ตอนที่ 5 อาการนอนไม่หลับ

เวลาตีห้าตรงเปรมราณีลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงียเล็กน้อย ร่างบางค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งหาวอยู่หลายรอบกว่าจะลากสังขารตัวเองลงจากเตียงไปห้องน้ำได้ จริงๆ เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่เธอต้องตื่น ปกติเปรมราณีจะตื่นแปดโมงทุกวัน ยกเว้นวันที่จะทำบุญใส่บาตรอย่างเช่นวันนี้

"ปวดหัวจัง..."

พออาบน้ำอาบท่าล้างหน้าล้างตาเสร็จแล้ว เปรมราณีก็มานั่งที่โซฟาก่อนจะยัดยาแก้มึนงงใส่ปากหนึ่งเม็ดตามด้วยน้ำอีกหนึ่งอึก เพราะเธอนอนไม่ค่อยหลับ ทำให้ร่างกายพักผ่อนได้ไม่เพียงพอ จะใช้ยานอนหลับช่วยก็กลัวจะเสพติดเอา แค่เหล้าอย่างเดียวร่างกายก็ย่ำแย่พออยู่แล้ว

ต่อให้ร่างกายจะแย่ยังไงเปรมราณีก็จะไปทำบุญอยู่ดีเพราะตั้งใจเอาไว้แล้ว มือเรียวหยิบกระเป๋ามาก่อนจะขับรถไปตลาดที่อยู่ใกล้บ้านที่สุด วันนี้วันพุธมีตลาดนัดเช้าอยู่ที่หนึ่งที่เธอสามารถไปเลือกซื้อของได้ ถ้าซื้อเสร็จก็จะได้ใส่บาตรเลย

ใช้เวลาไม่ถึงสิบห้านาทีก็มาถึงตลาดนัดแล้ว แม่ค้าพ่อค้ากำลังจัดเตรียมลงแผงขายของพอดี ตอนนี้ก็ตีห้าครึ่งแล้ว เปรมราณีกะจะซื้อขนมหวานและกับข้าวอีกสองสามอย่างกลับไปกินที่บ้านด้วย

"คุณป้าจ๊ะ ขอซื้อบัวลอยถุงหนึ่งจ้ะ"

เดินมาเจอแผงขายขนมหวานพอดีทำเอาเปรมราณีต้องหยุดซื้อก่อนเลย เธอชอบของหวานมากด้วย ถ้าได้กินอาจจะสดชื่นขึ้นมาหน่อย

"ได้เลยจ้ะแม่หนูคนสวย ไม่เคยเห็นหน้าเห็นตามาก่อนเลยนะ เพิ่งย้ายมาหรือจ๊ะ?"

ป้าแม่ค้าถามเพราะผู้หญิงตรงหน้าดูสวยยังกับนางฟ้าก็ไม่ปานเลยอดที่จะทักถามไม่ได้

"ค่ะ หนูเพิ่งมาอยู่บ้านในซอย 11 น่ะค่ะ"

"หือ ซอย 11 บ้านของแม่เปลมนี่...หรือว่าหนูเป็นลูกสาวของแม่เปลม?"

"ใช่ค่ะ หนูชื่อ เปรมราณี ค่ะ"

"ตายจริง! แม่เปลมมีลูกสาวสวยถึงเพียงนี้เชียว!"

เปรมราณียิ้มรับกับคำชมตรงไปตรงมาของป้าแม่ค้าตรงหน้า เธอหยิบบัวลอยถุงหนึ่งแล้วก็ของหวานอีกสองสามอย่างสำหรับใส่ทำบุญ

"ป้าแถมให้ถุงหนึ่งนะ เมื่อก่อนแม่เปลมก็มาซื้อป้าบ่อยๆ เหมือนกัน"

"ขอบคุณนะคะ ไว้หนูจะมาอุดหนุนใหม่นะคะ"

เปรมราณียกมือไหว้พอจ่ายเงินเสร็จก็เดินไปดูแผงขายอย่างอื่นต่อ ป้าแม่ค้ามองหญิงสาวตาไม่กะพริบพลางพูดออกมาคล้ายเสียดาย

"แม่เปลมมีลูกสาวสวยจริงแฮะ ถ้าลูกชายเราไม่มีเมียคงบอกให้จีบไปแล้ว!"

