EPISODE 3 : ถล่ม

“...”

“แก โอเคไหม”

“...”

“หวาย”

“...”

“ใบหวาย”

“...ฉันจะเอาคืนให้สาสม!” ฉันหันไปมองโซแปงที่เรียกฉันซ้ำ ๆ ถามฉันย้ำ ๆ มาหลายครั้งว่าฉันโอเคไหม

โอเคไหมน่ะเหรอ?

คลิปฉันกับไอ้บ้านั่นว่อนเน็ตเลย ดังเป็นไวรัล ลามเร็วยิ่งกว่าไวรัส คอมเม้นท์สนุกสนานโหดสัสยิ่งกว่าสงครามรัสเซีย!

แล้วไอ้คอมเม้นท์ที่บอกว่าโหดสัสยิ่งกว่าสงครามรัสเซียมันก็ไปในทิศทางเดียวกันก็คือ...ถล่มฉัน!

ใช่ค่ะฟังไม่ผิดหรอก ถล่มฉันจริง ๆ ทั้งที่ในคลิปที่มีคนถ่ายมาลงเสียงฉันก็แหกปากชัดเจนว่าฝั่งฉันถูกกระทำแต่ให้ตายเหอะนี่มันสังคมหรือสังคังวะ!

FLowEr พี่คุณไม่เล่นด้วยยัยนี่เลยโมโหป้ะ

Achirada ตลกชีอ่ะ ชีจะเสิร์ฟ แต่พี่เจ้าคุณเสิร์ฟต่อ เสิร์ฟเต็มหน้า

Thanathi ว้าย!!! มุขใหม่ป้ะคะ หล่อขนาดนี้ รวยระดับจับต้องไม่ได้ต้องไปจับก้นผู้หญิงเพื่อ?

Oil Rinprapha หนูไม่ผ่านค่ะลูก

Mel Lay จดจำแล้วจะไม่นำไปใช้ ฮ่า ๆ ๆ

Nok Nok อีหยังของชีวะ!

Ying Rose เขาไม่สนแล้วต้องโกรธขนาดนี้เลย สงสารนาง

AiR ตลก ระดับเจ้าคุณนี่นะจะไปจับก้นเพื่อนหล่อน เพ้อเจ้อ

Fon Natnicha หล่อนเมาจนลืมเช็คเหรอคะว่าเขาเป็นใคร สภาพ~

Snook S. อย่างเธอต้องเจอพี่คุณ (เอาเค้กโปะหน้า) ฮ่า ๆ ๆ

Meena ขอวาร์ปนางหน่อย หาไม่เจอ

และนี่คือคอมเม้นท์ของชาวเน็ตที่คิดเป็นจำนวนได้ประมาณ 0.00000001% เท่านั้น คือแบบ...ไม่มีใครเห็นใจผู้หญิงด้วยกันเลย ฉันตอนนี้รับบทยัยบ้าที่เมา อยากจับผู้ชาย โวยวายเพราะผู้ชายไม่สนใจ บลา ๆ ๆ โคตรบ้าเลยอะไรก็ไม่รู้!

ดีนะที่ฉันไม่ใช่คนที่ชอบเล่นโซเชียล ไม่ลงอะไรเลย รูปโปรไฟล์ก็เป็นรูปดอกไม้ รูปที่ลงบ้างก็มีแค่วิวหรือดอกไม้ที่ตัวเองชอบถ่ายซึ่งนานทีปีหนถึงจะลงบ้างเท่านั้นเลยไม่มีใครแจกวาร์ปฉันได้ ที่สำคัญสภาพฉันเมื่อคืนกับเวลาปกติมันแทบจะเป็นคนละคนเพราะฉันเมื่อคืนคือยัยคุณคนสวยขาที่สวยและแซบมาก ส่วนฉันในเวลานี้คือยัยเด็กเนิร์ดที่หน้าปฏิเสธทุกการแต่งหน้าเลยไม่มีใครจำฉันได้เลย

“แก เราขอโทษนะ ถ้าเราระวังตัว ถ้าเราไม่อ่อนแอแกคงไม่ต้องโดนคนถล่มแบบนี้” เสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดทำฉันรีบส่ายหน้า

“ไม่เลยแก แกไม่ผิด พวกเราไม่ผิด ช่างมันเถอะความจริงก็คือความจริง ใครจะคิดยังไงก็ช่างเราไม่ได้ขอข้าวไอ้พวกชาวเน็ตพวกนี้กินซะหน่อย”

“แต่... / ไม่คุยเรื่องนี้แล้วแก ไม่ต้องคิดมากด้วยอีกไม่กี่วันคลิปพวกนี้ก็เป็นแค่เรื่องไร้สาระแล้ว ฉันต้องไปแล้วนะเดี๋ยวไม่ทันประชุม” ฉันยิ้มให้ยี่หวาจนตาหยีแล้วลุกขึ้นเพราะมีธุระต้องไปทำ ความจริงยังโกรธนะแต่ทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว

แต่สำหรับไอ้บ้านั่นอย่าให้เจออีกรอบนะ ไอ้หล่อที่หล่อเหมือนหลุดมาจากฝัน...ร้าย!

