Start Love ถึงเวลาแล้วที่เราจะรักกัน

ปึง!

หญิงสาวตบโต๊ะอย่างโมโหพลางก่นด่าออกมาด้วยความเจ็บใจ

"ผู้ชายมันเลว! สารเลวเหมือนกันหมดทุกคน!"

คิดแล้วก็เจ็บใจหญิงสาวจัดการกระดกเหล้าในแก้วเข้าปากต่ออีกครั้ง สาเหตุของการเมามายจนแทบไม่ได้สติในครั้งนี้เป็นเพราะเธอถูกแฟนที่คบหากันมาสามปีนอกใจ แล้วบังเอิญว่าเธอก็จับได้คาหนังคาเขาตอนที่เขากำลังเล่นจ้ำจี้กับผู้หญิงอยู่เสียด้วย!

แค่คิดก็ขยะแขยงแล้ว ไม่รู้ว่าผู้ชายเฮงซวยแบบนั้นหนีเธอไปนอนกกผู้หญิงคนอื่นมากี่ครั้งแล้ว แถมตอนไปมีอะไรกันแล้วได้กลับมาแตะเนื้อต้องตัวเธอด้วยหรือเปล่า

บัดซบสุดๆ!

"เปลวเบาๆ หน่อยแก นี่แกกินเยอะไปแล้วนะ"

เพื่อนสนิทขาประจำเก็บกวาดอย่าง นินลกา เอ่ยเตือนเพราะเห็นว่าเพื่อนเธอเริ่มจะเมามากแล้ว ทีแรกกะจะให้ได้มาปลดปล่อยเพราะเห็นว่าเศร้ามาก ถ้าได้ระบายออกมาเพื่อนอาจจะดีขึ้น แต่ก็ลืมไปเลยว่าคนอย่างเพื่อนเธอพอเหล้าเข้าปากแล้วจะชอบปากหมา!

"ทำไม...ฉันจะด่าอ่ะ ก็ดูไอ้เหี้ยเหมสิ มันกล้าทำอย่างนี้กับฉันได้ยังไง"

เปรมราณี พูดออกมาทั้งน้ำตา ผู้ชายเฮงซวยอย่างเหมกานต์อดีตแฟนเก่า ใช่ ต้องเรียกว่าอดีตแฟนเก่าเพราะเขานอกใจเธอไปคบกับผู้หญิงในที่ทำงาน ถ้าเกิดเปรมราณีจับไม่ได้คาหนังคาเขา เธอก็คงเป็นควายให้เขาสวมเขาทั้งชาติไปแล้ว

เพราะจับผิดได้ว่าเขาไม่ได้มีประชุมที่บริษัทจริงจากคำบอกเล่าของเพื่อน เปรมราณีตัดสินใจบุกไปหาเขาถึงบ้านโดยไม่ได้โทรบอกเหมือนทุกครั้ง มันทำให้เธอได้ไปเห็นฉากอุจาดตาเข้าพอดี

"ฉันรู้ว่าพี่เหมมันชั่วแต่แกตั้งสติก่อนได้ไหม จะปล่อยหมาออกมาจากปากอีกกี่ครั้งถึงจะพอใจ"

นินลกาเตือนเพราะเดิมทีนิสัยของเปรมราณีจะเป็นคนพูดตรงไม่อ้อมค้อม คิดอย่างไงก็พูดอย่างนั้น แถมเวลาด่าใครก็ด่าแบบสุดจนคนฟังแทบอยากร้องไห้ไปฟ้องแม่ทุกราย แต่นิสัยนั้นของเปรมราณีก็เบาลงเมื่อเธอได้มีความรักหวานชื่นกับแฟนหนุ่มอย่างเหมกานต์ พนักงานบัญชีสุดหล่อที่เข้ามาจีบเพื่อนเธอ

ก็ไม่นึกหรอกว่าเพื่อนสาวจะเปลี่ยนนิสัยปากหมาได้จริงๆ แต่ก็ต้องยอมเชื่อเพราะตั้งแต่ที่เปรมราณีคบกับเหมกานต์เพื่อนเธอก็เปลี่ยนไป เป็นผู้หญิงอ่อนหวาน พูดจาเพราะๆ แถมไม่ขี้โมโหอีกต่างหาก

เพื่อนได้ดีนินลกาก็ดีใจ แต่ดูเหมือนว่านิสัยนั้นของเปรมราณีจะกลับมาอีกครั้งแล้วหลังจากถูกแฟนหนุ่มแทงข้างหลังแบบนี้

อยากจะด่าเหมกานต์ที่ทำให้เพื่อนเธอต้องเจ็บช้ำอยู่หรอก แต่มันไม่มีอะไรให้ด่าแล้วเพราะเปรมราณีด่าเขาไปเรียบร้อยแล้ว

"ฉันน่าจะเอาขวดแก้วฟาดหัวเขาสักทีก่อนออกมา..."

