EPISODE 2 : หล่อฉิบหาย

“จับเลยใช่ไหม” ฉันจ้องไปที่เป้าหมายปากก็ถามเพื่อเช็คให้ชัวร์เพราะในนี้คนแน่นแทบจะเป็นปลากระป๋อง เผื่อจะเป็นแค่อุบัติเหตุหรือมือปัดมาโดนเฉย ๆ ก็ได้ไง

“ชะ ใช่”

“ไม่ใช่มือเผลอปัดมาโดนก้นเฉย ๆ นะหวา” ทั้งที่ยี่หวาหน้าตื่นอย่างกับลูกนกลูกกาแต่ฉันก็ยังถามเพื่อเช็คให้ชัวร์อีกรอบ

“ไม่ เขาจับ...จับแล้วบีบเลยหวาย”

“สารเลว!” ฉันพ่นคำด่าคำเดียวที่คิดได้ออกมาด้วยความโมโหแล้วเดินพุ่งไปข้างหน้าทันที

ผลัก!

“เฮ้ย!” ใช่ค่ะฉันผลัก ผลักหลังที่โคตรจะกว้างของคนที่ตัวโคตรจะสูง ผลักเต็มแรงพร้อมกับตะโกนออกไปสุดเสียงแข่งกับเสียงเพลงแต่ให้ตายเหอะทั้งที่ใช้แรงทั้งหมดที่มีในการผลักแต่ไอ้บ้านี่กลับเซแค่นิดเดียวก่อนที่เขาจะทรงตัวแล้วหันหน้ากลับมามองฉันทำให้ฉันเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่เขาไม่ได้สวมหน้ากากเหมือนลูกค้าคนอื่นเลย

“... / ...”

หล่อ...ฉิบหาย

“มีอะไรครับ?” เสียงของคนตรงหน้าที่ค่อย ๆ หันกลับมามองฉันฟังไม่ชัด ได้ยินไม่ชัดจนแทบจะเรียกว่าไม่ได้ยินก็ได้เพราะเพลงในนี้ดังมากแต่อ่านจากปากหยักที่สวยแถมโคตรน่าจูบ เอ่อ...ปากสวยเฉย ๆ ค่ะ นั่นแหละจากการอ่านปากน่าจูบ เอ้ย! อ่านปากของไอ้คนตรงหน้าก็พอจะรู้ได้ว่าพูดอะไร

สติ สติ สติ! เรียกสติกลับคืนมาเลยใบหวาย หล่อแล้วไงถ้าจะสันดานหมาความหล่อตรงหน้าก็ไม่ได้มีค่าเท่ามาม่าเลยสักนิด!

“เมื่อกี้ทำอะไร” ฉันมองหน้าไอ้คนตรงหน้าเต็มตามากขึ้น พอโดนถามไอ้คนตรงหน้าก็มีสีหน้าเหมือนไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรตัวเองถึงโดนผลักความโมโหในใจฉันก็เข้ามาบดบังความหล่อตรงหน้าได้ในทันที

“ทำอะไร?” ยัง ยังจะแกล้งทำหน้างงอีกเหรอ

“ขอโทษเพื่อนฉันเดี๋ยวนี้” ฉันตะเบ็งเสียงออกไปเพราะกลัวไอ้บ้านี่ไม่ได้ยิน

“ขอโทษ? ขอโทษเรื่องอะไรครับ?” โอ้โห~ กล้าถามนะไอ้หล่อ!

“เรื่องที่นายจับก้นเพื่อนฉันไง!” ฉันไม่ยอมแน่ ไม่มีไอ้บ้ากามหน้าหมาหน้าไหนมีสิทธิ์ลวนลามผู้หญิงทั้งนั้นไม่ว่าจะในสถานที่ไหน แต่งตัวยังไง เมาหรือไม่เมาก็ตาม!

“จับก้น?” โห~ หล่อตายล่ะ ทำเป็นทวนคำแล้วเอียงคอนิดหน่อย พอพูดจบก็มองหน้าฉัน มองแบบจ้องเลยด้วยนะ จ้องแล้วก็มองต่ำ มองต่ำแล้วก็มองกลับขึ้นมาสบตาฉันอีกรอบ มองแบบนี้หมายความว่าไงวะ?

“มองทำ... / ใช้วิธีอื่นดีกว่า”

“ฮะ?”

“ตามนั้น วิธีนี้ไม่น่าสนใจ”

OoO

ดะ เดี๋ยวนะ?

พูดจบก็มองฉันหัวจรดเท้าอีกครั้ง สบตาอีกรอบด้วยความรำคาญหน่อย ๆ หลังจากนั้นก็หันหลังให้แล้วเดินไปเลย

“ใช้วิธีอื่นดีกว่า”

“ตามนั้น วิธีนี้ไม่น่าสนใจ”

นี่ไอ้หมอนี่กำลังหมายความว่า...ฉันสนใจเขางั้นเหรอ?

อห. ออหอที่แปลว่าไอ้เหี้ยนั่นแหละ!

