EPISODE 7 : ทางรอด

“พี่เจ้าคุณ”

“ฮะ?”

“พี่เจ้าคุณไง เรียกดี ๆ เรียกไม่ดี...จะจูบปาก”

“วะ ว่าไงนะ?”

“เรียก” เขาสั่งสั้น ๆ เหมือนเป็นเรื่องง่ายแต่มันยากนะ ทั้งยากทั้งงงเลย

“เรียก”

“ระ เรียกทำไม” นอกจากย้ำคำเดิมเขายังก้าวเท้าเดินมาข้างหน้า มาหยุดตรงหน้าฉันเนี่ย

“อายุเท่ากันรึไง”

“ก็เปล่า แต่ไม่ได้เคารพเป็นพี่” ฉันลอยหน้าลอยตาตอบเพราะหมั่นไส้อีตานี่ ถึงแม้วัตถุประสงค์ของการมาที่นี่จะไม่ใช่การมาต่อปากต่อคำกับเขาก็ตาม

“โอเค ถ้างั้นอยากเคารพเป็นอะไรดี...ผัวไหม?”

OoO!

“อะ ไอ้...”

จุ๊บ!

OoO!

“นะ นาย! นายทำบ้าอะไร!” ฉันถอยหลังด้วยสติที่แทบจะช็อกเพราะไอ้คนตรงหน้าก้มลงมาจุ๊บปากฉันหน้าตาเฉย คือ...จุ๊บได้ยังไง?

เขา...เขาทำได้ยังไง!

เขา...จุ๊บฉันได้ยังไง!

“บอกแล้ว เตือนแล้ว”

“นาย...ไอ้บ้า!” ด่าไม่ออกมันเป็นแบบนี้เองเหรอ มัน...โอ้ย!!!

จูบแรกในชีวิตใบหวายเพิ่งหายไปกับผู้ชายที่รู้จักประวัติแค่พอสังเขปแถมยังไม่เคยพูดคุยกันอย่างดีเลยสักครั้ง นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตดี ๆ ของฉันกันวะ!

“มาทำอะไรที่นี่”

“...” ฉันยืนมองหน้าเขา ได้ยินคำถามแต่ไม่คิดจะตอบเพราะกำลังโกรธกับเรื่องที่เขาเพิ่งทำ

“ว่าไง มาทำอะไร”

“นาย...ทำได้ยังไง”

“ไม่ได้จูบน่า ก็แค่จุ๊บ หรือจะให้จูบจริงอย่างที่เตือน”

“ยะ อย่ามาทำอะไรบ้า ๆ นะ!” ฉันทั้งห้ามทั้งถอยหลังเพราะเขาขยับตัวมาหาอีกรอบ

“มาทำอะไรที่นี่”

“มา...” ฉันพูดได้แค่คำเดียวก็มองหน้าเขา ส่วนเขาก็ถอยหลังช้า ๆ แล้วไปนั่งที่โซฟาตัวที่อีตาคนเมื่อกี้เคยนั่ง นั่งเสร็จก็จ้องมาที่ฉัน แต่ให้ตายเหอะการเจอกันทั้งสองครั้งที่ผ่านมามีแต่ประสบการณ์ไม่น่าจดจำอีตานี่ไม่เคยเอาปืนมาขู่ฉันแบบที่อีตาคนเมื่อกี้ทำสักครั้งแต่ทำไมแค่เขาไปนั่งตรงนั้นแล้วจ้องมาที่ฉันกลับทำให้เขาดูน่ากลัวกว่าที่อีตาคนเมื่อกี้เอาปืนออกมาขู่เล่นอีกนะ

“ตกลงว่ามาทำไม เห็นด้อม ๆ มอง ๆ หน้าผับตั้งนานแล้วเลยให้คนไปถาม”

“นี่นายเป็นคนบอกให้การ์ด... / พี่เจ้าคุณ” ยังพูดไม่จบก็สอดอีกแล้ว

“จะยัดเยียดความเป็นพี่ให้ทำไมก็รู้อยู่ว่าฉันไม่ได้อยากเรียกนายแบบนั้น” ใจกลัวนะแต่ปากกับใจมันคนละหน้าที่ แฮะ ๆ ๆ

“หรือจะให้ยัดเยียดความเป็นผัว?”