เดินเลือกซื้อไปซื้อมาของก็ชักจะพะรุงพะรังเต็มไม้เต็มมือไปหมดแล้ว เผลอตัวซื้อหนักไปหน่อยจริงๆ ลืมไปว่ามาคนเดียว

ตุบ!

เพราะของที่เยอะเกินเหตุทำให้มือเธอถือได้ไม่หมดถุงของเลยหล่นกับพื้น เปรมราณีกำลังจะก้มลงเก็บแต่ก็ถูกใครบางคนฉวยหยิบถุงนั้นไปเสียก่อน จังหวะที่จะเงยหน้าขอบคุณคนใจดีที่เก็บของให้ก็ต้องเก็บคำนั้นเข้าปากลงคอไปเลยเมื่อได้เห็นคนตรงหน้าที่กำลังยิ้มทะเล้นใส่เธออยู่

"ไอ้...เอ๊ย...คุณธา"

"สวัสดีคุณเปลว เจอกันอีกแล้วนะครับ บังเอิญจัง"

ธรณีทักทายด้วยรอยยิ้ม ไม่คิดเหมือนกันว่าการออกมาเดินเล่นตลาดนัดตอนเช้าวันนี้จะทำให้ได้เจอกับเปรมราณีอีกครั้ง ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเจ้าหล่อนสวยสะดุดตาท่ามกลางผู้คนที่กำลังเดินอยู่เขาคงไม่สังเกตเห็นหรอก

"อะ ของๆ คุณ"

ชายหนุ่มส่งถุงของที่เขาก้มลงเก็บเมื่อครู่ให้กับเธอ เปรมราณีรับมาอย่างทุลักทุเลเล็กน้อยทำให้ธรณีชักของกลับจากเธอ เปรมราณีเลิกคิ้วแล้วมองเขาอย่างไม่พอใจว่าเขาคิดจะกวนประสาทอะไรเธออีกล่ะ

"ตกลงจะช่วยหรือมากวนประสาทคะ"

"แหม ใจเย็นสิคุณ ผมแค่เห็นว่าของๆ คุณเยอะนะ จะใจดีช่วยถือให้หรอก มองโลกในแง่ร้ายจัง"

"ฉันถือเองได้ค่ะ ไม่อยากรบกวนผู้ใหญ่หรอกค่ะ"

เปรมราณีเปลี่ยนคำเรียกทันทีเพราะอยากจะขีดเส้นระหว่างเธอกับเขาให้ชัดเจนไปเลย ไม่ว่าเขาจะมีเจตนาดีหรือไม่ดีก็ตาม แต่เธอยังไม่อยากถูกใครก่อกวนในตอนที่มาพักหัวใจหรอกนะ

"อย่าใจร้ายกับผมนักเลยคุณเปลว"

ธรณีแสร้งตีหน้าเศร้าเมื่อถูกหญิงสาวที่เขาสนใจขีดเส้นใส่เฉย ทั้งๆ ที่เขายังไม่ทันได้ลงมือทำอะไรเลยแท้ๆ อะไรจะเป็นผู้หญิงที่ขี้ระแวงได้ขนาดนี้กันนะ

"ก็แค่ไม่อยากรบกวนค่ะ"

ปากบอกไม่อยากรบกวนแต่พอเห็นของๆ ที่ตัวเองถือมันก็เยอะจริงๆ นั่นแหละ หรือจะขอให้เขาช่วยดีนะ?

"ผมเต็มใจช่วยนะไม่ได้หวังผลตอบแทนแน่นอน"

เขายืนยันหนักแน่นด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก็แค่อยากพูดคุยด้วย ถ้าเธอยังไม่พร้อมที่จะสานต่อมากกว่านี้เขาก็ยินดีที่จะอยู่ในเส้นที่เธอขีดไว้นะ

"ก็ได้ค่ะ..."

