ตอนที่ 2 ซ่อมแซมหัวใจ

หลายวันต่อมา

เปรมราณีก็ยังคงดื่มเหล้าติดต่อกัน ถึงจะไม่ได้เมามายอะไรนักเพราะเพื่อนขอเอาไว้ แต่ก็เหมือนเธอจะเสพติดแอลกฮออล์ไปเสียแล้ว ซึ่งแน่นอนว่าสภาพของสาวมั่นหุ่นแซ่บด่าเก่งก็ถูกฤทธิ์เหล้าบั่นทอนลงด้วยเช่นกัน

"อีเปลว! ไม่ไหวแล้วนะแก วันๆ แกจะเอาแต่ดื่มเหล้าไม่ได้นะโว้ย!"

นินลกาทนเห็นสภาพเพื่อนสาวไม่ได้อีกแล้วใจหนึ่งก็สงสารแต่อีกใจก็สมเพช คนอย่างเปรมราณีไม่ควรจะมาจมปลักอยู่กับความเศร้าสิ

"ใครใช้ให้แกมาตามตูดฉันต้อยๆ เป็นหมาล่ะยะ..."

นั่น...หมาเริ่มออกจากปากเพื่อนเธอแล้ว ถ้าไม่สนิทกันจริงไม่อยู่ด้วยกันได้หรอก!

"บังเอิญฉันฉลาดกว่าหมา แล้วก็ฉลาดกว่าแกด้วย ฉันก็ไม่ได้อยากมาตามเก็บกวาดแกหรอกนะ ถ้าไม่ใช่เพราะเคยรับปากกับพี่คำเอาไว้ว่าจะดูแลแกตอนแกมาขออยู่ที่กรุงเทพน่ะ"

พี่คำ...หรือ เปลวคำ พี่ชายต่างแม่ของเธอ ถึงปากเธอจะไม่ชอบคนเจ้าชู้ก็จริง แต่เรื่องที่แม่ของเปรมราณีเป็นเมียน้อยของพ่อก็คือเรื่องจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ แต่แล้วไงล่ะ ต่อให้พ่อนอกใจแม่พี่คำมามีความสัมพันธ์ชู้สาวกับแม่เธอก็จริง แต่คงเป็นบุญของเธอล่ะมั้งที่แม่โอ๋รับเธอกับแม่ไว้เป็นสมาชิกในบ้าน

แต่ถึงอย่างนั้นเปรมราณีก็คิดไว้อยู่แล้วว่าจะไม่มีทางทำผิดพลาดเหมือนแม่ตัวเองด้วยการเป็นเมียน้อยใครเด็ดขาด เธอต้องเป็นที่หนึ่งของสามีเท่านั้น ถ้าไม่ได้ก็เขี่ยทิ้งไป!

อย่างไอ้เหี้ยเหมกานต์ที่คิดหลอกสวมเขาเธอก็เหมือนกัน เปรมราณีไม่แคร์หรอก ต่อให้ยังเสียดายกับวันเวลาที่ผ่านมาก็เถอะนะ

"ยืมมือถือหน่อยดินิน"

"เอาไปทำอะไร?"

นินลกาถามแต่ก็หยิบโทรศัพท์ออกมาให้เพื่อนเธออยู่ดี

"โทรหาพี่คำ"

"เฮ้ย โทรไปทำไม!"

"มือถือฉันพัง ฉันเขวี้ยงทิ้งไปเมื่อวันก่อน"

ปากตอบนิ้วก็กดเลื่อนหาเบอร์โทรพี่ชายจากโทรศัพท์เพื่อน

"อีบ้า! แล้วแกไปเขวี้ยงมือถือทิ้งทำไม!?"

รู้ว่าเปรมราณีเป็นคนที่บ้าและหลุดโลกแต่ไม่นึกว่าอาการจะหนักขนาดนี้

"ก็ไอ้เหี้ยเหมมันทั้งโทรทั้งส่งข้อความมาตื้อไม่หยุดเลย ฉันรำคาญเลยเขวี้ยงมือถือลงแม่น้ำไป"

"ทำไมแกไม่เปลี่ยนซิมมือถือซะล่ะ"

"ตอนนั้นฉันคิดไม่ทัน"

นินลกาฟังแล้วแทบกุมขมับกับความบ้าของเพื่อน

โทรไปไม่นานอีกฝ่ายก็รับสาย

(ว่ายังไงนิน มีอะไรหรือเปล่า?)

