EPISODE 4 : บ้านพี่อยู่ฝั่งทางโน้น บ้านน้องอยู่ฝั่งทางนี้

“ขอโทษทุกคนด้วยครับที่มาช้า เชิญประชุมต่อเลย”

สุรเสียง เอ้ย! เสียงหล่อ ๆ เอ้ย! เสียงเพราะ ๆ โอ้ย~ ไม่ใช่แล้วใบหวาย! เสียงไอ้บ้านั่น! เออนั่นแหละถูกแล้ว! เสียงไอ้บ้านั่นดังขึ้น พูดจบก็ก้มหัวให้คนในห้องประชุมด้วยกิริยามารยาทของคนที่คล้ายถูกอบรมมาโคตรดีก่อนที่เขาจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง เก้าอี้ตัวเดียวของด้านหน้าที่ว่างไม่มีใครนั่ง เก้าอี้ที่ข้างหน้ามีป้ายเขียนว่า “นายกองค์การนักศึกษามหาวิทยาลัย S”

ฮะ?

ฮะ!

ฮะ!!

ฮะ!!!

“ไอ้....ไอ้โรคจิต!!!”

ขวับ!

ขวับ!!

ขวับ!!!

“...” !!!!

จึก ๆ ๆ

“บะ ใบหวายแก” ฉันที่ยืนชี้หน้าคนมาใหม่พร้อมกับตะโกนวลีเด็ดในใจออกไปจนลั่นทั้งห้องประชุมถูกพี่ข้าง ๆ กระตุกกระโปรงเบา ๆ พร้อมกับเรียกชื่อด้วยเสียงที่เบาเช่นกันเพราะตอนนี้ทุกสายตาในห้องนี้มองมาที่ฉันเป็นตาเดียว

“พี่แหนมนั่นมันไอ้โรคจิตที่มีเรื่องกับหวายเมื่อคืนพี่!” ฉันรีบหันไปฟ้อง เอ้ย! หันไปบอกพี่แหนมรุ่นพี่คนที่สะกิดฉัน เรื่องอะไรต้องเงียบในเมื่อฉันไม่ใช่คนผิด ได้เจอตัวอีกรอบมีแต่จะด่าและประจานความชั่วเท่านั้นล่ะ!

กำลังอยากเจอมากพอดีเพราะไอ้บ้านี่ทำฉันไว้แสบมากแต่ก็ไม่คิดว่าจะเจอเร็วขนาดนี้ ก็ดีค่ะ เจอเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี! เป็นนายกองค์การนักศึกษาใช่ไหม ถ้างั้นใบหวายคนนี้จะแหกเอาให้ลาออกจากตำแหน่งแทบไม่ทันเลยคอยดู!

“เกิดเรื่องเข้าใจผิดรึเปล่าคะนี่คือ... / ไม่เข้าใจผิดหรอกค่ะ ไม่มีทางเข้าใจผิดแน่ จำขึ้นใจจนวันตายเลยล่ะเพราะผู้ชายคนนี้จับก้นเพื่อนสนิทหนูแล้วก็แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง!” เสียงที่ฉันเสียมารยาทพูดแทรกคือเสียงของพี่นักศึกษาของฝั่งนั้น ดูรู้ว่าทุกคนกำลังเหวอ ดูออกว่าพี่เขากำลังพยายามจะแก้สถานการณ์แต่ฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ฉันจะแหก! จะแหกแล้วแหวก! แหวกแล้วก็สาวไส้ไอ้บ้านี่อีกมาเสียบประจาน!

“นี่อย่าบอกนะว่าน้องเขาคือผู้หญิงในคลิปที่กำลังดัง” เสียงพี่คนหนึ่งที่อยู่มหาลัยฯ ฝั่งนั้นพูดขึ้น

ขวับ!

ได้ยินคำถามที่ไม่รู้ว่าถามใครฉันก็หันขวับไปมองพี่คนนั้นพร้อมกับดึงแมสออกจากหน้า ไหน ๆ ก็เปิดประเด็นเองแล้วเพราะฉะนั้นก็จะเปิดให้มันจบ!