เปรมราณีเห็นเขาทำหน้าตาจริงจังซะน่ากลัวเลย ยิ่งมีหนวดมีเคราด้วยยิ่งแล้วใหญ่ หน้าตายังกับโจรปล้น เห็นกี่ทีก็กลัวทุกที อยากจะไล่ให้เขาไปโกนหนวดให้รู้แล้วรู้รอดไป

สุดท้ายเปรมราณีก็จำใจยอมรับความช่วยเหลือจากธรณี แทนที่เขาจะช่วยถือแค่ถุงเดียวแต่กลับช่วยถือของๆ เธอไปเกือบครึ่ง เห็นแล้วก็เกรงใจ

"ไม่ต้องช่วยถือหมดก็ได้นะคะผู้ใหญ่ ฉันเกรงใจ"

"ผมบอกแล้วว่าเต็มใจ อย่าคิดมากเลยครับ"

ของที่ถือไม่ได้หนักหนาสำหรับเขาหรอก ออกจะเบาด้วยซ้ำ ถ้าได้ลองอุ้มคนตรงหน้าด้วยก็คงดีไม่น้อย ธรณีคิดอย่างนั้นชั่วแวบหนึ่งก่อนจะสลัดความคิดทิ้งไปกลัวว่าเจ้าหล่อนจะจับได้เอา

เวลาหกโมงเป็นเวลาที่พระมาพอดี เปรมราณีที่เตรียมของไว้แล้วก็เตรียมจะใส่บาตร แต่ในตอนที่เธอกำลังจะใส่ในบาตรพระก็เห็นว่าธรณีมายืนข้างๆ ด้วยหน้าตาเฉย

"ผมขอทำบุญด้วยคนนะครับคุณเปลว"

เขาพูดเหมือนขออนุญาตแต่ก็ไม่ได้ฟังคำอนุญาตจากปากเธอเลยสักนิด ถือวิสาสะหยิบของที่เธอเตรียมเอาไว้มาใส่เองอีกต่างหาก จะให้โวยวายต่อหน้าพระก็ดูจะไม่มีมารยาทมากเกินไป เปรมราณีจึงทำปล่อยผ่านไปจนพระท่านสวดให้พรเสร็จนั่นแหละ

"ว่าแต่คุณเปลวใต้ตาคล้ำจังนะครับ นอนไม่หลับหรือ?"

เขาสังเกตเห็นว่าขอบตาของเปรมราณีคล้ำเล็กน้อย ก็คิดว่าเธออาจจะนอนไม่หลับเพราะแปลกที่หรือเปล่า เปรมราณีไม่คิดว่าเขาจะถามแบบนี้ เพราะไม่เห็นคนอื่นจะทักเธอเลยสักคำ

"เปล่าหรอกค่ะ ปกติฉันเป็นคนนอนง่าย ก็แค่ช่วงนี้นอนไม่หลับเฉยๆ ค่ะ"

ก็ตั้งแต่ที่ไอ้เหมกานต์คนสารเลวสันดานหมาบุกมาหาเธอคอนโดถี่ๆ นั่นแหละ มันเลยทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกตามหลอกหลอนล่ะมั้ง บวกกับความรู้สึกแย่ๆ ที่ยังค้างคาอยู่ในใจด้วย เลยทำให้นอนไม่หลับมาสักพักแล้ว ขนาดนินลกายังไม่ทักถึงสภาพของเธอเลย แต่นี่เขาเป็นใครดันมาสังเกตเธอแบบนี้

"ลองฟังเพลงดูสิครับ เผื่อจะช่วยให้นอนหลับได้"

ธรณีลองเสนอความเห็น เขาก็เคยมีช่วงหนึ่งที่นอนไม่หลับ แต่นั่นก็สมัยตอนเขาเรียนมหาลัยแหละ แต่ปัจจุบันเขานอนหลับเต็มอิ่มดี

"ไม่น่าช่วยฉันได้เท่าไรค่ะ..."