คนไทยเหมือนกันเรื่องอะไรยอมได้ก็อย่าไปยอม! ยิ่งโดนเหยียดทั้งที่ไอ้คู่กรณีเพิ่งทำเรื่องทุเรศกับคนใกล้ตัวของเรามาก็ยิ่งไม่สมควรยอม!

ผลัก!!

“ที่พูดมาหมายความว่าไงวะไอ้โรคจิต!”

“ว้าย! / เฮ้ย!” เสียงคนรอบข้างที่อยู่ใกล้ไอ้โรคจิตร้องอุทานกันด้วยความตกใจเพราะฉันพุ่งเข้าไปผลักจนไอ้บ้านั่นอีกครั้ง ก็เหมือนเดิมนั่นล่ะคือไอ้โรคจิตแค่เซแต่รอบนี้เสียงฉันดังลั่นกว่าเดิมจนคนอื่นแตกตื่น ส่วนไอ้บ้านั่นก็ค่อย ๆ หันกลับมาหาฉันช้า ๆ พร้อมกับเสียงเพลงที่เงียบลงเพราะลูกค้ากำลังมีเรื่องกัน

“หน้าตาก็ดีทำไมทำตัวแบบนี้วะ หาคนไปนอนด้วยไม่ได้เหรอถึงต้องแอบจับก้นผู้หญิง!”

“ว่าไงนะ?” ไอ้บ้านี่ขมวดคิ้วทันทีที่ฉันพูดจบ ทำหน้าไม่พอใจด้วยนะ ฮึ! ไม่คิดว่าจะมีใครโวยวายสินะ สงสัยทำบ่อยแต่ไม่เคยโดนจับได้เลยไม่พอใจขึ้นมา!

“โรคจิต! ไม่ต้องมาทำเป็นไม่พอใจ คนที่ควรไม่พอใจคือพวกฉัน!” ฉันไม่ยอมหรอก มาเที่ยวก็จริง ดื่มก็จริง แต่ไม่มีหมาหน้าไหนมีสิทธิ์ทำแบบนี้กับผู้หญิง! หน้าตาก็ดีแต่งตัวก็ดีแต่ทำแบบนี้ได้ยังไงวะ หน้าหล่อเกินกว่าจะเป็นพระเอกบนโลกมนุษย์ขนาดนี้มองผู้หญิงนิดเดียวก็มีหลายคนพร้อมไปต่อด้วยแล้วหรือว่ามันไม่ตื่นเต้นเท่าการได้แอบลวนลามผู้หญิงงั้นเหรอ?

“...”

“มองหน้าทำไม? ขอโทษสิวะ!”

“...”

“ถามว่ามองหน้าทำไมไง! ขอโทษมา! ขอโทษฉันแล้วก็ขอโทษเพื่อนฉันเดี๋ยวนี้!”

“...”

ผลัก!

“เฮ้ย!” ฉันผลักอกไอ้บ้านี่ที่เอาแต่มองหน้าฉันไม่พูดไม่จาด้วยความโมโหเสียงผู้คนรอบ ๆ ก็เริ่มเซ็งแซ่เพราะชะนีจะตีกับกอลิล่ายักษ์! แต่ถามว่ามีใครเข้ามาห้ามหรือช่วยไหมก็ไม่หรอก ทั้งที่ฉันแหกปากว่าไอ้หล่อตรงหน้าจับก้นผู้หญิงยังไม่มีใครหน้าไหนคิดจะเข้ามาช่วยเลย ให้ตายเหอะทำไมสังคมมันเส็งเคร็งแบบนี้!

“มีอะไรรึเปล่าครับเฮีย” เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังมาจากข้างหลังฉัน ไอ้บ้านี่ก็มองข้ามหัวฉันไปตามเสียงฉันเลยหันไปมองบ้างเลยเห็นว่าเป็นการ์ดร้าน แล้วคืออะไรเมื่อกี้เรียกใครเฮีย เรียกไอ้บ้านี่น่ะเหรอ?

“ไม่มีอะไรเดี๋ยวเคลียร์เอง” น้ำเสียงนี่โคตรจะวางอำนาจเลย ใหญ่มาจากไหน ใหญ่กว่ากฎหมายเลยรึไง

“ฮึ! เคลียร์อะไร? มีอะไรต้องเคลียร์นอกจากขอโทษฉันที่นายพูดจาบ้า ๆ แล้วไปโรงพักกับฉันเดี๋ยวนี้!” ฉันไม่ยอมแล้วจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุดเลย ทำเรื่องทุเรศแล้วจะไม่รับผิดชอบเหรอฝันไปเถอะ

“อ่าส์~ เมาก็กลับบ้านไปนอน” โห~ ถอนหายใจได้แบบ ดูโคตรจะรำคาญคนอย่างฉันเลย

“แล้วก็ปล่อยให้ไอ้โรคจิตที่จับก้นผู้หญิงอย่างนายลอยนวลน่ะเหรอ? ไม่มีทาง!”

“...” ยังจะเงียบอีก คิดว่าการเงียบมันจะปิดความเลวของตัวเองได้งั้นสิ

“ไม่ยอมรับใช่ไหมว่าทำ?”

