ตอนที่ 8 ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง! ตอนที่ 1

ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง!!

         ตอนนี้ข้าอยู่ในห้องนอนที่นีลพามาหลังจากที่โดนโมราน่าเทศนาชุดใหญ่เสร็จเรียบร้อยแล้ว นี่ข้าไม่น่ากลับมาช้าเล๊ย!

       “อ่า!” ข้าล้มตัวลงบนเตียงใหญ่ขนาดประมาณสี่คนนอนเห็นจะได้ซึ่งถูกปูไว้ด้วยผ้าปูสีขาวสะอาดที่ขลิบขอบไวด้วยลายลูกไม้สีทอง ข้านอนคิดไปคิดมาเกี่ยวกับเรื่องของพวกที่มาหาเรื่องข้าเมื่อหัวค่ำที่ผ่านมา แล้วมันก็ทำให้ข้าโมโหถึงกับลุกขึ้นนั่ง! แต่แล้วข้าก็พลันนึกถึงในตอนที่ข้าคุยกับนางผู้ที่เจอที่สระน้ำเมื่อครู่ แต่นี่ข้าลืมถามชื่อของนางมานี่นา! แล้วนี่ข้าจะมีโอกาสจะได้พบนางอีกไหมเนี่ย แต่ว่าแล้วก็ช่างมันเถอะเอาไว้เป็นเรื่องของพรหมลิขิตดีกว่า ฮ่าๆๆ

       “ท่านเอริคเจ้าคะ! นี่เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนเจ้าค่ะ” นีลเดินเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับกองผ้าบนมือเล็กของนางที่ถูกพับไว้เป็นอย่างดี

       “อ่า…ขอบใจเจ้านะ” ข้าว่าแล้วก็ยันตัวลุกขึ้นมารับกองผ้านั้นแล้วเอามาวางไว้ข้างๆตัวบนบนเตียง

       “ห้องอาบน้ำอยู่ทางนั้นนะเจ้าค่ะนายน้อย” นางผายมือเล็กเรียวไปยังด้านข้างที่มีประตูแก้วขุ่นๆซึ่งสลักไว้ด้วยลวดลายของแมวกำลังแช่น้ำอยู่แล้วก็ยิ้มสดใสให้กับข้าอย่างร่าเริง นี่คงเป็นจุดเด่นของนางล่ะนะ

       “ขอบใจเจ้านะนีล” ข้าพยักหน้ารับนีลแล้วจึงเอ่ยขอบคุณนางไปเพราะตั้งแต่เข้ามาอยู่ที่นี่นางก็จัดการเรื่องทุกอย่างไปไม่น้อย จนทำให้ข้ารู้สึกเกรงใจนางขึ้นมา

       “นายน้อยเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะทำไมทำสีหน้าแปลกๆล่ะเจ้าคะ”

       “ข้ารู้สึกเกรงใจเจ้าน่ะ” ข้าบอกนางไปตรงๆเพราะข้ารู้สึกเกรงใจนางจริงๆ

       “แหม...อย่าได้พูดอย่างนั้นสีเจ้าคะ ที่แห่งนี้เป็นของท่านนะเจ้าคะ ทั้งตัวหอพักทั้งห้องนี้ หรือห้องไหนๆ สิ่งไหนๆในที่นี้ล้วนเป็นของท่านทั้งหมดเจ้าค่ะ” ข้าก็พอเข้าใจอยู่นะเรื่องที่ข้าหลวมตัวซื้อเจ้าหอพักนี้มาแต่ถึงอย่างไรข้าก็ยังเกรงใจเจ้าอยู่ดีนั่นแหละนะ

       “อื้อ ขอบใจนะ…ว่าแต่ครู๊ดกลับมารึยัง” จะว่าไปตอนข้ากลับมาข้าไม่เห็นเขาเลยนี่นา

       “กลับมาแล้วเจ้าค่ะตอนนี้คงกำลังจะฝึกอยู่น่ะเจ้าค่ะ”

       “ฝึก ? ฝึกที่ไหนงั้นหรอ” ตาของข้าลุกวาวในทันใด ถ้าเป็นจริงอย่างที่นีลว่าแล้วละก็ที่นี่ก็ต้องมีห้องฝึกหรือลานฝึกอะไรประมาณนั้นอยู่ใช่ไหมล่ะ ฮ่าๆ สนุกข้าล่ะ!