วิธีนั้นไม่ใช่ว่าไม่เคยลองใช้ วิธีอื่นๆ ก็ลองทำมาหมดแล้ว สงสัยคงต้องไปหาเหล้ามาดื่มย้อมใจเสียล่ะมั้ง

"ขอบคุณนะคะที่ผู้ใหญ่ช่วยหิ้วของมาส่งถึงรถ"

จะไม่ขอบคุณก็กระไรอยู่ ถึงจะไม่ชอบที่เขามาร่วมทำบุญใส่บาตรด้วยก็ตาม แต่ที่เขาช่วยถือของก็คือเรื่องจริงยังไงก็ต้องขอบคุณตามมารยาท

"ไม่เป็นไรครับ ยินดีช่วย"

อยากจะขอคุยด้วยต่ออีกหน่อยแต่ดูเหมือนเจ้าหล่อนจะอยากหนีเขาแล้วล่ะมั้ง

"ถ้าไม่เป็นการรบกวน...ขอถามอะไรผู้ใหญ่หน่อยสิคะ"

"ว่ามาเลยครับ"

"ที่นี่มีร้านเหล้าหรือเปล่าคะ?"

"ร้านเหล้าหรือครับ"

ไม่นึกว่าคำถามที่หญิงสาวถามจะเป็นการถามหาร้านเหล้านะเนี่ย เขาคาดหวังมากไปหน่อยแฮะ ธรณีคลี่ยิ้มก่อนจะตอบกลับ

"ที่นี่อาจจะไม่ได้มีร้านสถานบันเทิงดีๆ นักเท่าไร แต่ก็พอมีร้านให้นั่งดื่มกินเหล้าได้อยู่บ้างครับ"

"งั้นก็ดีเลยค่ะ ช่วยบอกทางไปร้านให้ฉันหน่อยสิคะ ตอนเย็นๆ ว่าจะไปดื่มหน่อย"

ถ้าได้ดื่มเหล้าย้อมใจสักหน่อยน่าจะช่วยให้เธอนอนหลับได้สักคืนบ้างแหละน่า

"แต่ร้านนั้นผู้ชายเยอะนะครับคุณเปลว วัยรุ่นมั่วสุมกันเยอะด้วย ผู้หญิงสวยๆ แบบคุณไม่ควรไปคนเดียวนะครับ"

ที่นี่ไม่ใช่ในตัวเมืองก็แค่ชุมชนเล็กๆ ธรรมดาๆ ร้านเหล้าที่เปิดก็เหมาะสำหรับพวกลุงแก่ๆ วัยรุ่นขี้ยาทั้งนั้นแหละ ขืนปล่อยให้เปรมราณีไปคนเดียวก็ไม่ต่างอะไรกับการยื่นเหยื่อให้พวกหมาป่ารุมแทะเล่นนั่นแหละ อีกอย่างคนแถวนี้ไม่ค่อยสนใจกันด้วยเวลามีใครมีปัญหา ต่างคนก็ต่างเอาตัวเองรอดไว้ก่อนทั้งนั้น

"แต่ฉันอยากดื่มเหล้าค่ะ"

เธอยังคงยืนยันคำตอบเดิม ถ้าไม่ได้ดื่มเหล้าวันนี้เห็นทีคงนอนไม่หลับ สุขภาพเธอต้องโทรมหนักกว่าเดิมแน่ๆ

"ในฐานะผู้ใหญ่ที่ต้องดูแลลูกบ้านผมไม่เห็นด้วยเลยนะครับ"

"ฉันก็แค่ลูกบ้านชั่วคราว ผู้ใหญ่จะมาห่วงฉันทำไมคะ?"

ไม่ได้กะอยู่ที่นี่ถาวรอยู่แล้ว ก็แค่หนีมาพักใจชั่วคราวเฉยๆ แต่ก็นะ เรื่องนี้ไม่คิดที่จะบอกเขาหรอก

"ยังไงผมก็เป็นห่วงคุณนะคุณเปลว"

อันนี้เขาห่วงเธอจริงๆ ไม่ได้คิดไม่ซื่อ ใครจะปล่อยให้ผู้หญิงที่ตัวเองสนใจไปอยู่ในที่อันตรายแบบนั้นคนเดียวกันล่ะ

"ฉันดูแลตัวเองได้ค่ะ"

"ผมไม่คิดอย่างนั้นนะ"

"ผมไม่ได้ดูถูกคุณนะ แต่ยังไงคุณก็เป็นผู้หญิง พละกำลังสู้ผู้ชายอย่างพวกผมไม่ได้อยู่แล้ว"

เขารีบอธิบายเพราะถูกสายตาดุๆ ของเปรมราณีมองค้อนเข้าให้เสียก่อน ขนาดแค่มองดุๆ ยังสวยเลย

"แล้วจะมีที่ไหนให้ฉันดื่มได้บ้างล่ะคะ"

"ผมว่าพอจะมีอยู่ที่หนึ่งนะ"

"ที่ไหนคะ?"