เสียงทุ้มแสนอ่อนโยนของเปรมณัฐเอ่ยถามเพราะคิดว่าเพื่อนน้องสาวมีธุระอะไรถึงโทรมาหา

"สวัสดีค่ะพี่คำ"

(อ้าว! ทำไมเป็นเปลวได้ล่ะเนี่ย)

เปรมณัฐแปลกใจที่ได้ยินเสียงน้องสาวต่างแม่ของตัวเอง ล่าสุดที่คุยกันก็เดือนที่แล้ว เขากับเปรมราณีไม่ได้สนิทกันมากนักก็จริง แต่เขาก็มองเธอเป็นน้องสาวอยู่ดี ยังรักและห่วงใยน้องตลอด

"พี่คำ โอนเงินมาให้เปลวหน่อยสิ หมื่นหนึ่ง"

(เอาไปทำอะไรเยอะแยะ)

"มือถือเปลวพัง จะซื้อเครื่องใหม่"

เปรมราณีโกหกเพราะไม่งั้นพี่ชายคงไม่มีทางโอนเงินมาให้แน่ จะขอเงินใช้ก็ต้องมีเหตุผลที่ดีพอ

(พังได้ไง เพิ่งจะซื้อไปไม่ใช่หรือ?)

"ไม่รู้ มันติดๆ ดับๆ ทำอะไรไม่ได้เลย"

พอเหลือบไปมองนินลกาที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็เห็นเพื่อนทำปากมุบมิบๆ ซึ่งเธออ่านปากได้พอประมาณว่าเพื่อนกำลังด่าเธอว่า 'ตอแหล' อยู่

(ก็ได้ ซื้อใหม่ก็ใช้ดีๆ ล่ะ เงินมันหายากนะรู้ไหม)

"ค่า"

เปรมราณียิ้มดีใจถึงโลกแห่งความรักชายหญิงจะโหดร้ายกับเธอเพียงใด เห็นทีจะมีแต่ครอบครัวที่มอบความรักที่แท้จริงให้กับเธอได้จริงๆ เปรมณัฐเป็นพี่ชายที่ใจดีกับเธอเสมอ แถมไม่เคยถือโทษโกรธเธอกับแม่เลยที่เข้าไปแทรกความสัมพันธ์ของแม่โอ๋กับพ่อ

คงต้องชมว่าเปรมณัฐเป็นผู้ชายที่ดีสมกับที่แม่โอ๋เลี้ยงมาจริงๆ

(แล้วมีแพลนจะกลับมาเชียงใหม่เมื่อไร?)

ไม่ได้เห็นหน้าน้องสาวนานแล้วก็อดคิดถึงไม่ได้ แม่ของเขาเองก็ถามหาอยู่เหมือนกัน

"อีกสักพักแหละค่ะ งานที่นี่ยังยุ่งๆ อยู่เลย"

งานของเปรมราณีคือการออกแบบการ์ดต่างๆ ให้กับโรงแรมชื่อดัง เพราะฝีมือเธอดีมากพอที่จะมีคนติดต่อเข้ามากันเยอะ จริงๆ ก็ไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินหรอก ก็แค่หาข้ออ้างจะคุยกับพี่ชายเฉยๆ

(งานเยอะแต่ไม่มีเงินใช้ ไม่เข้ากันเลยนะ)

เปรมณัฐหัวเราะออกมาเบาๆ พอจะรู้ว่าที่น้องขอเงินเพราะอะไร

"เออน่าพี่คำอ่ะ โอนมาให้ด้วย บัญชีเดิมค่ะ"

(เปลว)

ในตอนที่กำลังจะวางสายเปรมณัฐก็เรียกเธอไว้ก่อน

"ว่ายังไงคะ?"

(มีอะไรหรือเปล่า? เราดูแปลกๆ นะ)

"..."