       “แหม ผู้ชายนี่ชอบใช้กำลังจริงๆเลยนะเจ้าคะ”

       “ก็นะ ข้าจะไปสอบเป็นอัศวินน่ะ”

       “โห!  จริงๆหรือเจ้าคะนายน้อย ถ้านายน้อยเป็นอัศวินนี่คงจะเท่ห์ไม่เบาเลยนะเจ้าคะ โฮะๆ”

       “ถ้าเป็นอย่างนั้นก็คงจะดีล่ะน้า แต่ไหนๆก็ไหนๆแล้วเจ้าช่วยพาข้าไปหน่อยสิ นะๆ” ข้ากล่าวขอร้องนางจนนางถึงกับหลุดหัวเราะร่าออกมา

       “เจ้าค่ะนายน้อย” นางยิ้มขึ้นคราหนึ่งแล้วจึงพาข้าไปที่ห้องฝึกที่นางได้ว่าไว้

       เมื่อข้าเดินตามนีลมาได้ซักครู่หนึ่งก็มาหยุดอยู่หน้าประตูเหล็กบานสีดำสนิทที่ดูเหมือนบ้านผีสิงเสียมากมากกว่าก็เจ้าลวดลายแปลกชวนหลอนบนประนั่นน่ะสิมันทำให้ข้าขนลุก

       “ถึงแล้วเจ้าค่ะ”

       “ที่นี่น่ะหรอ เจ้าแน่ใจนะ” ข้าหันหน้ากลับมาถามนีลเพื่อความแน่ใจ เพราะเมื่อดูๆไปแล้วเจ้าประตูนี่มันหลอนเกิดกว่าจะเป็นห้องฝึกได้

       “แน่ในสิเจ้าค่ะ เชิญเข้าไปได้เลยเจ้าค่ะนายน้อย” นางกล่าวพร้อมกับค่อยๆใช้ร่างเล็กๆของตัวนางเองดันประตูเหล็กนั่นเข้าไปด้านใน แล้วข้าก็ได้พบกับร่างของครู๊ดที่กำลังฝึกอยู่กับเรย์ว่าและเคย่า เจ้าห้องฝึกนี่เป็นห้องสีขาวโล่งๆขนาดใหญ่ซึ่งถูกปูพื้นเอาไว้ด้วยหินคอนกรีตและถ้าหากมองดีๆแล้วจะเห็นได้เลยว่าห้องนี้ถูกตราเวทย์ดินเสริมความแข็งแกร่งเอาไว้ด้วย แถมเจ้าห้องนี้ยังมีอาวุธแปลกๆ ที่ถูกตั้งเรียงรายเอาไว้ให้มาใช้ฝึกได้อย่างมากมายจนแทบจะเลือกไม่ถูกเลยเชียวล่ะ

       “โฮ๊ะ ห้องนี้ไม่ธรรมดาเลยนะเนี่ย” ข้าเอ่ยแล้วพยักหน้าหงึกๆอย่างพอใจ

       “ที่แห่งนี้เป็นห้องใต้ดินเจ้าค่ะ เห็นนายน้อยชอบแล้วข้าก็ดีใจ”

       “อืม…ข้าชอบมากเลนล่ะ ว่าแต่ใครกันนะที่เป็นคนทำห้องนี้ขึ้นมาเจ้าพอจะรู้ไหมนีล” ข้าหันหน้ามาถามถึงผู้ที่เป็นคนสร้างที่แห่งนี้ขึ้นมา ถ้าให้ข้าคิดล่ะก็ คนจะต้องเป็นชายร่างใหญ่กล้ามโต แน่ ๆ

       “ข้าเองเจ้าค่า!” ว่าแล้วนางก็ยืดอกขึ้นมาอย่างภูมิ ทำให้ความคิดที่ข้ามีอยู่ในตอนนี้แตกสลายลงไปไม่เป็นท่าในทันที