"บ้านคุณ"

"ห๊ะ!?"

"คุณอยากดื่มนี่งั้นก็แค่ซื้อเหล้าไปกินที่บ้านก็ได้ แค่นั้นก็จบแล้ว"

เขาเสนอทางเลือกปลอดภัยให้ ดื่มที่บ้านตัวเองล็อกประตูเรียบร้อยจบปัญหา เขาไม่ต้องห่วงอีกด้วย

"แต่ฉันอยากมีเพื่อนดื่มด้วยนี่"

ปกติเวลาดื่มเหล้าเปรมราณีไปที่ร้านทีไรก็มักจะมีผู้คนคอยมาชนแก้วชวนคุยด้วยตลอด มันทำให้เธอไม่เครียดและนึกถึงเรื่องแย่ๆ ถ้าดื่มคนเดียวเธอก็จะฟุ้งซ้านอีกน่ะสิ

"คุณดื้อกว่าที่ผมคิดอีกนะคุณเปลว"

"คุณก็แค่อย่ายุ่งกับฉันก็พอค่ะผู้ใหญ่"

จริงๆ ไม่ใช่ธุระอะไรของเขาเลยที่จะมายุ่งวุ่นวายเป็นห่วงเป็นใยเธอ ก็บอกแล้วไม่ใช่ลูกบ้านถาวร จะห่วงเพื่อ!

"งั้นให้ผมดื่มเป็นเพื่อนไหม"

"หือ...ไม่ดีมั้งคะ"

ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงตอบตกลงไปแล้ว แต่เปรมราณีคิดว่าธรณีคิดอะไรกับเธอมากกว่านั้น เธอยังไม่อยากให้มีเรื่องอะไรเกินเลยทั้งๆ ที่เพิ่งมาที่นี่ได้แค่วันเดียวหรอกนะ

"คุณบอกเองอยากมีเพื่อนดื่ม เห็นแบบนี้ผมคอแข็งนะ ไม่เมาก่อนคุณหรอก"

"แต่ฉันว่า..."

"คุณกลัวผมจะทำอะไรคุณหรือ"

"..."

การนิ่งเงียบคือคำตอบยืนยันว่าสิ่งที่เขาคิดถูก จะว่าไม่คิดเลยก็คงไม่ใช่ แต่เขาไม่คิดจะปลุกปล้ำผู้หญิงที่ไม่มีใจให้หรอก มันไม่ใช่สไตล์ของเขา ถ้าอีกฝ่ายเต็มใจก็ว่าไปอย่าง

"คุณเปลว ผมสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรที่เป็นการเสียมารยาทกับคุณแน่นอน แค่ดื่มเป็นเพื่อนคุณเฉยๆ"

"ฉันจะเชื่อคุณได้หรือ"

"ถ้าไม่ไว้ใจคุณก็แค่ตะโกนเรียกลุงขอมมาช่วยก็ได้ ยังไงลุงก็อยู่ใกล้บ้านคุณอยู่แล้ว"

มันก็จริง ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นก็ร้องเรียกให้ลุงขอมมาช่วยก็ได้ คนเป็นผู้ใหญ่แบบเขาลองมีเรื่องเสียๆ หายๆ มาเกี่ยวคงจะไม่พ้นโดนลงโทษสถานเดียว

"ว่ายังไง คุณสนใจไหม"

คิดอยู่นานแต่เพราะความอยากดื่มเหล้าหรือเปล่าก็ไม่รู้ทำให้เปรมราณีตัดสินใจตอบเขากลับไปแบบนั้น

"ก็ได้ค่ะ แค่ดื่มอย่างเดียวนะคะผู้ใหญ่"