OoO! จะพูดหน้าตายแบบนี้ไม่ได้นะ! เห็นใจคนแปลกหน้าที่มีปัญหากับนายมาสองครั้งแล้วก็อยู่ในดงแร้งดงกาดงหมาดงจิ้งจอกของนายหน่อยสิวะ!

“ว่าไง?”

“...”

“จะตอบเมื่อไหร่ก็บอกแล้วกัน...เดี๋ยวขัดปืนรอ”

OoO!

ไอ้คนพวกนี้มันเป็นอะไรกันวะ! เก่งแต่ขู่ผู้หญิงรึไง! แล้วดูหันไปเอามือลูบปืนที่ไอ้คนเมื่อกี้วางไว้เบา ๆ อย่างกับกำลังลูบไล้ผิวบาง ๆ ของผู้หญิงอีก ข่มขู่เก่ง!

“มา...มาหานาย” ฉันบอกออกไปเขาก็หันมามองช้า ๆ พร้อมกับหยิบปืนมาด้วย

ดะ เดี๋ยวสิ ยะ หยิบปืนมาด้วยทำไม...

“ฉะ ฉันก็บอกแล้วไง แล้วนายจะเอาปืนมาขู่ฉันทำไมล่ะ”

“พี่เจ้าคุณ”

“...พะ พี่เจ้า...คุณ” จังหวะนี้ต่อต้านไม่ไหวแล้วค่ะ ทั้งสายตา ทั้งน้ำเสียง ทั้งปืน T^T

“มาหาทำไม”

“คือ...เอาปืนลงก่อนได้ไหม”

“อยากให้เอาปืนลง?”

“อาฮะ” ฉันรีบพยักหน้ารับ ใครจะไม่อยากให้เอาปืนลงในเมื่อโดนปืนเล็งมาทางตัวเองซะขนาดนี้ ไม่รู้หรอกนะว่ามีกระสุนไหมรู้แค่กลัวจนฉี่จะราดอยู่แล้ว T^T

“เอาปืนลงก่อนได้ไหมคะ”

“ฮะ?”

“ไม่มีหางเสียง ไม่น่ารัก” ก็ไม่ได้อยากน่ารักกับคนแปลกหน้าอย่างนายไงอีตาเจ้าโลก!

“เอาปืนลงก่อนได้ไหมคะ” ถึงใจจะประท้วงแต่ปากก็ยอมทำตามคำสั่ง ไม่ไหวแล้ว ไม่ต่อต้านแล้ว สั่งให้พูดอะไรเดี๋ยวจะรีบพูดให้เลยจะได้เข้าเรื่องจบธุระแล้วจะได้รีบ ๆ ไปจากที่นี่สักทีเพราะอีกนิดเดียวฉี่จะราดแล้ว

“ฮึ ๆ ๆ กลัวอะไรแค่ปืน มานั่ง” เขายังไม่ลดปืนลงแต่ขยับหน้านิดหน่อยให้พอเข้าใจว่าต้องนั่งตรงไหนขาฉันเลยรีบก้าวเดินทันที

ปัง!

“กรี๊ด!!!!!!” ฉันกรีดร้องจนลั่นห้อง มือก็ยกขึ้นมาปิดหู ขาก็ย่อลงจนกลายเป็นนั่งคุดคู้หลบอยู่ซอกโซฟาพร้อมกับหลับตาปี๋อกสั่นขวัญแขวนเพราะเสียงปืนที่เพิ่งดังออกมาจากปลายกระบอกปืนที่ยังเล็งมาที่เดิมหลังจากฉันก้าวเท้าเดินได้ก้าวเดียว

“พลาด”

“...ฮึก!”