“กลับบ้านไปนอน” ยิ่งได้ยินคำนี้ซ้ำอีกครั้งฉันก็ยิ่งโมโห

ขวับ!

“พี่เป็นการ์ดใช่ไหม เพื่อนหนูโดนผู้ชายคนนี้ลวนลามทางร้านมีวิธีจัดการยังไงคะ”

“เอ่อ ผมว่าน่าจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดมากกว่านะครับลูกค้า”

“ฮะ? เข้าใจผิด? หมายความว่าไง อ้อ! รู้จักกันใช่ไหมเลยช่วยกัน” อึ้งแหละ แต่พอสมองประมวลคำพูดก่อนหน้านี้ของไอ้โรคจิตหน้าหล่อกับการ์ดร้านอีกรอบฉันก็คิดว่าคงรู้จักกัน อาจจะเป็นลูกค้าประจำมั้ง ยิ่งได้คำตอบปัดไม่ช่วยเหลือเพศแม่แบบนี้ใบหวายยิ่งโมโห!

“เฮียครับผมว่า... / ไม่เป็นไร เดี๋ยวเคลียร์เองไปเถอะ” ฉันได้ยินคำพูดของเขาเต็มสองหูเลยหันกลับมามองไอ้คนพูดแล้วก็หันกลับไปมองการ์ดร้านอีกครั้ง แล้วก็...อ้าวเฮ้ย! นี่ฉันกำลังมีเรื่องนะ ไอ้บ้านี่บอกให้ไปก็ก้มหัวแล้วไปง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ?

มันได้เหรอวะ!

“ใหญ่มากเหรอ?” ฉันหันกลับไปมองไอ้โรคจิตอีกรอบแล้วถามเสียงห้วนจัด โมโหที่สุดเลย วันนี้มัน Bad Birthday ชัด ๆ

เฮงซวย!

“เมาก็ไปนอน”

“ไม่ได้เมา! ตอบมาสิวะว่าใหญ่มากเหรอ! ฮะ!”

“...ลองดูไหมล่ะ” เขานิ่งก่อนจะตอบ แต่รู้ไหมว่าตอนที่นิ่งไอ้บ้านี่ทำอะไร ไอ้บ้านี่ก้มหน้าลงนิดหน่อยแล้วค่อยเงยหน้ากลับมามองฉันอีกครั้งพร้อมกับคำถาม แล้วแบบนี้หมาที่ไหนมันจะไม่รู้วะว่าไอ้โรคจิตนี่มองอะไรก่อนถาม! มหาที่ไหนจะไม่รู้ว่า ใหญ่ ของเขามันหมายถึงอะไร!

“ไอ้!... / เอ่อ แกเราว่าพอเถอะนะ ช่างมัน เรา...เรากลับกันเถอะนะ” เสียงยี่หวาพูดเบา ๆ อยู่ข้างหลังฟังก็รู้ว่ากลัวแต่ฉันไม่สน เพื่อนแตะมือฉันก็สะบัดออก

“ช่างได้ไงหวา ไอ้บ้านี่แอบจับก้นแกนะ เรื่องอะไรต้องยอมให้ผู้ชายเฮงซวยมาถือโอกาสทำเรื่องอุบาทว์กับเรา แม่งโคตรทุเรศเลย!”

“...” มองหน้าฉันแล้วนิ่งอีกแล้ว น่าโมโหที่สุดเลย ไอ้บ้านี่กวนตีนชัด ๆ

“สรุปจะไม่รับ?”

“...ถ้าทำจะรับ”

“ได้~ ไม่รับใช่ไหม? ได้!”

“แก!” เสียงเพื่อนฉันสองคนเรียกฉันที่หันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะที่อยู่ไม่ไกล เดินสามก้าวก็ถึงแล้วแต่ฉันไม่ฟัง ไปถึงก็คว้าของบางอย่างมาถือไว้แล้วกลับไปที่เดิม

“แกไม่เอาพอแล้ว”

“ไม่แก! ฉันไม่ยอมหรอก ไม่รับก็เละกันไปข้าง!” ฉันสะบัดมือเพื่อนที่พยายามจะดึงฉันออกแล้วพุ่งตรงไปหาไอ้โรคจิตคนนั้น ไหน ๆ ก็ Bad Birthday ไปแล้วถ้างั้นก็ให้มันเละกันไปอย่างที่พูดเลยแล้วกัน!

“ไม่รับใช่ไหมไอ้เฮงซวย!”

หมับ!

เผละ!

“เฮ้ย! / ว้าย!” เสียงคนรอบข้างต่างก็อุทานออกมาด้วยความตกใจในขณะที่ฉันนิ่งไปชั่วขณะ

!!!

“...” ฉันนิ่ง นิ่งมาก ๆ ในขณะที่มือฉันถูกมือของใครบางจับลากจากกลางหน้าผากลงมาที่หน้าช้า ๆ จนไหลลงมาที่คอพร้อมกับอะไรที่มันทั้งหนัก ทั้งเหนียว ทั้งเหนอะ ทั้งหนะ และทั้ง...หวาน

“...กินให้อร่อย อิ่มแล้วก็กลับบ้านไปซะ”