ตอนที่ 9 การทดสอบเบื้องต้น ตอนที่ 2 (จบ)

“ฝะ ฝะ ฝ่าบาท!!!” หืม! ข้าว่าข้าคงหูฝาดไปล่ะมั้ง!

“ท่านมาทำอะไรที่นี่หรือขอรับ ฝ่าบาท” นั่น! นั่นอัศวินผมแดงวิ่งไปแล้ว หรือว่าฝ่าบาทที่ว่านั่น คือชายสวมชุดเกราะสวยๆนั่น โถ่! นี่ท่านผมหงอกท่านเป็นฆาตกรสินะ!

       “หืม…นี่มันบ้านข้า ทำไมข้าจะมาเดินเล่นไม่ได้ล่ะ โดคิน”

       “เอ่อ…ถูกของท่านขอรับฝ่าบาท” ผู้ที่ถูกเอ่ยเรียกว่าโดคิน ยิ้มแหยๆออกมาอย่างจนใจ

       “เห้ย! แล้วนั่นเจ้าจะทำตัวน่าสมเพศอีกนานไหม” โดคินเอ่ยไปยังร่างผู้สวมชุดเกราะองครักษ์สีนิลแวววาว ซึ่งมันทำให้เขาถึงกับคิ้วกระตุกยืนขึ้นในพริบตาเลยทีเดียว

       “เมื่อกี้! เจ้าว่าใครไม่ทราบ” ในทันทีราชองครักษ์เมริชก็มายืนประจัญหน้ากับโดคินอย่างทันทีทันใด

       “ก็ว่าเจ้านั่นแหละ ไอ้องครักษ์ขี้เรื้อน!” โดคินพูดขึ้นพร้อมกับทำหน้าตาหฤโหดใส่เมริชที่ยืนอยู่ตรงหน้า อย่างไม่หวั่นเกรง

       “ถึงข้าจะขี้เรื้อน ข้าก็ไม่เคยจีบหญิงพลาดเหมือนเอ็งเฟ้ย!” เมริชกล่าวขึ้นด้วยรอยยิ้มอันแสนสุดจะกวนใส่โดคิน

       “เห้ย! นี่เอ็งจะเอาใช่มั้ย!”

       “ก็เอาสิฟะ!” ว่าจบทั้งคู่ก็จ้องตากันได้ครู่หนึ่ง ก็ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนพร้อมกับโผเข้ากอดคอกันอย่างสนิทสนมจนเล่นเอาผู้ที่ยืนดูอยู่ถึงกับหงายหลังโดยทันที

       “เป็นอย่างไรบ้างเจ้าเพื่อนยาก! ตั้งแต่เจ้าไปเป็นองครักษ์นี่ ข้าแทบจะไม่ได้เจอเจ้าเลยนะเนี่ย!”

       “เจ้าก็เหมือนกันได้ข่าวว่าเป็นหัวหน้ากองทัพหลักแล้วนี่ เท่ห์ไม่เบาเลยนี่หว่า”

       “เจ้าก็ว่าไปนั่น ฮ่าๆๆ” แล้วทั้งสองก็กล่าวคุยกันต่อไปอีกพักใหญ่ๆ ด้วยความสนิทสนม

       ข้าว่าข้าชักจะไมค่อยเข้าใจความสัมพันธ์ของพวกเขาเท่าไหร่เลยน้า แต่จะว่าไปแล้วจะพวกเขาสนิทกันมากขึ้นล่ะ คงจะกลายเป็นเจอหน้ากันปุ๊ปไล่ตีกันปั๊ปจนข้างใดข้างหนึ่งยับถึงจะคุยกันดีๆได้สิน้า

       “ไงเจ้าหนุ่ม” แล้วข้าก็ได้สะดุ้งโหยงเป็นรอบที่สองของวันนี้ แถบยังเป็นคนเดียวกันอีก ก็เขาเล่นมาเรียกข้าจากข้างหลังแบบไม่ให้ซุ้มให้เสียงนี่นา

       “ขอรับท่านกษัตริย์ ออเทอร์ ที่โคล เมทิคัส” แล้วนี่ข้าจำชื่อเขาได้ยังไงกันนะ!

