะ?”

“เรื่องสถานที่รับรองพี่มีสิทธิ์จัดการเด็ดขาด ถ้าคุยกับพี่เลยมันจะเร็วกว่า พี่ไม่อยากให้งานล่าช้า”

“เอ่อ...ค่ะ” ฉันรับคำแบบงง ๆ แล้วก็ยิ่งไปไม่เป็นตอนที่ได้สบตากับเขาแล้วเห็นสายตาของเขา

นี่อีตานี่เป็นบ้าอะไร?

“ครับผม”

“ขอบ...ขอบคุณค่ะ เรียบร้อยแล้วนะคะ”

“ครับ ถ้างั้นเดี๋ยวเรามาคุยกันเรื่อง...” เขาพูดจบก็เดินกลับไปที่หัวโต๊ะพร้อมกับพูดถึงเรื่องต่อไปในขณะที่หัวฉันแทบจะไม่รับเรื่องอะไรเข้ามาในหัวแล้ว

ทำบ้าอะไรของเขา เป็นบ้าอะไรถึงได้มาทำแบบนี้ให้คนอื่นจับตามอง ก็รู้ดีว่าตั้งแต่ฉันเดินเข้ามาในห้องประชุมนี้อีกครั้งทุกคนในห้องประชุมก็เอาแต่มองมายิ่งเขาเข้ามาคุยด้วยทั้งที่ความจริงพูดตรงที่นั่งตัวเองก็ได้คนก็ยิ่งจับจ้องเพราะครั้งก่อนในห้องประชุมเคยเกิดเรื่องระหว่างฉันกับเขามาก่อน แล้วดูสิพอมาครั้งนี้เขามาทำอะไรแบบนี้คนก็ยิ่งจับจ้องสิไอ้บ้า

หรือว่าเขากำลังแกล้งฉันเพื่อเอาคืนที่ครั้งก่อนฉันทำให้เขาอายกันนะ ใช่แน่ ๆ ต้องใช่แน่ ๆ อีตาเจ้าโลกนี่ร้ายกาจที่สุดเลย!

-เวลาต่อมา-

“แก”

“คะพี่ฝ้าย”

“กับพี่คุณนี่ยังไงคะ?” เฮ้อ~ นึกละ นึกไว้แล้วไม่มีผิดว่าต้องมีคนถามแน่

“ไม่มีอะไรนี่พี่ฝ้าย”

“จริงอ่ะ~” ไม่ใช่แค่ไม่เชื่อแต่มีเอาไหล่มากระแซะด้วย -_-!

“ไม่มีอะไรจริง ๆ ค่ะ พี่เขาคงกลัวหวายเกร็งมั้งเลยคุยด้วยเยอะหน่อย”

“พี่ว่าไม่น่าใช่น้า~”

“ไม่มีอะไรจริง ๆ พี่ฝ้าย ตั้งแต่ที่หวายมาขอโทษพี่เขาวันนั้นก็ไม่เคยติดต่อกันเลยจริง ๆ”

“อือ ๆ เชื่อก็ได้ว่าไม่มีอะไร แต่ในอนาคตไม่แน่เนอะ อิอิ”

“พี่ฝ้ายอ่ะ” ไม่ได้เขินนะ ไม่เขินสักนิดแถมยังมองบนใส่พี่ประธารสโมสรของคณะตัวเองด้วย

“เค ๆ ไม่แซวแล้วก็ได้ กลับกันดีกว่าพี่มีเรียนต่อ” โอเคค่ะ พี่ฝ้ายชวนกลับก็กลับไงเพราะอยากกลับอยู่แล้ว อยู่ที่นี่ฉันหายใจไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ ยิ่งเมื่อกี้ระหว่างที่คุยกับพี่ฝ้ายฉันก็มองสถาปัตยกรรมของที่นี่ไปด้วยแล้วดันไปเห็นอะไรบางอย่างฉันยิ่งเกิดอาการหายใจไม่สะดวก

“...” ยืนทำบ้าอะไรตรงนั้น แล้วมองมาทำบ้าอะไรทางนี้ ดีนะที่พี่ฝ้ายไม่เห็นเหมือนที่ฉันเห็นไม่งั้นโดนแซวหนักกว่าเดิมแน่ -_-!

“แล้วนาย เอ่อ...พี่ พี่เจ้าคุณพอจะช่วยได้ไหม”

“กลัวจริง?”

“ไม่กลัวจะมาไหม”

“ฮึ! ทำไมไม่ปากกล้ากับทุกคน”

“ก็... / ถ้าอยากปลอดภัยก็ฟังให้ดี”

“ฟัง?”

“อืม ตั้งใจฟังที่ฉันบอกให้ดี ส่วนจะทำตามหรือไม่ทำตามก็เรื่องของเธอ”

“จะให้ทำอะไรล่ะ”

“...ไปขอโทษฉันเรื่องที่เธออาละวาดซะ ขอโทษให้คนรับรู้”

“อะไรนะ?”

“ตามนั้น ถ้าอยากปลอดภัยก็ทำตามที่บอก”

“แล้วนายจะช่วย... / ฉันบอกวิธีไปแล้ว จะทำไม่ทำก็เรื่องของเธอ หมดธุระแล้วกลับไปนอนซะ”

OoO

ไหนล่ะที่บอกจะช่วย? บอกให้ฉันมาขอโทษตัวเองเมื่ออาทิตย์ก่อนแล้วยังไงต่อ? ไหนวิธีช่วยหรือกำลังหาวิธีซวยให้ฉันกันแน่ -_-

#CHAO-KHUN TALK

“ยืนมองขนาดนี้คืออะไรวะเฮีย?”

“...เสือก”

“ฮ่า ๆ ๆ ถามแค่นี้เองจะเสือกอะไรครับเฮีย”

“...” ผมไม่ได้หันไปสนใจไอ้เจเลอร์เพราะผมยังเอาแต่มองไปที่...ยัยคนเก่ง ที่เดินออกจากตัวอาคารพร้อมกับรุ่นพี่ของเธอ

“ตกลงว่าเฮียจะไม่บอกผมว่า... / น่ารักดี ถ้ากูจะมองแล้วมันผิดอะไร”