“ใช่ค่ะหนูเอง แล้ววันนี้หนูก็จะทวงความยุติธรรมให้หนูกับเพื่อน! เป็นนายกองค์การนักศึกษาเหรอ? หน้าไม่อายว่ะ หน้าตาก็ดี เรียนที่มหาลัยไฮโซขนาดนี้ทำไมนายทำตัวทุเรศจังวะ! ลวนลามผู้หญิงแล้วยังใส่ร้ายฉันอีก นายมันโคตรแย่เลยรู้ตัวไหม!” ฉันยืนยันให้คนที่สงสัยรู้เสร็จก็หันไปด่าไอ้บ้านั่นที่ยังยืนอยู่หน้าเก้าอี้ประจำตำแหน่งของตัวเองด้วยสีหน้าที่โคตรนิ่ง

“นิ่งทำไม? นายคิดว่าความเงียบความนิ่งของนายมันจะปิดบังการกระทำเลว ๆ ของนายได้เหรอไอ้โรคจิต!” ฉันเห็นไอ้บ้านี่นิ่งฉันก็ยิ่งโมโห สติฉันจะหลุดแล้ว!

“หวาย ๆ พี่ว่าใจเย็น ๆ ก่อนพี่ขอร้อง ออกไปข้างนอกกับพี่... / ไม่ค่ะพี่ฝ้าย! หวายไม่ออกแล้วหวายก็จะไม่ใจเย็นด้วย ไม่มีใครรู้หรอกว่าหวายกับเพื่อนรู้สึกแย่แค่ไหนกับสิ่งที่ไอ้โรคจิตคนนี้ทำ!”

“น้องคะพี่ว่าคงเกิดเรื่องเข้าใจผิดกันแน่ ๆ ยังไงเราคุยเรื่องนี้กันอีกรอบดีกว่านะ ตอนนี้พี่ว่า... / พาตัวออกไป” เสียงทุ้มพูดแทรกทำให้ทุกสายตาหันไปมองที่ต้นเสียง

“ว่าไงนะ?” ฉันนี่แหละที่ถามแต่คนพูดไม่ได้มองหน้าฉันเพราะเขากำลังมองไปที่หน้าประตู

“พาตัวออกไป”

“ฮะ? นี่นาย...เฮ้ย! ปล่อยนะพี่จะมาทำแบบนี้กับหนูไม่ได้นะ! พี่! พี่!!”

-เวลาต่อมา-

“...”

“แก”

“ไม่เป็นไรแก ทุกอย่างโอเค” ฉันบอกเพื่อนแล้วหยิบหูฟังมาใส่ กดเปิดเพลงโง่ ๆ ตัดเสียงรบกวนทั้งหมดแต่เพลงที่ดังก็ไม่ได้เข้าสมองหรอก

“ฮะ? นี่นาย...เฮ้ย! ปล่อยนะพี่จะมาทำแบบนี้กับหนูไม่ได้นะ! พี่! พี่!!”

ตอนนั้น วินาทีของความน่าอับอายนั้นไม่มีใครช่วยฉันเลย พี่ ๆ ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ มีแค่บอกให้ใจเย็น ๆ แต่ตอนที่ รปภ. หิ้วปีกฉันออกมาไม่มีใครเลยที่จะช่วยฉัน อย่างน้อยช่วยพูดไม่ให้ รปภ. หิ้วฉันแบบนั้นแล้วพาฉันออกมาข้างนอกดี ๆ ก็ยังดี ฉันแบบ...โคตรน้อยใจเลยว่ะ

ติ๊ง!