เปรมราณีนิ่งเงียบ ถามว่ามีอะไรไหมก็มีแหละ แต่เธอไม่อยากเอาความรักงี่เง่าที่ตัวเองเป็นคนเลือกเองไปเล่าให้พี่ชายฟังหรอก มันดูน่าสมเพชยังไงก็ไม่รู้

"ไม่มีหรอกค่ะพี่คำ คิดมาก นี่ใครคะ เปลวไฟ น้องสาวพี่เองนะ"

(ไม่มีก็ดี ถ้ามีก็โทรมาได้ตลอดนะ พี่กับแม่โอ๋พร้อมรับฟังเราตลอด)

"ขอบคุณค่ะ แค่นี้นะคะ"

เธออาจจะเป็นคนที่พูดจาไม่ดีใส่คนอื่น ด่าเก่ง แต่กับครอบครัวเธอจะพูดเพราะด้วยเสมอ

"ยังไง พี่คำว่าไง?"

"ก็ไม่ว่าไง เดี๋ยวเขาก็โอนมาให้เองอ่ะ"

"พี่คำนี่ใจดีกับแกตลอดเลยนะเปลว อิจฉาเลยมีพี่ชายหล่อๆ รวยๆ แบบนั้นอ่ะ"

"พี่คำก็แค่ผู้ชายผิวดำที่ชอบทำไร่ทำสวน"

เปรมราณีพูดจริง เปรมณัฐพี่ชายของเธอปัจจุบันอายุสามสิบแต่ยังโสดสนิทจนคนรอบข้างคิดว่าเป็นเกย์กันไปหมดแล้ว เหตุเพราะมัวแต่ติดทำไร่ทำสวนจนไม่มีเวลาไปจีบหญิง แม่โอ๋ก็มักจะบ่นให้เธอฟังตลอดว่าสงสัยจะไม่มีโอกาสได้อุ้มหลานไปตลอดชีวิตแน่ๆ ซึ่งแม่โอ๋ก็หันมาให้ความสนใจกับเธอแทน คาดหวังว่าเธอจะมีหลานมาให้อุ้มบ้าง

แต่ขอประทานอภัยด้วยค่ะแม่โอ๋ นอกจากจะไม่ได้หลานแล้วไอ้เปลวไฟคนนี้ยังถูกผู้ชายมันสวมเขาให้อีกด้วยค่ะ

ไม่อยากซ้ำเติมความโง่ของตัวเองหรอก เปรมราณีเป็นประเภทเจ็บแล้วจำ เจ็บแล้วลืมยากอีกต่างหาก เซ็ง...

"แล้วช่วงนี้แกเคลียร์งานหมดแล้วหรือไงถึงมากระดิกเท้าดื่มเหล้ารัวๆ ไม่สนโลกขนาดนี้"

ปกติเปรมราณีจะงานรัดตัวมาก ยุ่งชนิดที่โรงแรมแย่งตัวเธอกันทีเดียว ก็งานออกแบบการ์ดของเธอมันสวย ใครๆ ก็ชอบ หรือเพราะเธองานยุ่งจนไม่มีเวลาให้เหมกานต์หรือเปล่าก็ไม่รู้ เขาถึงได้คิดนอกใจไปหาผู้หญิงคนอื่น

"อือ เคลียร์หมดแล้ว ช่วงนี้เลยประกาศว่าจะไม่รับงานสักพัก"

อยากจะพักร่างกาย พักสมองเสียหน่อย...

"ฉันมาอยู่ดูแกทุกวันไม่ได้หรอกนะ เดี๋ยวนินาจะร้องหาเอา"

"ย่ะ คุณแม่ลูกหนึ่งแถมมีผัวดี..."