“ไม่น่าเลย”

“ฮึก! ฮื่อ ๆ ๆ” ฉันได้ยินคำพูดเขาฉันก็ยิ่งร้อง ร้องในสภาพนั่งคุดคู้หลับตาปี๋เอามือปิดหูก้มหน้าก้มตาปล่อยโฮออกมาด้วยความกลัวจับใจ

“อีกรอบไม่น่าพลาด... / กลัวแล้ว~ ฮื่อ ๆ ๆ กลัวแล้ว~” ฉันพูดแทรกพร้อมกับปล่อยโฮ กลัวแล้วจริง ๆ กลัวจนยกต้องรีบยกมือไหว้เขาเพราะยังอยากมีชีวิตรอดออกไป

“...”

“ฮึก! อย่าทำอะไรฉันเลย~ ฮื่อ ๆ ๆ” เขาแค่มองฉันเงียบ ๆ ฉันเลยรีบขอเสียงสั่นเพราะไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้คิดอะไรอยู่

“ทำอะไร...แค่ยิงเป้ากระดาษ”

“...” ฉันหยุดสะอื้นแล้วมองเขาให้ชัดเลยได้เห็นว่าใบหน้าที่เรียบนิ่งค่อย ๆ ยิ้มออกมา

“ฮึ ๆ ๆ เธอแม่งดูไม่ออกรึไงว่าปืนจริงกับปืนปลอมมันต่างกัน”

“อะ...อะไรนะ?”

“ปืนปลอม เอาไว้ซ้อมยิง นี่ไง”

ปัง!

“กรี๊ด!!!” เสียงปืนดังขึ้นแบบไม่ให้รู้ตัวอีกครั้งฉันก็กรี๊ดอีกรอบแต่มันไม่ได้ดังเท่าครั้งแรกที่กรี๊ดจนคอแทบแตก

“ครั้งนี้เข้าป้านะ”

“ฮึก!” ฉันตกใจกับเสียงปืนที่ดังเป็นรอบที่สองเลยหลุดเสียงสะอื้นออกมาอีกครั้ง แต่เสียงสะอื้นก็มาพร้อมกับเสียงเขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินช้า ๆ ทำให้ฉันต้องเหลือบตามองว่าเขาจะทำอะไรเพราะกลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์บ้า ๆ ขึ้นกับตัวเองอีก

นั่นเขาจะทำอะไร...

ฉันนั่งตัวสั่นอยู่ที่เดิม สายตามองแผ่นหลังของเขาที่หยุดอยู่ที่ผนังห้อง ฉันเห็นเขาขยับแขนนิดหน่อยก่อนที่เขาจะหันมาพร้อมกับกระดาษสีดำที่มีวงสีขาวซ้อนกันหลายวง

นั่นมัน...

“นัดแรกพลาดเป้าไปนิดเดียวเอง”

“...” นี่เขา...ยิงไปที่เป้ากระดาษเหรอ?

“เสียดาย ไม่เป็นไรเดี๋ยวค่อยลองใหม่” อีตาเจ้าโลกอะไรนี่บ่นพึมพำเบา ๆ ก่อนจะเดินกลับมาพร้อมกระดาษในมือส่วนฉันก็ได้แต่นั่งงง นิ่ง อึ้งเป็นไก่ตาแตก

“ดูสิ พลาดนิดเดียวเอง” เขานั่งเสร็จก็หันมาหา ยื่นกระดาษมาตรงหน้าเหมือนจะให้ดูความผิดพลาดของตัวเอง

“...” ฉันมองกระดาษในมือเขา เป้ากระดาษที่ปกติควรจะเป็นสีขาวแต่นี่ดันเป็นสีดำ ใช้กระดาษสีดำมาเป็นเป้า Scoring Rings เป็นเส้นสีขาวบาง ๆ แถมยังยิงในห้องที่สลัวจนแทบมืด ส่วนจุดที่เขาบอกว่าพลาดมันคือรอยกระดาษที่ทะลุในวงเป้าสองรู รูแรกคือตรงกลางที่เรียกว่าจุดศูนย์กลางเป้า โดนยิงตรงอีจุดดำ ๆ ตรงกลางหายไป ส่วนรูที่สองอยู่ในวง 10 คะแนนที่ห่างจากอีจุดศูนย์กลางแค่ไม่กี่มิลลิเมตร

นี่เขายิงปืนแม่นขนาดนี้ในห้องที่มืดสลัวได้ยังไง!