-เวลาต่อมา-

“วนาริยาจ้ะ” ฉันนั่งเล่นอยู่ที่โต๊ะหน้าตึกหนึ่งที่ไม่คุ้นเคยเสียงหวานแต่มีพลังที่คุ้นหูของใครบางคนก็เรียกชื่อจริงของฉันขึ้น

“ขา~ ว่าไงคะพี่ประธานคนสวย”

“ฮ่า ๆ ๆ เรียกดี ๆ แก กินข้าวมารึยังเนี่ย”

“เรียบร้อยแล้วค่ะพี่ฝ้าย”

“โอเคจ้ะ ถ้างั้นไปกันเลย พี่ธันส่งข้อความเรียกให้ขึ้นไปข้างบนแล้ว”

“รับทราบค่ะ” ^^ ฉันยิ้มรับแล้วรีบลุกขึ้นเดินตาม พี่ฝ้าย พี่ประธานสโมสรนักศึกษาของคณะที่ฉันเรียนอยู่เข้าไปในตึกหรูของมหาวิทยาลัยหนึ่งที่ฉันไม่ได้เรียนพร้อมกับใส่แมสปิดหน้าไว้ครึ่งหน้า

คืองี้ค่ะ เรื่องมันเป็นแบบนี้วันนี้ช่วงบ่ายฉันมีประชุม พอดีว่า เอ้อ! เดี๋ยวก่อน ๆ รู้จักฉันรึยัง? ยังใช่ไหม โอเคค่ะน้องลืมเนอะ ข้ามสเต็ปไปใช่ไหมถ้างั้นขออนุญาตแนะนำตัวก่อนแล้วกันนะคะ ฉันชื่อ ใบหวาย ค่ะ นางสาววนาริยา เลิศกิตติพงศ์ เป็นนักศึกษาปี 2 ของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งของเมืองไทย ฉันเป็นเด็กกิจกรรมมาตั้งแต่อนุบาลพอเข้าเรียนระดับปริญญาตรีก็ยังเป็นเด็กกิจกรรมอยู่เหมือนเดิม เป็นทั้งเด็กกิจกรรมและยังเป็นประธานรุ่นด้วยวันนี้เลยได้มีโอกาสมาประชุมร่วมกับพี่ ๆ เรื่องการจัดงานฟุตบอลประเพณีระหว่างมหาลัยวิทยาลัยรัฐบาลชื่อดังของฉันกับมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังค่าเทอมแพงจัดจ้านที่สุดในสยามประเทศที่ตั้งอยู่ห่างกันแค่...ถนนหกเลนกั้นกลาง

“หรูจังเลยนะคะพี่ฝ้าย” ฉันกระซิบคุยกับพี่ฝ้ายเบา ๆ ระหว่างที่เดินในตึกพร้อมกับมองสำรวจ

“ใช่ไหมล่ะ ตอนพี่มาที่นี่ครั้งแรกพี่ก็ตกใจ นี่ขนาดแค่ตึกองค์การนักศึกษานะยังอลังกาลขนาดนี้”

“ลูกคุณหนูหลานคุณนายกันสุด ๆ”

“ฮ่า ๆ ๆ ใช่ อยากเป็นสะใภ้ของลูกคุณหนูหลานคุณนายไหมล่ะ สวยแบบแกผู้ที่นี่เข้าหาเยอะแน่ถอดแมสเร็ว ๆ”

“ฮึ~ ไม่มีทางค่ะ” ฉันรีบส่ายหน้า จะถอดได้ยังไงล่ะเกิดมีใครสักคนสมองดีตาเทพจำฉันได้ว่าฉันคือยัยบ้าในคลิปที่กำลังเป็นไวรัลอยู่ตอนนี้ฉันได้อายแทบมุดแผ่นคอนกรีตหนีไม่ทันกันพอดี

“ผู้ที่นี่ระดับงานไฮเอนเลยนะ ไม่สนจริงอ่ะ”

“ไม่ค่ะ ไม่ถอดแน่นอน” ฉันยืนยันคำเดิมเพราะถอดไม่ได้ ยังไงก็ถอดไม่ได้เพราะคลิปกำลังแมสอยู่ คิดแล้วก็เจ็บใจ อย่าให้เจอนะ อย่าให้เจอ!

