EPISODE 5 : วิปริต

“ไงคะพี่คุณ ฮอตเลยนะช่วงนี้” ผมหันไปมองตามเสียงที่คุ้นเคย เลยได้เห็นคนถามที่ยิ้มล้อ

“...ไม่หรอก เรื่องเข้าใจผิดน่ะ”

“ฮ่า ๆ ๆ บรีสก็คิดว่างั้นเหมือนกันค่ะ พี่คุณไม่มีทางแอบจับก้นผู้หญิงคนไหนแน่ ๆ แต่ถ้าเป็น...ก้นบรีสก็ไม่แน่เนอะ” ^^

“จะไปไหน กลับบ้านเหรอ”

“ฮ่า ๆ ๆ แซวเล่นนิดเดียวเองจะทำหน้าตึงทำไมคะ ใช่ค่ะว่าจะกลับบ้านแต่เขาโทรหาพอดีเลยจะไปคอนโดแทน”

“...อื้ม ถ้างั้นขับรถดี ๆ พี่ไปก่อน”

“โอเคค่ะ ไว้เจอกันนะคะ” ^^

เธอยิ้มรับผมเลยเดินออกมาก่อน เพราะผมแม่ง...

“ใช่ค่ะว่าจะกลับบ้านแต่เขาโทรหาพอดีเลยจะไปคอนโดแทน”

...ฮึ!

วันนี้มีแต่เรื่องน่ารำคาญทั้งนั้นเลยว่ะ

-วันต่อมา-

“หวาย พี่บอกหวายว่ายังไง พี่บอกว่า ถอดรายชื่อหวายออกจากคณะจัดงานครั้งนี้ พี่ส่งข้อความไปชัดเจนแล้วถูกต้องไหม”

“ค่ะพี่ฝ้าย”

“แล้วนี่คือ?”

“ใบลาออกไงคะ หวายขอลาออกจากสโมสรค่ะ”

“นี่คือแกโกรธพี่ถูกไหม?” พี่ฝ้ายจ้องฉันเขม็งแต่ฉันยิ้มบาง ๆ แล้วส่ายหน้าปฏิเสธ

“ไม่ค่ะ ไม่ได้โกรธแค่รู้สึกว่าตัวเองไม่เหมาะที่จะทำงานร่วมกับพี่ ๆ แล้ว”

“ไม่อ่ะพี่ว่าแกโกรธ หวาย พวกพี่ก็มีเหตุผลของ... / พี่ฝ้าย หวายทำตามระเบียบทุกอย่างเรียบร้อยแล้วนะคะ ถ้างั้นหวายขอตัวก่อนนะหวายมีเรียนค่ะ” ฉันตัดบททั้งที่ปกติไม่เคยเสียมารยาทกับรุ่นพี่มาก่อน พูดจบฉันก็หันหลังเดินออกมาจากห้องสโมสรนักศึกษาเลย

ไม่มีอะไรให้ต้องคิดมากหรือเสียใจ ฉันยอมรับได้ถ้าจะตัดชื่อฉันออกจากกิจกรรมนี้เพราะฉันก็ผิดที่ไม่ควบคุมอารมณ์ตัวเอง แต่อย่างน้อยถามฉันก่อนสักนิดก็ยังดีไม่ใช่ตัดสินใจตั้งแต่เกิดเรื่องได้ไม่ถึงยี่สิบนาทีโดยที่ไม่คิดจะถามอะไรเลย

“หวาย ๆ ๆ” ฉันเดินออกจากห้องสโมสรได้ไม่เท่าไหร่ก็มีเพื่อนคนหนึ่งที่กำลังจะเดินสวนกันพอดีเรียกชื่อพร้อมกับกวักมือเรียก

“ว่า?”

“คือเราอยากรู้อ่ะว่าธีมงานบอลปีนี้เป็นยังไง แกไปประชุมมาเมื่อวานใช่ไหมล่ะ บอกหน่อยได้ไหม~ ตื่นเต้น ๆ ๆ” >///< เพื่อนในสาขาที่ถามแสดงอาการตื่นเต้นจริง ๆ ซึ่งก็ไม่แปลก งานฟุตบอลประเพณีคือเรื่องน่าตื่นเต้นสำหรับทั้งสองสถาบันนั่นล่ะ แต่ฉันก็ได้แค่ยิ้มบาง ๆ แล้วก็ส่ายหน้าเบา ๆ

“ไม่รู้อ่ะแก เราไม่ได้เข้าประชุม รอพี่ ๆ สโมสรเขาแจ้งดีกว่าเนอะ”