อดที่จะประชดเพื่อนไม่ได้ นินลกามีสามีอย่างคณินถือว่าโคตรโชคดี เธอมักจะบอกกับเพื่อนตลอดว่าเป็นผู้หญิงที่โชคดีสุดๆ แถมยังมีลูกสาวน่ารักๆ อย่างนินาตัวน้อยอีก ครอบครัวแสนสุขสันต์ชัดๆ

ส่วนเธอ...ปัจจุบันอายุยี่สิบหกแล้วอีกไม่นานก็เข้าเลขสาม แต่ไม่มีวี่แววว่าจะได้แต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝากับเขาสักที อีตอนที่คิดจะได้แต่งผู้ชายเหี้ยๆ อย่างเหมกานต์ก็ทำวิวาห์ฝันเธอล่มจมส้วมไปซะก่อน

เวรกรรมของอีเปลวแท้ๆ

"ขอโทษละกันที่ฉันเกิดมาโชคดี แต่ฉันเชื่อว่าอีเปลวของฉันต้องเจอผู้ชายที่ดีกว่าแน่นอน"

เพื่อนสาวเธอออกจะสวยหุ่นแซ่บขนาดนี้ ไม่นับปากนะ ทุกอย่างคือสมบูรณ์แบบ! มีหรือหนุ่มๆ จะไม่ตามจีบเพื่อนเธอ

"สาธุ ถ้าได้จริงฉันจะเลี้ยงข้าวแกหนึ่งปีเลย"

"พูดจริงป่ะแก สัญญาก่อน!"

"อีโลภ...เออ สัญญา"

ด่าเพื่อนแต่ก็รับปากเพื่อนอยู่ดี

"แล้วแกจะทำอะไรต่อ จะเอาแต่กระดกเหล้าทุกวันจริงดิ ฉันห่วงสุขภาพแกนะเว้ย"

ถึงจะไม่มีเวลามาดูแลเพื่อนทุกวัน แต่นินลกาไม่อยากให้ความโศกเศร้ามาทำให้เพื่อนต้องจมอยู่กับที่

"ทำตัวให้สมชื่อเล่นเปลวไฟที่แม่แกตั้งให้หน่อย"

นินลกาตบไหล่เพื่อนเบาๆ เชิงให้กำลังใจ

เปลวไฟ...แม่เธอตั้งชื่อนี้ให้เพราะอยากให้เธอเป็นคนเข้มแข็ง สู้คน ไม่ยอมแพ้ใคร จะต้องเป็นไฟที่ลุกโชนอยู่ตลอดเวลาไม่มีวันดับ แต่ตอนนี้น่ะเหมือนไฟในตัวจะดับลงแล้วนะ

หนูขอโทษค่ะแม่...

อดคิดถึงแม่ที่เสียไปเมื่อห้าปีก่อนไม่ได้ แม่เธอตายเพราะโรคมะเร็ง ก็ถือว่าดีแล้วที่แม่ได้จากไปโดยที่ไม่ทรมานนานนัก อยู่ไปก็ทรมานเพราะไม่มีทางรักษาให้หายได้แต่ประคองอาการอย่างเดียว ถึงจะไม่มีแม่อยู่แล้วแต่ครอบครัวของพ่อก็ยังต้อนรับเธออยู่ดี

"ฉันว่าจะไปพักสักหน่อย..."

อยู่ๆ เธอก็หวนคิดถึงอะไรขึ้นมาได้...สถานที่แห่งนั้นที่เคยอยู่กับแม่สองคนตอนเด็กๆ

"เออ ก็ดีเหมือนกัน เพลาๆ เหล้าบ้าง เดี๋ยวจะกลายเป็นอีสาวขี้เหล้าแทน"

นินลกาดีใจที่เพื่อนคิดได้สักทีว่าเหล้าไม่ช่วยทำให้หายซึมเศร้าได้ แต่ดูเหมือนเธอจะหวังกับเปรมราณีมากไปหน่อย

"ใครบอกฉันจะเลิกดื่มเหล้ายะ"

"เอ้า! นี่แกยังคิดไม่ได้อีกหรือ!"

"ฉันก็แค่จะไปพักต่างจังหวัดเปลี่ยนบรรยากาศเฉยๆ หรอก"

เหล้าก็เหมือนสิ่งเสพติดสำหรับเธอไปแล้ว ใครจะเลิกให้โง่ล่ะ อย่างน้อยเหล้าก็ไม่ได้ทรยศเธอเหมือนคน

"แล้วแกจะไปที่ไหน"

"ฉันว่าจะกลับไปบ้านเกิดแม่หน่อย"