พี่ฝ้าย : พี่ต้องถอดรายชื่อหวายออกจากคณะทำงานครั้งนี้นะ

“...” ไม่เกินคาด แต่ก็ไม่คาดคิดว่าทุกคนในที่นั้นจะไม่ถามหรือไร่เรียงหาความจริงอะไรเลยทั้งที่สิ่งที่ฉันทำคือการปกป้องเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งจากการถูกลวนลามและคุกคามทางเพศ

โคตแย่

โคตรจะแย่

โคตรจะรู้สึกแย่

ฉันโดน รปภ. ของมหาวิทยาลัยนั้นหิ้วปีกออกมาโดยที่ไม่มีใครช่วยฉันเลย ออกมาพ้นหน้าประตูก็โดนขวางไม่ให้เข้าไปใหม่ ทำอะไรไม่ได้เลยสุดท้ายเลยโทรเรียกโซแปงให้มารับแล้วก็จบด้วยการนั่งโง่ ๆ บนรถของเพื่อนระหว่างเดินทางกลับหอพัก

แล้วที่มันโคตรของโคตรแย่คืออะไรรู้ไหม คือการที่ประธานสโมสรคณะฉันอย่างพี่ฝ้ายส่งข้อความนี้มาทั้งที่การประชุมน่าจะยังไม่จบเลยด้วยซ้ำ

ไม่คิดจะถามฉันเลยจริง ๆ เหรอวะว่าเหตุการณ์มันเป็นมายังไง ไม่คิดจะปกป้องหรือแม้แต่ถามรุ่นน้องของตัวเองหน่อยเหรอ

“...เฮ้อ~” ถอนหายใจต่อไปใบหวาย ยิ่งโตยิ่งรู้ว่าโลกนี้แม่งใจดีกับคนแค่สามประเภทจริง ๆ รวย ดัง หน้าตาดี แค่นี้จริง ๆ แค่มีหนึ่งในสามโลกก็จะใจดีกับเรา แล้วก็โชคร้ายหน่อยที่ไอ้บ้านั่นดูเหมือนจะมีครบทั้งสามอย่างโลกเลยยิ่งโคตรของโคตรใจดีกับเขา

-เวลาต่อมา-

“เด็ดว่ะ”

“ไร้สาระ”

“ฮึ ๆ ๆ หน้าตาโคตรสวย ปากก็โคตรแซบไม่น่าล่ะประธานของพวกเราถึงได้~”

“กูแค่ทำในสิ่งที่คิดว่าดีที่สุดแล้ว”

“ไม่สนใจหน่อยเหรอวะ”

“เลิกพูดไร้สาระสักทีไอ้ตัน” ผมบอกปัดด้วยความรำคาญเพราะไอ้ เพย์ตัน เหมือนจะเอามาพูดเล่นไม่หยุด

“พยศดีนะมึง แบบนี้เร้าใจน่าดู”

“กูกลับก่อน” มันยังเอาแต่พูดไม่หยุดสุดท้ายผมเลยเลือกที่จะลุกขึ้นแล้วเดินออกมาเพราะขี้เกียจฟังไอ้เพย์ตันแซวเรื่องไม่เป็นเรื่องแค่เพราะมันนึกสนุกปาก

ตื๊ด ตื๊ด~

ติ๊ด!

(ครับเฮีย)

“หาคนทำเจอรึยัง”

(ไม่เจอเลยครับเฮีย มุมนั้นกล้องไม่ถึงครับ)

“อ่าส์~ เพิ่มกล้องเดี๋ยวนี้ อย่าให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีกเด็ดขาด”

(ครับผม)

ติ๊ด!

“Sh-t!” หงุดหงิดว่ะ ทำไมมันไม่ได้อย่างใจแบบนี้วะ

“ไงคะพี่คุณ ฮอตเลยนะช่วงนี้” ผมหันไปมองตามเสียงที่คุ้นเคย ลยได้เห็นคนถามที่กำลังยิ้มล้อ

“...ไม่หรอก เรื่องเข้าใจผิดน่ะ”

“ฮ่า ๆ ๆ บรีสก็คิดว่างั้นเหมือนกันค่ะ พี่คุณไม่มีทางแอบจับก้นผู้หญิงคนไหนแน่ ๆ แต่ถ้าเป็น...ก้นบรีสก็ไม่แน่เนอะ” ^^