ฉันเดินเข้าห้องประชุมกับพี่ฝ้าย พี่ประธานสโมสรนักศึกษาของคณะฉันไปสมทบกับพี่ ๆ คณะอื่นรวมถึง พี่ธันเดอร์ นายกองค์การนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเราที่หล่อ รวย เลิศ เรียนดี กิจกรรมเด่น เน้นคุณธรรม นำประชาธิปไตย~ คุณแสนดีที่สาว ๆ เกินกว่าครึ่งมหาวิทยาลัยเทใจภัครักนายก~ >///<

คือแบบ...อวยขนาดนี้รู้แล้วใช่ไหมคะว่าหนึ่งในสาว ๆ เหล่านั้นมีใบหวายอยู่ด้วย >///< ก็แหมพี่ธันเดอร์งานดีพรีเมี่ยมซะขนาดนั้นใครจะไม่เทใจให้อ่ะ ยิ่งได้มีโอกาสร่วมงานกับพี่เขาบ้างยิ่งตกหลุมมหาเสน่ห์ของพี่เขาได้ไม่ยาก หัวใจบาง ๆ ของสาวงามนามใบหวายมันจะไปทนต้านทานไหวได้ยังไง

โอเคค่ะตามนั้นเลย รู้แล้วนะว่าทั้งสวยทั้งเก่งทั้งหัวใจไม่ว่า อิอิ รู้แล้วก็รู้อีกเรื่องว่าฉันกำลังเดินเข้ามาในห้องประชุมพร้อมกับพี่ฝ้ายคนดีคนเดิมแล้วพอได้ที่นั่งก็มองสำรวจที่นี่แบบสำรวมกิริยาเดี๋ยวเด็กไฮโซที่นี่เขาจะหาว่าบ้านนอกเข้ากรุง

ที่นี่นะทุกอณูพื้นที่เต็มไปด้วยความ Luxury ไม่ใช่ลักชูแบบทองอลังกาลนะคะแต่แค่มองกระเบื้องสีขาวแผ่นเดียวก็สัมผัสได้ถึงความลักชูรี่แล้ว ประวัติของที่นี่ฉันก็ไม่รู้หรอกถึงจะอยู่ฝั่งตรงข้ามกับมหาวิทยาลัยของตัวเองก็ตาม รู้แค่เจ้าของที่นี่รวยมาก ซึ่งก็คงจะรวยจริงเพราะที่นี่คือมหาวิทยาลัยเอกชนที่หรูที่สุด ที่สุดที่ไม่ใช่ของประเทศไทยแต่เป็นหรูที่สุดของภูมิภาคเลยต่างหาก มันจะรวยเกินไปแล้วเนอะ เขามีทายาทไหมอ่ะเผื่อจะอยากลองฝากตัวเป็นสะใภ้ อิอิ

แต่ไม่ได้ ๆ เดี๋ยวหวานใจในอนาคตอย่างพี่ธันเดอร์จะอกหัก ไม่เอา ๆ ๆ >///<

“สวัสดีค่ะ...” เริ่มการประชุมแล้ว พี่นักศึกษาที่เป็นตัวแทนของมหาลัยนี้เริ่มต้นกล่าวเปิดประชุมเราทุกคนก็โฟกัสที่การประชุมทันทีเพราะงานฟุตบอลประเพณีที่จัดขึ้นทุกปีมันเป็นอะไรที่เลิศ เลิศ! เลิศ!! ปีที่แล้วตอนฉันอยู่ปีหนึ่งจำได้ขึ้นใจว่ามันโคตรจะสนุกเลย ปีนี้ได้มีโอกาสเป็นหนึ่งในคณะจัดงานใบหวายก็ยิ่งตื่นเต้น

-เวลาต่อมา-

แอด~

ประตูห้องถูกเปิดออกในขณะที่การประชุมดำเนินการมาได้ประมาณสิบห้านาทีทำให้ทุกสายตาหันไปมองที่เสียงนั้นแล้วทันใดนั้นทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

“...” เงียบ

“...” เงียบ

“...” เงียบ

และ...เงียบ

ทุกคนเงียบมีแค่เสียงฝีเท้าของคนที่เปิดประตูที่เดินเข้ามาช้า ๆ จนได้ยินเสียงทุกย่างก้าว ทุกคนเงียบจริง ๆ แต่ไม่รู้ว่าข้างในใจของคนอื่นจะเต้นแรงเท่าฉันรึเปล่าเพราะที่เห็นนั่นมัน...

นี่มัน...WTF!!!

ทั้ง WTF! ทั้ง WTH!

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ!!!

“ขอโทษทุกคนด้วยครับที่มาช้า เชิญประชุมต่อได้เลย”

สุรเสียง เอ้ย! เสียงหล่อ ๆ เอ้ย! เสียงเพราะ ๆ โอ้ย~ ไม่ใช่แล้วใบหวาย! เสียงไอ้บ้านั่น! เออนั่นแหละถูกแล้ว! เสียงไอ้บ้านั่นดังขึ้น พูดจบก็ก้มหัวให้คนในห้องประชุมด้วยกิริยามารยาทของคนที่คล้ายถูกอบรมมาโคตรดีก่อนที่เขาจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง เก้าอี้ตัวเดียวของด้านหน้าที่ว่างไม่มีใครนั่ง เก้าอี้ที่ข้างหน้ามีป้ายเขียนว่า “นายกองค์การนักศึกษามหาวิทยาลัย S”

ฮะ?

ฮะ!

ฮะ!!

ฮะ!!!

“ไอ้....ไอ้โรคจิต!!!