       “อ้าว! นายน้อยนี่ ท่านมาทำอะไรที่นี่หรือขอรับ” ครู๊ดเมื่อเห็นข้ายืนอยู่กับนีลก็ปรี่ตัวเดินเข้ามาหาข้าทำทีพร้อมกับเรย์ว่าและเคย่า

       “อ้อ อืม ข้าว่าจะมาลองฝึกบ้างน่ะ” ข้าเอ่ยขึ้นมึน ๆ หลังจากที่ได้ฟังเรื่องอันน่าสะพรึงมา

       “งั้นหรือขอรับ ให้ข้าเป็นคู่มือให้ไหมขอรับ”

       “ข้าด้วย! / ข้าด้วย!” แหม! พวกเจ้านี่อยากอัดข้าขนาดนั้นเลยรึไงกัน

       “ได้เลย ยังไงก็ฝากตัวด้วยล่ะนะ”

       “ครู๊ด ถ้านายน้อยมีแผลแม้แต่นิดเดียวแล้วล่ะก็…” นีลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยียบพร้อมกับจ้องมองที่ครู๊ดด้วยสายตาอัมหิต “เจ้าได้เห็นดีกับข้าแน่!”

       “ขอรับท่านหัวหน้า ไม่ต้องกังวลไปหรอกขอรับ แต่ยังไงข้าฝากให้ท่านหัวหน้าฝึกสองคนนั้นแทนข้าหน่อยได้ไหมขอรับ” ครู๊ดกล่าวรับดท่าทางอัมหิตๆของนางด้วยรอยยิ้มแหย ๆ แล้วผายมือไปทางเรย์ว่ากับเคย่า

       “ได้เลย!” กล่าวจบนางก็เดินไปที่ทั้งสองคนแล้วจึงกล่าวอะไรบางอย่าง พร้อมกับร่ายเวทย์เคลื่อนย้ายขึ้นบนอากาศ หลังจากนั้นทั้งสามก็เดินเข้าไปในเวทย์เคลื่อนย้ายโดยไม่ลืมหันมาโบกมือให้ข้ากับครู๊ด

       “หัวหน้าน่ะ”

       “หืม…” ข้าหันหน้ากลับมามองครู๊ดเพราะเหมือนกับเขาจะพูดอะไรซักอย่าง

       “หัวหน้าเป็นคนที่แข็งแกร่งขอรับ ถึงนางจะดูตัวเล็กแต่นางก็เป็นผู้ที่แข็งแกร่งมาก และนางก็อ่อนโยนมากด้วย ถึงนางจะขี้เล่นไปหน่อยก็เถอะ”

       “งั้นหรอ เจ้าคงรักนางมากเลยสินะ ครู๊ด”

       “มะ…ไม่หรอกขอรับ ข้าคงมิบังอาจหรอกขอรับนายน้อย ข้าขอเพียงแค่เป็นปกป้องนางอยู่ข้างหลังก็พอแล้วล่ะขอรับ” ครู๊ดเอ่ยประโยคนั้นแล้วจึงก้มหน้าลงเหมือนกับไม่อยากให้ข้ามองเห็นสีหน้าของเจ้านั่นตอนนี้

       “ฮ่าๆ เจ้านี้ปากแข็งไม่หยอกเลยนะครู๊ด เจ้าแค่อยากอยู่กับนางต่างหากล่ะ”

       “ทำไมนายน้อยถึงคิดแบบนั้นขอรับ” เจ้านั่นเงยหน้าขึ้นมามองข้าด้วยสีหน้าประหลาดใจ เจ้านี่มันเดาง่ายชะมัด

       “ก็ปากเจ้าบอกว่านางแข็งแกร่ง แต่เจ้ากลับยังบอกว่าอยากปกป้องนาง นั่นไม่คิดว่ามันจะขัดกันไปหน่อยหรือไง ?” เจ้าครู๊ดทำหน้าตกใจเหมือนกับเพิ่งจะรู้ตัวเองแล้วจึงปรับสีหน้ากลับเป็นปรกติ

       “เอาล่ะๆ มาฝึกกันได้รึยังล่ะ” ข้าเอ่ยข้นทำให้เจ้าพ่อบ้านแวมไพร์กระตุกคราหนึ่งเหมือนได้สติแล้วจึงตั้งกระโดดถอยหลังออกไปเตรียมฝึกในทันที