       “โอ้ว! นี่เจ้าเรียกข้าซะเต็มยศเลยกลัวลืมชื่อข้ารึไงกันล่ะนั่น” ข้าเองก็แปลกใจว่าข้าจำชื่อท่านได้อย่างไรเหมือนกันขอรับท่านฝ่าบาท  “เอาล่ะ ข้ามีอะไรจะถามเจ้า ซักอย่างสองอย่าง เจ้าอยากจะรับฟังไหมล่ะ?” ข้าพยักหน้ารับหงึกๆ ข้าก็ต้องรับฟังอยู่แล้วล่ะ ไม่งั้นข้าคงโดนท่านสั่งให้แม่ทัพอัศวินกับองครักษ์ ตรงนั้นจับข้าไป โยนลงเหวข้าก็ซวยนะสิ

       “อืม…อย่างแรกเลย ข้ายกลูกสาวให้เจ้า เอามั้ย”

       “ข้าเปลี่ยนใจแล้วขอรับ ข้าขอตัว” ข้ากลับหลังหันแล้วเดินตรงไปข้างหน้าทันทีแต่ก็โดนมือแรงช้างของท่านผมหงอก เอ้ย! ท่านกษัตริย์ออเทอร์รั้งเอาไว้เสียก่อน

       “แหม ข้าล้าเล่นน่า เจ้านี่อ่อนไหวเสียจริงๆ” ก็แน่ล่ะท่านทำหน้าจริงจังใส่ข้าทำไมกันล่ะ! “ข้าจะถามเจ้าว่าเจ้าอยากจะมาเป็นองครักษ์ให้เจ้าหญิงผู้เป็นบุตรสาวของข้าหรือไม่ นี่เจ้าไม่จำเป็นต้องสอบเชียวนา แถมข้าจะแต่งตั้งยศราชองครักษ์ให้แก่เจ้าเลยด้วย” เขาถามข้าด้วยแววตาและสีหน้าที่จริงจังผิดกับตอนแรกลิบลับ ซึ่งถ้าจะถามข้าว่าโอกาสนี้มันดีหรือไม่ ข้าก็จะตอบได้เลยว่า มันดีแบบสุดๆ ดีมากๆเลยล่ะ แต่ข้าว่าอะไรก็ตามที่ได้มาง่ายๆ มันไม่น่าภูมิใจหรอก

       “ไม่ขอรับ”

       “ทำไมกันล่ะ นี่มันโอกาสทองเลยเชียวนาแล้วเจ้าไม่ต้องกลัวข้าพูดโกหก ข้ากษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำหรอกน่า”

       “เพราะข้าไม่ภูมิใจขอรับ การได้อะไรมาง่ายโดยที่ไม่ได้ทำอะไรเลย สำหรับตัวข้ามันไร้ความหมายขอรับ”

       “เห้ย! ไอ้หัวเขียวนั่นมันโอกาสทองเลยนะเฟ้ย! ขนาดข้ายังอยากเป็นเลย!” แล้วนี่ท่านจะมากระซิบข้าทำไมเล่า ถ้าท่านอยากเป็นขนาดนั้นทำไมท่านไม่สมัครเองเสียล่ะ!

       “ช่ายๆ โดคินพูดถูก” โห้! แทนที่จะมาห้ามเพื่อนท่านนะขอรับ ท่านองครักษ์

       “พวกเจ้าพอเลย!”

       “ขอร้าบบ!!/ขอร้าบบ!!” ทั้งสองถอยออกไปในทันทีได้โดนท่านกษัตริย์ผมหงอกรับสั่ง เห้ย! นี่ข้าเรียกท่านในใจผิดอีกแล้วหรือนี่ ถ้าท่านได้ยินข้าจะโดนจับกุดหัวไหมนะ

       “เอาล่ะข้าจะถามเจ้าเป็นครั้งสุดท้ายละนะ เจ้าจะตกลงหรือไม่”

       “ข้าขออภัยขอรับคำตอบของข้าคือ ไม่ ขอรับ”

