EPISODE 12 : ถ้ามีคนเห็นจะทำยังไง

“บรรยากาศดีมาก~” เดินมาถึงที่นั่งที่ไม่ได้เลือกแต่แค่เดินเข้ามาในร้านแล้วแจ้งชื่อพนักงานก็เดินนำฉันกับเขามาที่โต๊ะริมน้ำที่มีแค่ไม่กี่โต๊ะ แถมแต่ละโต๊ะก็โคตรจะห่างกันเลย พอได้นั่งฉันก็อดพูดไม่ได้เพราะบรรยากาศดี ร้านก็สวยมากจริง ๆ

“อาหารก็อร่อย ลองดู” เขาเลื่อนเมนูที่พนักงานวางไว้ตรงหน้าฉันให้มาใกล้ฉันอีกนิดแล้วตัวเขาก็นั่งเฉยไม่หยิบเมนูมาดู

“พี่มากินบ่อยเหรอทำไมไม่เห็นดูเมนูเลย” คำถามของฉันทำให้เขายิ้มบาง ๆ

“ก็มาบ้าง แต่อยากให้เราสั่งมากกว่า”

“พี่ไม่สั่งอ่ะ นี่...หวายไม่รู้ว่าอะไรอร่อย” เขิน

เขิน!

เขิน!!

เขิน!!!

>///<

หวาย ฮื้อ~ พูดครั้งแรกมันโคตรจะเขินเลยแก ทำไมมันเขินขนาดนี้วะ! แล้วก็โคตรจะลำบากเลยที่เขินแทบตายแต่ต้องเก็บทรงทำเหมือนไม่เขินเนี่ย! >///<

“ก็สั่งที่หวายอยากกินไง สั่งเลยพี่กินได้หมด”

“ก็สั่งที่หวายอยากกินไง”

“...” ฮือ~ ช็อตนี้หวายตายค่ะ ตายแบบตายไปเลย วิญญาณหลุดลอยข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาไปแล้ว~

“เข้าใจไหม”

“เอ่อ...อาฮะ” อ่าน อ่านหนังสือ เอ้ย! อ่านเมนูดีกว่าหวายอย่าไปมองหน้าหล่อ ๆ เอ้ย! อย่าไปมองหน้าเขาเลย -///-

ฉันดูเมนูอาหารที่น่ากินทุกอย่างแต่ตอนนี้ไม่ค่อยโฟกัสอะไรแล้วนอกจากประโยคเมื่อกี้ของเขาเพราะเขาเรียกชื่อฉันได้โคตรจะ...อบอุ่นเลย

-///-

ใบหวายแกเป็นอะไร แกเคยเกลียดเคยเหม็นขี้หน้าเขามาก ๆ เลยนะ ที่สำคัญแกเพิ่งญาติดีกับเขาจริง ๆ เมื่อวานเองนะ ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงรึยังก็ยังไม่ถึงด้วยซ้ำแล้วทำไมแกถึงได้ใจเต้นหวั่นไหวให้เขาได้เร็วขนาดนี้...

ฉันแทบจะไม่มีสติอยู่กับเนื้อกับตัวแต่ก็พยายามสั่งอาหาร โชคดีที่เขาขอตัวไปเข้าห้องน้ำเลยมีเวลาให้ได้อยู่กับตัวเองแล้วตั้งสติใหม่บ้างพอเขากลับมาบรรยากาศในใจฉันเลยดีขึ้นหน่อย

“สองแสนแล้ว” เขาหย่อนก้นลงพร้อมกับพูด แต่มันคืออะไรสองแสน?

“คะ?”

“สองแสนแล้ว”

“คืออะไรอ่ะ”

“ยอดผู้ติดตามของเราไง”

“ฮะ?” เขาพูดจบฉันที่เต็มไปด้วยความงงก็หยิบโทรศัพท์มาดูโซเชียลของตัวเองที่พยายามจะไม่แตะมานานเป็นชั่วโมง

Khun BAI

กำลังติดตาม 16 ผู้ติดตาม 201.51 K ถูกใจ 65.4 K

OoO!

ทำไมยอดมันขึ้นเร็วขนาดนี้ล่ะ!