“อ้าว ก็ไหนเมื่อวานไอ้แปงบอกว่าแกไปประ... / ไม่ได้ไป เดี๋ยวเราขอตัวก่อนนะ ปวดท้องน่ะ” ฉันตัดบทแล้วเดินออกมาเลย รีบเดินด้วยเพราะรู้สึกแย่จนกลัวเก็บอาการไว้ไม่ไหว

รู้ไหมว่าฉันตื่นเต้นกับงานฟุตบอลประเพณีไม่ต่างจากคนอื่น แล้วก็ยิ่งตื่นเต้นมาก ๆ ที่จะได้เป็นหนึ่งในคณะผู้จัดงานแต่สุดท้ายทุกอย่างก็พังทลาย ตอนนี้ฉันเหมือนคนอกหัก อกหักจากหลายอย่างด้วยนะ โคตรจะอกหักเลยให้ตายเหอะ

ติ๊ด!

...S-B-Y...

KhunBai : ไม่เข้านะแก เจอกันพรุ่งนี้

ฉันส่งข้อความเข้าไปในกรุ๊ปของกลุ่มเราแล้วเปิดโหมดห้ามรบกวน ไม่มีอารมณ์จะนั่งเรียน ไม่มีอารมณ์จะตอบคำถามใคร ไม่มีอารมณ์จะทำอะไรทั้งนั้นนอกจากกลับไปนอนโง่ ๆ ที่หอพักสตรีป้าทิพวัล -_-

-เวลาต่อมา-

“...” เรื่องมันเศร้าแถมเหล้าแม่งยังขม บ้าจริง!

หอพักสตรีป้าทิพวัลเกิดซ่อมวงจรไฟฟ้าครั้งใหญ่ ฉันไม่ได้สนใจจะจำทั้งที่มีป้ายติดประกาศบอกผู้เช่ามาหลายวันเพราะเวลานั้นที่แจ้งปกติมันเป็นเวลาที่ฉันออกไปเรียนไงคะ ฉันเลยลืมพอกลับถึงหอก็อยู่ไม่ไหว ร้อนตับแทบระเบิดเลยพาตัวเองมานั่งปล่อยใจที่สวนสาธารณะใกล้ ๆ พร้อมกับแก้ววิเศษที่มีน้ำขม ๆ ผสมกับโค้กอยู่ข้างในแต่นั่งปล่อยใจปล่อยจอยนานไปหน่อยจากบ่ายเลยยาวนานจนค่ำแล้วเนี่ย

“เฮ้อ!” นอกจากเหล้าจะขมแบตของหูฟังยังหมดอีก สงสัยต้องกลับแล้วมั้งใบหวาย

“ได้ข่าวอะไรไหมวะ” หืม? มีคนอยู่แถวนี้ด้วยเหรอ นี่สงสัยฉันนั่งเหม่อแถมยังฟังเพลงนานไปหน่อยเลยไม่รู้ว่ามีคนนั่งใกล้ ๆ พอเอาหูฟังออกจากหูถึงได้รู้นี่ล่ะ

“ข่าวอะไรวะ”

“ก็ข่าวที่น้องคนสวยคนนั้นไปอาละวาดไอ้คุณในห้องประชุมเมื่อวานไง” ฮะ? ดะ เดี๋ยวนะ นี่เรื่องมันชักจะบังเอิญเกินไปป้ะ ออกมานั่งปล่อยใจให้ลืมเรื่องเฮงซวยก็ยังไม่วายได้ยินผู้ชายมาเม้าท์กันอีกเหรอ?

“ไม่ว่ะ” ฉันอยากจะเดินหนีเพื่อให้ตัวเองไม่ต้องรับรู้เรื่องราวพวกนี้อีกแต่สุดท้ายก็เลือกที่จะแอบฟังอยู่เงียบ ๆ ไม่รู้สิ อยากรู้เหมือนกันว่าคนอื่นที่แม้แต่ผู้ชายจะมองว่าฉันเป็นอย่างที่โซเชียลคิดรึเปล่า แล้วท่าทางที่พูด ๆ มานี่จะรู้จักนายนั่นกันด้วยสิ

“ฮึ ๆ ๆ ไม่แปลก ก็ไอ้ห่านั่นสั่งให้ปิดข่าว”

“ไอ้คุณน่ะเหรอ?”