"ที่แกจะทำเขาเรียกว่าทำร้ายร่างกายนะ อยากติดคุกหรือไง ฉันไม่ไปประกันตัวให้หรอกนะ"

"นี่เพื่อนเองนะนิน!"

"เออ รู้แล้วว่าเพื่อนค่ะ เพื่อนที่ไม่ได้สติแบบแกอ่ะนะ ลำบากฉันต้องมาเก็บกวาดอีก"

นินลกาเป็นคนไปรับเปรมราณีมาเอง หลังจากที่เพื่อนโทรมาเล่าเหตุการณ์ทุกอย่างให้ฟัง เธอก็ยินดีที่จะไปรับถึงที่ เห็นเพื่อนร้องไห้แล้วก็รู้สึกแย่ไม่รู้จะปลอบยังไงให้ดีขึ้น

"ใช่สิ แกจะมาเข้าใจอะไรหัวอกคนถูกทิ้งอย่างฉัน แกมีพี่คุ้งแสนใจดีอยู่เคียงข้างอยู่แล้วนี่!"

เปรมราณีพูดประชดใส่เพื่อนรัก นึกอิจฉาที่เพื่อนเธอมีความรักแสนสวยงาม มันดูดีและสัมผัสได้จริงๆ ไม่เหมือนกับคู่ของเธอเลยสักนิด

"เกี่ยวอะไรกับพี่คุ้งเนี่ย"

"ไม่เกี่ยว ฉันแค่อิจฉาแกอ่ะ มีความรักดีๆ ดูฉันสิ ไอ้เหี้ยเหมมันสวมเขาให้ฉันกี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้..."

เคยวาดฝันว่าจะมีโอกาสได้จัดงานแต่งงานสวยๆ มีเพื่อนสนิทมาร่วมงาน ได้โยนช่อดอกไม้ เห็นทีคงต้องพับความฝันเพ้อเจ้อนี่ทิ้งลงโถส้วมไปเสียแล้ว

"เดี๋ยวแกก็เจอผู้ชายดีๆ เองแหละ..."

นินลกาลูบหลังปลอบใจเพื่อนสาวเบาๆ แล้วค่อยๆ เลื่อนแก้วเหล้าของเปรมราณีออกห่างทีละนิด เพราะไม่อยากให้เพื่อนดื่มจนเมามายมากไปกว่านี้ แค่นี้คนทั้งร้านก็มองมาที่เธอสองคนกันหมดแล้ว

คนเมาน่ะเรื่องปกติ ที่ไม่ปกติก็คงจะเป็นผู้หญิงสาวสวยหุ่นดีอย่างเปรมราณีที่พอเหล้าเข้าปากแล้วดันปากหมานี่แหละ หน้าตาของเปรมราณีก็สวยใช้ได้ ผิวสีน้ำผึ้งเนียนน่าสัมผัส ผมยาวตรงประบ่า อีกทั้งยังมีหุ่นเซ็กซี่ยั่วใจชาย จริงๆ เหมกานต์ไม่น่าทิ้งเพื่อนเธอไปหาอีเด็กหน้าตาบื้อๆ แบบนั้นเลย

เพื่อนเธอคงจะเจ็บใจด้วยแหละ สวยๆ อย่างเปรมราณีไม่คิดรักษาเอาไว้ แต่เหมกานต์เลือกที่จะแอบไปกินเด็กฝึกงานเข้าใหม่ซะอย่างงั้น

"ยังดีนะที่แกไม่ได้ทำร้ายผู้หญิงคนนั้นด้วยน่ะ"

"อ๋อ อีเด็กหน้าตากะโปโลนมแบนก้นก็แบนแถมปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมนั่นน่ะหรือ"

"เออ นั่นแหละ แกก็เรียกซะ..."

มือเรียวคว้าแก้วเหล้าที่ออกห่างไปแล้วขึ้นมากระดกเหล้าเข้าปากอีกครั้ง เธอรู้สึกได้เลยว่าคอกำลังร้อนผ่าวเพราะความร้อนของฤทธิ์แอลกฮออล์

"ไม่อยากตบเด็กให้เจ็บมือเล่น ดูเหมือนจะถูกอีเหมมันหลอกเอาด้วย"

อีกฝ่ายที่เหมกานต์ไปยุ่งวอแวด้วยคือนักศึกษาจบใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานในบริษัทได้ไม่นาน ทรงแล้วคงจะไม่แคล้วเหมกานต์ไปป้อล้อเด็กคนนี้มาแน่ๆ ถึงเปรมราณีจะไม่รู้ว่าเขาจะพูดยังไงก็จริง แต่เหมกานต์เป็นคนที่พูดจาได้น่าฟังน่าหลงใหลทีเดียว เธอเองก็เป็นหนึ่งในนั้นที่หลงเสน่ห์ตรงจุดนี้ของเขาเช่นกัน

Rrrr

เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าดังขึ้น เปรมราณีหยิบออกมาดูก็ต้องขมวดคิ้วแล้วส่งเสียงหัวเราะในลำคอคล้ายไม่อยากจะเชื่อว่าอีกฝ่ายยังจะหน้าด้านกล้าโทรมาหาเธออีก

'ไอ้เหี้ยเหม'

ทีแรกชื่อ 'พี่เหมของเปลว' แต่พอรู้เรื่องก็เปลี่ยนชื่อซะเลย ขยะแขยงที่จะทนเห็นชื่อเดิมได้อีก

"พี่เหมยังจะโทรหาแกอีกหรือเนี่ย ฉันล่ะเชื่อเลย ให้ฉันรับสายให้ไหมแก?"