“พี่คุณหวายจะทำยังไงดี” ไม่เขินแล้วค่ะตอนนี้เครียดแทนเพราะยอดที่เพิ่มขึ้นเร็วเท่ากับกระแสความแมสของคลิปต้นเหตุและคลิปเปิดวาร์ปฉันมันยังไม่หยุด และฉันก็จะโดนชาวเน็ตถล่มไม่จบแถมน่าจะมากขึ้นเรื่อย ๆ T^T

“ก็กินข้าวไง”

“ไม่ตลกนะพี่คุณ วันนี้โดนแหกโดนแขวนทั้งวันเลย หวายเครียด” พูดไปก็จะร้องไป ไม่ใช่กลัวแต่มันปั่นประสาท ฉันไม่เคยมีแสงพอแสงมากระทบแถมยังเป็นแสงที่ไม่ค่อยดีมันก็ต้องเครียด ต้องแพนิคเป็นธรรมดา

“จะให้พี่ฟ้องทุกคนที่มาคอมเม้นท์ ส่งข้อความมาด่าเราไหมล่ะ”

“ก็...ไม่อ่ะ มันคงทำไม่ได้ขนาดนั้น”

“ทำได้สิ จะให้ทำไหมล่ะ ถ้าอยากให้ฟ้องจะให้ทนายจัดการให้พรุ่งนี้เลย พี่ทำได้แน่เพราะพี่รวย”

“เอ่อ...ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก หวายแค่เครียดที่โดนถล่มทั้งที่หวายก็แค่อยากปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเองกับเพื่อน ถึงความจริงหวายจะใจร้อนจับตัวคนทำผิดคนก็ตาม” พูดแล้วก็แอบรู้สึกทั้งผิดทั้งละอายกับคนตรงหน้า เฮ้อ~

“ถ้างั้นก็กินข้าว กินอาหารอร่อย ๆ ก่อน”

“...ค่ะ” เขาบอกให้กินข้าวก่อนซึ่งหน้าเขาไม่ได้ดูเล่น สีหน้าเขาดูจริงจังมากฉันเลยไม่กล้าเถียงหรือปฏิเสธอะไร เอาวะกินก็กิน เผื่อกินแล้วจะหายเครียดได้...มั้ง

“วางโทรศัพท์ก่อน”

“อื้อ” ฉันพยักหน้ารับแล้วก็วางโทรศัพท์ตามคำสั่ง

“ทำไมถึงมาอยู่หอ บ้านอยู่ที่ไหน” พอฉันวางโทรศัพท์เรียบร้อยเขาก็ถามเรื่องฉัน อาจจะถามอะไรสัพเพเหระฆ่าเวลาไปงั้นล่ะ

“อยู่หวายเป็นคนต่างจังหวัด อยู่ตราดน่ะ พี่รู้จักเกาะ XXX ใช่ไหม”

“เป็นชาวเกาะ?”

“อื้อ” ฉันพยักหน้ารับ

“สวยนะ เคยไปเหมือนกัน”

“จริงดิ? สวยใช่ไหมล่ะ สวยมาก~”

“ใช่ สวย...สวยมาก”

“...เอ่อ พี่เคยไปหาด XXX ไหมล่ะ” พูดแค่สวยมากก็พอไม่ต้องจ้องหน้าตอนพูดด้วยก็ได้เพราะทำแบบนี้แล้วรู้สึกเหมือนสวยของเรามันคนละความหมายกันยังไงก็ไม่รู้ -///-

“เคยสิ บ้านอยู่แถวนั้นเหรอหรือว่าชอบไป” เขาพยักหน้ารับเบา ๆ แต่...หล่อชะมัดเลย

“บ้านอยู่หลังเกาะ แถวนั้นมีโรงแรมหรูอยู่ พ่อกับแม่เลี้ยงหวายเป็นพนักงานที่นั่น สวยมากเลยนะไม่แน่พี่อาจจะเคยไปพักแล้วก็ได้เพราะโรงแรมนั้นหรูที่สุดในเกาะ”

“อ้อ ก็คงเคยมั้ง พี่ก็จำไม่ได้แล้วเหมือนกัน ไปครั้งล่าสุดน่าจะมอต้น”

“อ้าวเหรอ แล้วถ้ามีโอกาสอยากไปอีกไหมคะ”

“ไปสิ ถึงวันนั้นพาพี่ทัวร์บ้านเราด้วยล่ะ”

“ฮ่า ๆ ๆ ถ้ามีโอกาสนะ” ฉันหัวเราะแล้วก็ตอบออกไป ถ้ามีโอกาสเดี๋ยวพาทัวร์แน่เพราะเขามีน้ำใจกับฉัน ถ้ามีโอกาสก็อยากตอบแทนแต่จะได้ไปที่นั่นตรงกันรึเปล่าอันนี้อีกเรื่องนะ ซึ่งฉันว่าโอกาสที่ฉันจะอยู่ที่นั่นตอนเขาไปเที่ยวมันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยเพราะมันไกลมากเรียนจบฉันก็คงทำงานอยู่ที่กทม.นี่แหละ