“อืม” ฮึ! ก็คิดอยู่ทำไมไม่มีใครถามเรื่องเมื่อวานเลย สรุปปิดข่าวสินะ แต่เหตุผลมันก็ง่าย ๆ นั่นแหละ อายไง อายที่โดนประจานอีกรอบเลยสั่งให้ปิดข่าว ไม่น่าล่ะวันนี้ไม่มีใครเข้ามาถามเรื่องเมื่อวานเลยทั้งที่ฉันคิดว่าตัวเองต้องโดนถามแน่ ๆ ใหญ่น่าดูเลยเนอะอีตาเจ้าคุณเจ้าโลกอะไรนี่

“ฮึ ๆ ๆ มันคงหัวเสียน่าดู แต่ยัยนั่นแม่งก็เด็ดว่ะ เสียดาย”

“เสียดายอะไรของมึง”

“ก็เสียดายที่วันนั้นกูจับผิด”

“ฮ่า ๆ ๆ กูว่าแล้ว”

“แต่ไม่เป็นไรเพื่อนยัยนั่นก็แน่นอยู่ ถ้ารู้ว่าจะเข้าใจผิดว่าเป็นไอ้เหี้ยนั่นจับกูไม่จับแค่ก้นหรอกแต่กูจะจับ...อ่าส์~”

!!!

นี่มัน นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน...

“ฮ่า ๆ ๆ มึงแม่งเหี้ยว่ะ เกิดโดนจับได้ว่าเป็นมึงล่ะไอ้สัส” เออ! ถ้าโดนจับได้ล่ะไอ้สังคัง! ฉันทนไม่ไหวแล้ว พอได้รู้ความจริงแถมรู้ความคิดที่โคตรจะอุบาทว์ของไอ้ผู้ร้ายตัวจริงฉันก็ลุกขึ้นยืนแล้วหันหลังเพื่อตรงไปอีกฝั่งที่มีต้นไม้ขึ้นเป็นแนวรั้วแต่งสวนกั้นเอาไว้

“ฮึ ๆ ๆ จับได้ก็จับได้สิวะ กูไม่ได้ใจดีเหมือนไอ้กระจอกนั่น มึงก็รู้ว่ากูฝังศพผู้หญิงสวย ๆ มาเยอะ”

กึก!

“ฮ่า ๆ ๆ ก่อนฝังเสือกเอาศพอีกไอ้เหี้ย”

“ฮึ ๆ ๆ ก็ได้อารมณ์อีกแบบ มึงก็น่าจะลอง”

“ไม่ว่ะ ครางไม่ได้ไม่รู้จะเอาทำห่าอะไร”

“...” ฉันตัวแข็งทื่อกับสิ่งที่ได้ยิน ปากที่กำลังจะด่าหุบแทบไม่ทัน ขาที่เพิ่งหยุดเดินก็อ่อนแรงไปเลย นี่ฉัน...มาได้ยินอะไร?

“แต่แก๊งนั้นแม่งน่าเอาทั้งแก๊งเลยว่ะ”

“ฮึ ๆ ๆ มึงอยากเอาแบบไหนล่ะพูดมาให้ชัด หรือว่า...ทั้งสองแบบ”

“มึงก็รู้ว่ากูเอาได้หมดขอแค่สวย ถ้าไม่ดื้อก็เอาแบบครางได้นานหน่อย แต่ถ้าดื้อก็นอนแบให้กูเอาแบบ...ไม่ต้องคราง~”

“ฮึ ๆ ๆ เหี้ยฉิบหาย”

“มึงรอดูความเหี้ยของกูให้ดีก็แล้วกัน เพราะน้องใบหวายคนนั้นน่าจับมา...อ่าส์~”

“ไอ้เหี้ย มึงแม่งสุดตลอดเลยว่ะ

“คนอย่างกู...อยากเอาใครก็ต้องได้เอามึงก็รู้~ ฮึ ๆ ๆ”

“...” ทะ...ที่ได้ยินอยู่มันคือเรื่องจริงใช่ไหมใบหวาย ทำไมมันมีคนที่มีความคิดวิปริตได้ขนาดนี้ ทำไมโรคจิตแล้วก็น่ากลัวได้มากขนาดนี้

ฉันพยายามเงียบให้มากที่สุดแล้วหมุนตัวกลับมานั่งที่เดิมจากนั้นก็เอาหูฟังที่แบตหมดแล้วใส่ที่หูอีกรอบถึงแม้มือจะสั่นมากก็ตาม ไม่รู้ว่าไอ้คนที่อยู่ข้างหลังที่มีพุ่มไม้บังอยู่มานั่งกันนานรึยังแต่ทางที่ดีฉันควรทำทุกทางให้เหมือนฉันไม่ได้ยิน ไม่รู้ไม่เห็นอะไรเลยแล้วก็รีบเอาแมสมาใส่อีกรอบเพื่อปิดหน้าตัวเองจากนั้นก็นั่งต่อให้เนียนที่สุดเพราะถ้าลุกไปตอนนี้เลยอาจจะดูน่าสงสัยได้

แต่ให้ตายเหอะใบหวาย นี่แกกำลังพบเจอกับอะไรอยู่!