       “อืม…นับว่าน่าเสียดายนะ แต่ก็ไม่เป็นไรหวังว่าเราจะได้พบกันอีกเร็วนี้ ขอให้โชคดีสำหรับการสอบล่ะ แล้วเจอกันเจ้าหนุ่ม” ท่านผม เอ้ย! ท่านออเทอร์อวยพรให้ข้าคราหนึ่งแล้วจึงเดินกลับหลังไป พร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งเสียยกหนึ่ง

       “ข้าล่ะเสียดายแทนเจ้าจริงๆ ที่ปฏิเสธโอกาสดีๆแบบนั้นนะ แต่ในทางกลับกันข้าละยอมรับในอุดมคติของเจ้าเลยล่ะ เจ้าหนุ่ม” ท่านองครักษ์ตบบ่าข้าคราหนึ่งแล้วจึงเดินตามกษัตริย์ออเทอร์ออกไป

       “ลูกผู้ชายมากไอ้หัวเขียว! เอาล่ะข้าโดคินคนนี้จะพาเจ้าไปเข้าทดสอบเอง” ว่าแล้วท่านอัศวินผมแดงเดินลากคอข้าเข้าไปในอาคารรับสมัครทันที แต่นี่ตัวท่านหนักไปรึเปล่าเนี่ย! แล้วหัวข้าก็ไม่ใช่หัวเขียวเสียหน่อย ข้าไม่ใช่แมลงวันนะ!

       ข้าเดินเข้ามาจนถึงประตูอาคารก็พบกับอัศวินร่างยักษ์ที่ทำความเคารพเขาอยู่น่าประตูทางเข้า และในทันทีที่ข้าเข้ามาข้าก็พบว่า ภายในนั้นเต็มไปด้วยเหล่าผู้ที่มาเข้าสมัครอยู่จนมากมาหลายคนกำลังยืนเข้าแถวรอรับการทดสอบเบื้องต้นอยู่อย่างเป็นระเบียบ โดยแทบทุกคนจะสวมชุดเกราะและพกอาวุธมาด้วย คงจะเผื่อไว้กับเหตุการณ์ไม่คาดฝันล่ะมั้งนะ แต่จะว่าไปนี่ขนาดวันรับสมัครวันสุดท้ายคนยังเยอะขนาดนี้ ถ้าเป็นวันแรกๆนี่คงได้นั่งทับกันตายแหงๆ

       “โอ้วท่านแม่ทัพโดคิน นั่นท่านพาใครมาด้วยล่ะขอรับ” อัศวินที่ยืนถือกระดานบางอย่างอยู่มือทักทายมายังท่านอัศวินหัวแดงในทันทีที่เขาเห็น และด้วยเหตุนั้นเองทำให้เหล่าผู้มาสมัครทุกคนหันมามองทางที่ข้ากำลังยืนอยู่เป็นตาเดียวกันด้วยสีหน้าอึ้งๆ

       “นั่นมันแม่ทัพหลักโดคินนี่นา!”

       “ใช่ ๆ ตัวจริงเสียงจริงเลยล่ะ”

       “ดูน่าเกรงขามมาก!”

       “แล้วไอ้หัวฟ้านั่นใครฟะ ทำไมถึงไปยืนอยู่ตรงนั้นได้ หน็อย!”

       “นั่นมันคนที่จัดการโจรในตลาดในเมื่อวานนี่ ข้าจำได้ เขาสุดยอดมากเลยล่ะ!”

       “แค่นั้นข้าก็ทำได้โว้ย!”

       “อุ้ย! หล่อจัง!”

       “เงียบบบบบ!!!!!” เสียงของอัศวินคนหนึ่งตะโกนขึ้นพร้อมกับสีหน้าเหี้ยมๆ ทำให้เสียงซุบซิบนินทาต่างๆนาๆเงียบลงในทันที

       “อ้าขอบใจมา เรนดิค” โดคินเอ่ยขึ้นขอบคุณคราหนึ่งทำให้อัศวินคนนั้นทำความเคารพให้ในทันที “เอาล่ะทุกๆคนฟังข้าให้ดีล่ะ ต่อไปนี้จะมีการทดสอบพลังขั้นเบื้องต้นของการรับสมัครเพื่อคัดตัวผู้ที่มีความพิเศษมากกว่าผู้อื่นออกก่อนเพื่อเป็นคณะกรรมการนักเรียนของโรงเรียน โดยที่ทางโรงเรียนอัศวินจะมีตำแหน่งให้ทั้งหมด แปดตำแหน่งด้วยกันดังนี้” โดคิกระแอมคราหนึ่งแล้วจึงกล่าวต่อ