“ฮึ ๆ ๆ มีแน่...อาหารมาแล้ว” โห~ อาหารมาเร็วมากเลยค่ะ เขาทำเร็วหรือทำไว้กันแน่นะ แต่ก็ดีนะไม่ต้องรอนาน พอพนักงานเดินมาเสิร์ฟอาหารฉันก็ว้าวมากเพราะรูปในเมนูเป็นแบบไหนที่เสิร์ฟมาก็เป็นแบบนั้น

“อาหารตรงปกเวอร์” พนักงานเดินไปแล้วฉันถึงกล้าพูด เขาเองก็ยิ้มมุมปากตามสไตล์ผู้ชายนิ่ง ๆ เท่ ๆ เขาชอบยิ้มกัน

“รสชาติก็อร่อยนะ ลองชิมดู” เขาเอื้อมมือมาตักอาหารใส่จานให้ฉัน แล้วพอได้กินเท่านั้นล่ะ...

“...”

“เป็นไง ถูกปากไหม” เป็นเพราะฉันเคี้ยวแล้วก็เอาแต่มองหน้าเขาเขาเลยถามด้วยเสียงที่กลั้วหัวเราะเบา ๆ

“อร่อยมาก~” อร่อยมากจริง ๆ อร่อยแบบแสงแทบจะออกปาก

“อร่อยก็กินเยอะ ๆ”

“อาฮะ” ฉันพยักหน้ารับเขาก็ตักอาหารให้อีก

“ไม่ต้องตักให้ก็ได้พี่คุณ เดี๋ยวหวายตักเองพี่คุณกินเลย”

“ไม่ได้ลำบากอะไร ชอบอาหารทะเลไหม พวกกุ้งเผาหมึกย่างอะไรพวกนั้น”

“คะ? ก็...ชอบนะ” ชอบมากเลยล่ะโดยเฉพาะทะเลเผา ร้านนี้ก็มีนะแต่เห็นราคาในเมนูมันแพงเลยไม่กล้าสั่ง เซ็ตทะเลเผาของที่นี่มีสามไซส์ราคาเริ่มต้นไซส์เล็กมันคือสองพันทอนหนึ่งบาทใครกล้าสั่งก็สั่งเลยแต่ไม่ใช่ใบหวายแน่นอน

“ถ้างั้นพี่สั่งให้นะ น้ำจิ้มซีฟู้ดที่นี่อร่อยมาก”

“ไม่ต้องหรอกพี่คุณเดี๋ยวกินไม่หมด”

“ฮึ ๆ ๆ เราสั่งอาหารมาแค่สามเมนูมันจะไม่หมดได้ยังไง” เขาพูดจบก็กดปุ่มที่โต๊ะพนักงานก็รีบเดินมาทันทีพอมาถึงพี่แกก็สั่งทะเลเผา...เซ็ตใหญ่

“พี่คุณ”

“ครับ”

“...”

“ว่าไง”

“...”

“ใบหวาย”

“เอ่อ...มันจะไม่หมดนะทำไมไม่สั่งเซ็ตเล็ก” เมื่อกี้ใจเหลวค่ะ ไม่รู้เหลวได้ยังไง อาจจะเหลวตอนที่เขาพูดคำว่า ครับ แค่คำเดียวแถมยังเบามาก ๆ ก็ได้ -///-

หวายแกโอเคไหมวะ ทำไมแกหวั่นไหวไขว้เขวได้ง่ายขนาดนี้ แกบ้าป้ะ ระวังหน่อยสิไม่งั้นเดี๋ยวแกจะเจ็บตัวนะเว้ย

“ไม่เป็นไร ห่อได้”

“อาฮะ” ไม่แย้งดีกว่า ใจไม่ค่อยดี -///-

ฉันเลือกที่จะชิมอาหารต่อเพราะเหลืออีกเมนูที่สั่งมาแล้วยังไม่ได้ชิม พอชิมก็ไม่ผิดหวังอีกเช่นเคย เขานี่เป็นสายกินรึเปล่านะพามากินข้าวสองรอบสองร้านก็อร่อยทั้งสองร้านเลย อร่อยที่เรียกว่าอร่อยมาก ๆ ซะด้วยสิ

“อร่อยไหม”

“อร่อยค่ะ อร่อยมาก~”

“ก็กินข้าวอร่อยนี่”

“ฮะ?”