       “เชิญเข้ามาก่อนเลยขอรับนายน้อย”

       “ได้เลย!” ข้าเร่งพลังในตัวของข้าทั้งหมดให้พุ่งถึงขีดสุดแล้วข้าก็ออกตัวตรงไปหยุดตรงหน้าของครู๊ดด้วยความเร็วสูงสุดของข้าโดยที่ไม่ใช้เวทย์ใดๆช่วย พร้อมกับอัดหมัดรุ่นๆของข้าเข้าใส่อย่างเต็มแรง จนทำให้เจ้านั่นเซไถลออกไประยะหนึ่ง แต่ยังไม่จบหรอกน่า! ข้ารีบติดตามไปไม่ให้เจ้าครู๊ดได้พักพอถึงตัวข้าก็ส่งขาขวาของข้าเตะไปที่เอวของครู๊ดอย่างเต็มแรง แต่เจ้านั่นยกขามากันไว้ได้แล้วจึงส่งหมัดที่กำลังลุกท่วมไปด้วยเปลวเพลิงกลับมา แต่อย่าคิดว่าเจ้าเพลิงนี่จะทำอะไรข้าได้เลย ข้าปัดหมัดของครู๊ดออกไปด้วยมือเปล่าๆและมันก็ทำให้เจ้านั่นทำหน้าตกใจไปครู่หนึ่งแล้วจึงกลับเป็นสีหน้าปรกติพร้อมกับถีบตัวทิ้งระยะห่างออกจากรัศมีโจมตีของข้าไป

       “สงสัยข้าคงต้องเอาจริงเสียแล้วล่ะขอรับ!!”

       “ข้ากำลังรออยู่เลยล่ะ!”

       ทันใดนั้นเองร่างที่อยู่ในชุดพ่อบ้านเต็มยศก็ปกคลุมไปด้วยเปลวไฟสีม่วงเข้มคล้ายกับนัยน์ตาของเขาซึ่งกำลังจ้องมาที่เอริคเขม็งราวกับกลัวว่าร่างนั้นจะหายไปจากตรงหน้าของเขา

       “ขอเริ่มล่ะนะขอรับ” ครู๊ดออกตัวเข้าหาเอริคด้วยความเร็วที่ต่างจากเมื่อครู่ริบลับแต่นั่นก็หาได้เป็นปัญหาของเอริคแต่อย่างใด ดวงตาสีครามทองแสงประกายขึ้นมาในทันทีเพื่อจับจ้องดูการจู่โจมของร่างคู่ฝึกซ้อมของตน ครู๊ดจู่โจมเอริคด้วยกระบวนท่าต่างๆนาๆทั้งรวดเร็วและรุนแรงจนเอริคต้องยอมรับในความเร็วนี้ของเจ้าพ่อบ้านคนนี้

       ‘เราไม่คิดมาก่อนเลยว่านายน้อยจะแข็งแกร่งขนาดนี้’ ครู๊ดคิดพลางจู่โจมเข้าหาเอริคไปเรื่อยๆโดยที่ไม่เคยถูกตัวเอริคเลยแม้แต่น้อย ‘แต่ข้าเองก็ไม่ดีมีเท่านี้หรอกนะขอรับนายน้อย!’ ครู๊ดถอยตัวออกห่างจากตัวเอริคพร้อมกับร่ายเวทย์ขึ้นมาอย่างรวดเร็วในทันที จนบทเวทย์ตัวสุดท้ายสิ้นสุดลง ก็ปรากฏเป็นเถาวัลย์สีดำสนิทที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคมพุ่งขึ้นมาจากเบื่องล่างตรงเข้าหมายจะรวบรัดตัวเอริคทันที

       “หืม!!” เอริคเมื่อเห็นแล้วว่ามีเถาวัลย์หนามกำลังพุ่งตรงเข้ามาหาตนเคลื่อนที่หลบไปมาในทันทีอย่างคล่องแคล่วว่องไว แต่ครู๊ดก็หาได้อยู่เฉยร่ายเวทย์ซ้ำลงไปในทันทีทำให้พื้นที่ปกตีเป็นหินคอนกรีตแต่ตอนนี้กลับกลายเป็นโคลนดำเหนียวหนึบแต่ที่เป็นปัญหานั่นก็คือ เจ้าโคลนเหนียวหนึบนั้นได้รวมตัวกันเป็นมือขนาดใหญ่มาร่วมไล่จับเอริคอีกด้วย!