“เสียดายเนอะ”

“สะ เสียดายบ้าอะไรของนาย!” ฉันวีนแล้ว!

“ฮึ ๆ ๆ ก็เสียดายที่พลาดเป้านี่ไง”

“ไอ้... / พี่คุณ เรียกดี ๆ อย่าไม่น่ารัก”

“...” ฉันอยากจะกรี๊ดเอาให้ไม่หูเขาก็คอฉันแตกกันไปข้าง แต่สติที่ยังพอมีก็บอกว่าควรระวังตัวเองไว้ก่อนเลยพยายามหุบปากให้เร็วทำให้ไอ้คนตรงหน้ายิ้มขำเบา ๆ

“กลัว?”

“...” ไม่ตอบเป็นคำพูดแต่สายตาไม่รู้นะ ไม่ใช่คนที่เก็บอารมณ์เก่งขนาดนั้นซะด้วย

“ฮึ ๆ ๆ โอเคไม่แกล้ง ขึ้นมานั่งได้แล้วมา”

“...”

“หรือจะนั่งแบบนั้นทั้งคืน?”

“ไม่มีทาง” ฉันสะบัดเสียงตอบแล้วรีบลุกขึ้นนั่ง จัดท่าทางตัวเองให้ดีเพราะสภาพเมื่อกี้น่าจะไม่ดีเท่าไหร่

เซ็งชะมัด เสียฟอร์มสุด ๆ เพราะดันไปยกมือไหว้ขอชีวิตจากอีตายบ้านี่ คอยดูเถอะอย่าให้ได้เอาคืนนะอีตาเจ้าโลก!

“ตกลงว่ามาหาทำไม” สภาพฉันน่าจะพร้อมคุยแล้วมั้งถึงอ้าปากถามอีกรอบ โอเคใบหวายรีบพูดธุระให้จบจะได้รีบไปจากที่นี่ อยู่นานแล้วพลังจากชีวิตเสียหายเยอะน่าดู

“ฉันจะมาคุยเรื่องวันนั้น”

“อื้ม ว่ามา” หน้านิ่งชะมัด

“คือ...ฉันรู้แล้วว่านายไม่ได้ทำ” อายว่ะ หน้าแตกเป็นเสี่ยง ๆ เศษหน้าตกลงไปในก้นบึ้งของหัวใจแล้วเนี่ย แล้วดูหน้าอีตานี่พอฉันพูดจบก็มองฉันแล้วขยับมุมปากเบา ๆ

“แล้วยังไงต่อ” ไม่เซอร์ไพรส์ ไม่แปลกใจเลยรึไงที่ฉันบอกว่าฉันรู้แล้วว่าเขาไม่ได้จับก้นยี่หวา อีตานี่แปลกชะมัด

“คือ...”

“จะมาขอโทษ?”

“ปะ เปล่า เอ่อ...อือ จะมาขอโทษ”

“ฮึ ๆ ๆ ไม่น่าจะใช่ เรื่องนี้น่าจะไม่อยู่ในหัว มีอะไรมากกว่านั้นรึเปล่าถ้ามีก็ว่ามาเลย ไม่ต้องรักษามารยาทหรอก” นายนี่ปากเสียชะมัดแล้วก็รู้ทันสุด ๆ ไปเรียนมาจากไหนกันโรงเรียน K9 รึไง

“คือฉันบังเอิญไปได้ยิน...” เล่าสิคะรออะไร เล่าเลยเพราะที่ได้ยินไอ้เลวนั่นคุยกับเพื่อนดูท่าทางจะไม่ค่อยชอบอีตานี่เหมือนกันเพราะฉะนั้นฉันต้องเล่าให้เขาฟังเพราะเขานี่ล่ะที่ดูจะช่วยเหลือฉันได้

นายคือทางรอดเดียวของฉันนะอีตาเจ้าโลก...