“นี่ไง ก็กินข้าวอร่อยอยู่ดี”

“...” ฉันนิ่งให้กับคำพูดของเขาเพราะเริ่มเข้าใจในสิ่งที่เขากำลังต้องการสื่อ ส่วนเขาก็เอื้อมมือมาตักอาหารให้อีกครั้ง

“คนพวกนั้นก็แค่เกรียนคีย์บอร์ด ตอนนี้เขาทักมาด่าแล้วไงเราก็ยังนั่งกินข้าวอร่อยอยู่ดี”

“ปรัชญาไลฟ์โค้ชเวอร์” มันก็จริงอย่างที่เขาบอก ยังกินข้าวอร่อยแต่มันก็ไม่ได้หายเครียดง่ายขนาดนั้นไง

“ฮึ ๆ ๆ แต่มันจริงที่สุดแล้วไม่ใช่เหรอ”

“มันก็จริงแต่สุดท้ายก็เครียดอยู่ดี”

“ได้ยอดผู้ติดตามตั้งเยอะยังจะเครียดอีกเหรอ”

“เหอะ!”

“ฮึ ๆ ๆ” ฉันแค่นเสียงกรอกตามองบนส่วนเขาหัวเราะเบา ๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจากนั้นก็...

“เฮ้ย! พี่คุณทำอะไร” ฉันยกมือปิดหน้าตัวเองเพราะเขายกโทรศัพท์มาถ่ายรูปฉันชัด ๆ

“ถ่ายรูปไง”

“แล้วจะมาถ่ายหวายทำไม”

“ก็พี่ไม่ได้อยากถ่ายตัวเอง พี่อยากถ่ายหวาย”

“...” ช็อต ไม่ได้ช็อตฟีลแต่...ช็อตที่หัวใจเลยแหละ

“...น่ารักดี” เขามองรูปในโทรศัพท์แล้วก็พูดคำนี้ออกมา พูดจบก็เก็บโทรศัพท์ในขณะที่ฉันใจเต้นแรงมาก

“รูป...รูปน่าเกลียดรึเปล่า เอามาดู”

“ไม่น่าเกลียด น่ารัก” ช็อตนี้อาจจะเข้าไอซียูได้เลยนะถ้าโดนอีกรอบ -///-

“ขอ...ขอดูรูปหน่อย ไม่น่าเกลียดจริงรึเปล่า” เขินแต่ก็แอบไม่ไว้ใจ ไม่อยากให้มีรูปตัวเองน่าเกลียด ๆ ในโทรศัพท์ผู้ชายนะ

“ไม่ให้ดู”

“แสดงว่าน่าเกลียดแน่ ๆ”

“ฮึ ๆ ๆ ไม่น่าเกลียดหรอกน่า บอกว่าน่ารักก็คือน่ารัก”

“...” โอเค น่ารักก็น่ารัก -///- น่ารักแค่ปากก็ได้สายตาไม่ต้อง มันเขิน สายตาไม่ต้องบอกถึงความน่ารักเพราะมันทำให้พี่ดู...น่ารักเหมือนกัน -///-

ฉันไม่ค่อยอยากคุยกับเขาต่อในตอนนี้เพราะกำลังพยายากลบเกลื่อนความเขินเลยแอบหยิบโทรศัพท์มาดู พอเห็นยอดผู้ติดตามที่ยังไม่ยอมหยุดขยับก็ล็อกหน้าจออีกรอบ ได้ผลเลยค่ะเพราะความเขินลดลงในทันที

“พี่นี่ก็ดังเนอะ ดังอะไรขนาดนั้นอ่ะ” อดหมั่นไส้เขาไม่ได้เลยแขวะ เพราะไอ้ความดังความฮอตของเขานี่ล่ะที่ทำให้ฉันโดนถล่ม และเชื่อสิว่าต่อให้เขาทำจริง ๆ ฉันก็โดนถล่มอยู่ดีเพราะโลกมันชอบใจดีกับคนหล่อ

“ฮึ ๆ ๆ ไม่รู้เหมือนกัน”

“นี่ถ้ามีคนเห็นแล้วจำได้ว่าหวายมากับพี่คุณนะเป็นประเด็นอีกรอบแน่ ๆ แล้วรอบนี้ก็น่าจะหนักเลย” พูดจบเขาก็ยิ้ม เป็นยิ้มที่มองแล้วดูไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรแต่ที่แน่ ๆ ไม่น่าจะยิ้มเพราะขำหรือตลกแน่นอน

“ไม่เป็นไร ถ้ามีคนเห็นเดี๋ยวพี่บอกเขาเองว่าที่มาด้วยกันเพราะพี่กำลังตามจีบเรา”