       “หนึ่งคือ ประธาน หนึ่งตำแหน่งซึ่งในโรงเรียนอัศวินของเราไม่เคยผู้เข้าทดสอบคนไหนได้รับตำแหน่งนี้มากก่อนเลยตั้งแต่เปิดมา ส่วนหน้าที่ของประธานนักเรียนจะเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดเหนือในโรงเรียนอัศวิน โดยมีอำนาจเป็นรองแค่ แม่ทัพและรองแม่ทัพ สรุปง่ายๆ ก็เปรียบเสมือนกับเป็นแม่ทัพของพวกนักเรียนในโรงเรียนนั่นเอง” โดคินหยุดกล่าวแล้วจึงมองไปยังผู้สมัครทุกคนเพื่อดูปฏิกิริยาตอบรับแล้วจึงกล่าวต่อ

       “ตำแหน่งต่อมาคือรองประธาน จะเป็นผู้ที่มีอำนาจในโรงเรียนอัศวินรองจากประธาน หรือก็คือ เป็นผู้ดูแลเรื่องปัญหาต่างๆ และเป็นที่ปรึกษาของประธาน จำนวนที่รับก็คือ สองตำแหน่ง!”

       “ตำแหน่งสุดท้าย คือ ผู้ดูแลความประพฤติ จำนวน ห้าตำแหน่ง ส่วนหน้าที่ก็ตามชื่อเลย ดูแลเรื่องความประพฤติของนักเรียน เช่น เรื่องทะเลาะวิวาท โดยจะคัดเลือกคนที่มีความสามารถมากที่สุดสองตำแหน่ง เป็นมือซ้ายและมือขวาของประธาน แต่ถ้าไม่มีประธานก็ไม่จำเป็นต้องคัดเลือก เท่านี้ก็ครบแปดตำแหน่งแล้ว มีใครสงสัยอะไรหรือไม่” โดคินกวาดสายตามมองไปรอบๆก็พบว่ามีคนหนึ่งยกมือขึ้น

       “เชิญถามมาได้เลย”

       “เอ่อ…จะมีการทดสอบยังหรือขอรับ”

       “อืม…การทดสอบจะเริ่มต้น บัดนี้ล่ะ!!” ดาบใหญ่สีดำทมิฬซึ่งมีด้ามจับสีทองอร่ามเต็มไปด้วยลวดลายของมังกรเลื้อย ถูกชักออกมาจากปลอกอันใหญ่รูปหัวมังกรข้างหลังของโดคินพร้อมกับปักลงไปที่พื้นตรงหน้า พร้อมกับแผ่จิตสังหารอันเกรี้ยวกราดออกมาจนจิตสังหารนั้นก่อตัวเป็นเป็นรูปร่างของมังกรสีดำสนิทน่าเกรงขามกำลังคำรามออกมาอย่างรุนแรงจนทำให้หมวกที่สวมอยู่บนหัวของพวกที่มาสมัครบางคนปลิวว่อนไปติดกำแพงเลยทีเดียว

       ร่างแล้วร่างเล่าของผู้สมัครค่อยๆล้มลงฟุบหมดสติเนื่องด้วยการทนแรงกดดันไว้ไม่ไหว เมื่อโดคินปล่อยจิตสังหารกดดันมาได้ระยะหนึ่งแล้วก็หยุด แล้วก็พบว่ามีผู้ที่เหลือรอดอยู่ทั้งหมดรวมแล้ว ห้าคนพอดี (รวมเอริคที่ยืนหน้าระรื่นแล้ว)

  “เอาล่ะ ทุกคนที่ยังมีสติอยู่ ยินดีด้วย แล้วก็ขอเชิญพวกเจ้าเข้าสู่การทดสอบต่อไปได้เลย!”