       นี่มันมหกรรมไล่จับโจรหรือไงกัน! ทำไมถึงมีทั้งเถาวัลย์ทั้งเจ้ามือโคลนมาไล่จับข้าด้วยล่ะเนี่ย นี่ข้าทำอะไรผิดไป! ข้าหลบเจ้าเถาวัลย์กับเจ้าโคลนที่เฉี่ยวหัวข้าไปเมื่อครู่จนเกือบทำผมข้าเขรอะ แล้วข้าก็ลงหยุดยืนบนเวทย์โคลนของเจ้าครู๊ดด้วยการร่ายเวทย์ของข้าเคลือบลงไปบนเท้า พร้อมกับคิดประมวลสถานะการณ์ตรงหน้า ถ้าข้าโดนเจ้าเถาวัลย์นั่นพันเอาล่ะก็ตัวข้าคงเป็นรูปแหงๆ ส่วนถ้าโดนเจ้าโคลนจับก็คงเลอะเขรอะไปทั้งตัว แต่ข้าก็ไม่ได้ไม่ชอบหรอกนา ตอนเด็กๆข้าเล่นโคลนบ่อยจะตายไป แต่ถึงอย่างนั้นข้าก็ขี้เกียจขัดสีฉวีวรรณตั้วก่อนนอนด้วย เพราะงั้นคงต้องหยุดเจ้าเวทย์พวกนี้ก่อนล่ะนะ

       ข้าพาร่างของตัวเองมายืนอยู่ตรงหน้าครู๊ดด้วยการขยับเท้านิดๆหน่อยๆฝ่าเจ้าเวทย์พวกนั้นมา นี่ข้าจะทำอะไรแล้วนะ อ้อ! ข้าต้องหยุดเวทย์พวกนั้นก่อน ข้ากลับตัวไปทางซ้ายนิดหน่อยแล้วข้าก็กระทุ้งศอกเข้าใส่ตรงช่วงท้องของครู๊ดอย่างเต็มแรงเพื่อให้สมาธิในการควบคุมเวทย์หายไป แต่ดูถ้าแล้วข้าว่านั่นคงจะแรงไปสินะเจ้านั่นถึงได้กระเด็นไปเสียไกลเชียว แต่เจ้านั่นก็อึกพอเพียงชั่วครู่เจ้านั้นก็ลุกยืนขึ้นพร้อมกับร่างในชุดพ่อบ้านสะอาดเอี่ยมไร้ฝุ่นเกาะ

       “นายน้อย ท่านนี่แข็งแกร่งจังเลยนะขอรับ” ครู๊ดเอ่ยขึ้นกับข้าด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

       “ข้าว่าเจ้าต่างหากที่สุดยอด ก็ข้าอัดไปเต็มแรงขนาดนั้นเจ้ากลับไม่เป็นอะไรเลยนี่นา ข้าว่าแล้วเจ้าต้องไม่ธรรมดาจริงๆ” ข้าว่าเสร็จก็หาวหวอดขึ้นมาคราหนึ่ง ข้าว่าข้าคงต้องไปนอนแล้วล่ะไม่เช่นนั้นผมของข้าต้องร่วงเหมือนที่ท่านปู่เคยบอกข้าแน่ๆเลย (โดนเบนวาซหลอกมา)

       “ท่านควรไปพักผ่อนเสียนะขอรับนายน้อย นี่ก็ยามดึกมาแล้ว” ครู๊ดเอ่ยบอกข้าด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนแรง หรือข้าคิดไปเองกันนะ

       “อืม…ข้าก็คิดเช่นนั้น เจ้าก็พักผ่อนด้วยล่ะครู๊ด ยังไงก็ขอบใจเจ้านะที่ช่วยเป็นคู่ฝึกให้แล้วก็ขอบคุณเรื่อง เรย์ว่ากับเคย่าด้วย ขอบใจเจ้าล่ะนะ” ข้ายิ้มให้ครู๊ดก่อนจะโบกมือลาออกมา