"หึ ไม่ต้องหรอก เปลืองน้ำลายแกเปล่าๆ"

"แต่ฉันว่า..."

นินลกากลัวว่าถ้าเปรมราณีเป็นคนรับสายเองแล้วมันจะเป็นแบบที่เธอคิดน่ะสิ

"ว่าไงไอ้เหี้ยเหม ยังกล้าโทรมาอีกนะ"

(เปลวจ๊ะ ใจเย็นๆ แล้วฟังพี่ก่อนนะคนดี!)

คนดีพ่องสิ!

เปรมราณีด่าในใจยิ่งฟังเสียงยิ่งหงุดหงิดเป็นสองเท่า เสียงของเหมกานต์ที่เธอเคยชอบฟังนักหนาจนแทบเก็บเอาไปนอนฝันทุกคืน มาตอนนี้กลับรู้สึกขยะแขยงสุดๆ จนแทบอยากตัดสายทิ้ง

"ฟังเหี้ยอะไรอีก ฉันไม่ได้โง่นะ หรืออาจจะโง่หน่อยหนึ่งก็ได้ที่ยอมให้แกสวมเขามาตลอด"

ก็ต้องยอมรับว่าเคยโง่ไม่งั้นเหตุการณ์แบบนี้คงไม่เกิดขึ้นหรอก เธอมันพลาดเองแหละที่คิดว่าเหมกานต์จะแสนดีจริงจังกับเธอแค่คนเดียว

(เปลว มันไม่ใช่แบบที่เปลวคิด เด็กคนนั้นเขามาอ่อยพี่เองนะ)

ยิ่งฟังคำแก้ตัวจากปากเหมกานต์แล้วเปรมราณีถึงกับแค่นหัวเราะใส่ ผู้ชายแบบไหนที่ทุเรศขนาดไม่ยอมรับว่าตัวเองทำเรื่องเลวๆ แต่โยนขี้ไปให้คนอื่นรับผิดชอบแทน ก็มีแล้วนี่ไง

ไอ้เหี้ยเหมกานต์!

"หยุดพ่นออกมาได้แล้ว ยิ่งพูดยิ่งน่าสมเพช ทำกับน้องเขาไปขนาดนั้นแล้วจะโยนขี้ไปให้น้องเขาเนี่ยนะ ไม่หน้าด้านไปหน่อยหรือไง"

(หยุดด่าพี่สักทีเปลว พี่ไม่ชอบ)

"ไม่ชอบแล้วไง ฉันต้องทำตามด้วยหรือไง"

จริงอยู่ที่เคยหยุดความปากหมาของตัวเองลงเพราะไม่อยากถูกเหมกานต์เกลียดว่าเป็นผู้หญิงอะไรพูดจาไม่ไพเราะ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายทำชั่วใส่ก่อนเธอก็ไม่จำเป็นต้องดีตอบนี่

ดีมาก็ดีกลับ ร้ายมาก็ร้ายกลับเป็นห้าเท่า!

"ไปตายซะป่ะไอ้เหม เลิกมาตอแยฉันได้แล้ว ชาตินี้อย่าได้เจอกันอีกเลย ถ้าจะให้ดีก็ช่วยทำเป็นไม่รู้จักกันด้วยจะดีมาก ถ้าฉันว่างๆ จะกวดน้ำแผ่กุศลไปให้ ชาติหน้าเกิดมาจะได้ไม่เป็นคนสันดานหมาเลวระยำต่ำทรามแบบนี้อีก!"

(เปลว! เดี๋ยว...)

ด่าเสร็จก็ตัดสายทิ้งแล้วปิดเครื่องหนีทันที เปรมราณีวางโทรศัพท์ลงแล้วฟุบหน้าลงกับโต๊ะ นินลกาที่คาดการณ์ไว้แล้วก็ลูบศีรษะปลอบใจ

"แกทำดีที่สุดแล้วเปลว"

"ฮึก..."

"ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวแกก็มีผู้ชายดีๆ มาหาอีก"

"ไม่เอาแล้ว..."

เข็ดแล้ว...

ไม่อยากจะรักใครอีกแล้วถ้าจะต้องเจ็บขนาดนี้...

พอกันทีกับความรักบ้าๆ