EP.6 ผมจะไม่ปล่อยคุณไป

EP.6

“คุณ” ดวงตาหวานกลมโตสีน้ำตาล มองพายุอย่างตกตะลึงเมื่อเขาปรากฏตัว ทันทีที่ชายหนุ่มนั่งลงข้าง ๆ เธอ ลำแขนของเขาวางพาดไว้บนไหล่เล็ก ราวกับว่าเขากำลังแสดงความเป็นเจ้าของเธอ นี่เขาคิดจะทำอะไรกันแน่

“ฟ้ามีผัวแล้วทำไมไม่บอก” เพิร์สแทรกถามคนทั้งสอง ใบหน้าชวนสับสน

"ผมบอกอยู่นี่ไง อ้อลืมแนะนำตัว ผมชื่อพายุ ผัวฟ้าใส” ยื่นมือเช็คแฮนด์กับอีกฝ่ายที่ยืนตะลึงค้าง

“คุณคิดจะทำอะไร” ฟ้าใสกระซิบกระซาบถามพายุให้ได้ยินสองคน

“ทำหน้าที่ผัวให้คุณไง”

“มาทางไหนกลับไปทางนั้น”

“พอดีเจอทางรักเลยแวะเลี้ยวก่อน”

“มันใช่เวลาเล่นไหมเนี่ย”

ปวดหัวตุบ ๆ แทบจะระเบิด ฟ้าใสนวดขมับสองข้าง ยังไม่ทันจะจัดการคนมาก่อนเรียบร้อยดี ก็ต้องมารับมือกับตัวป่วนอีกคน

“คืนนี้ผมยัดเยียดสถานะผัวให้คุณเอง” หยอกแกล้งเธอสำเร็จ ก็หันไปมองไอ้หน้าจืด “ยืนทำไม ผัวเมียแสดงความรักกันอยู่” บอกจบ เรียวปากได้รูปยื่นไปจูบแก้มนวลให้อีกคนเห็น

ฟ้าใสมองตาขวางอย่างคาดโทษ เขาฉวยโอกาสจูบแก้มเธออีกแล้ว

“ฟ้าหลอกเพิร์สทำไม” ชายหนุ่มยังคงหาคำตอบ เขาสับสนมึนงงไปหมด ไหนเธอบอกเขาว่าโสดไง

“เพิร์สกลับไปเถอะ ฟ้าขอคุยกับเขาก่อน”

“ไล่เพิร์สเหรอฟ้า”

“เอ้าไอ้นี่ ฟ้าก็บอกอยู่ว่าจะคุยกับผม” เข้าใจเธอแล้วว่าทำไมถึงไม่อยากไปต่อกับไอ้หมอนี่ แม่งตื๊อฉ่ำจนน่ารำคาญ

“แล้วเพิร์สจะติดต่อไป”

ตัวน่าปวดหัวคนแรกกลับไปแล้ว ฟ้าใสหันมาพูดกับคนที่น่ารำคาญอีกคน

“คุณพายุ ฉันอยากอยู่คนเดียว”

“อ่าว เมื่อกี้บอกมีเรื่องจะคุยกับผมไง” ตอบหน้าตาย ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเธอต้องไล่เขาแน่ ๆ

“หรืออยากจะโดนฉันทุบ”

“ทุบมาก็จูบกลับ...แบบนี้”

ยื่นกระจับปากแตะจูบไปบนกลีบปากเธอ

“นี่แค่ตัวอย่าง ถ้าอยากลองหนักกว่านี้ก็...”

“เอาอีกแล้วนะ” นั่งมองตาเขียวปั๊ด ยกกำปั้นขึ้นทุบลำตัวเขารัว ๆ พายุรวบมือเธอทั้งสองข้างไว้บนตัก

“แต่ก็ยังไม่ได้เอานี่”

“ปล่อยฉัน” ฟ้าใสบิดข้อมือตัวเองออก พายุจำต้องปล่อย ไม่อยากยื้อเธอแรงกลัวข้อมือเธอจะเป็นรอยแดง

“ปล่อยแล้ว”

ฟ้าใสจับข้อมือตัวเองถูไปมา ก่อนจะสบตากับคนขี้แกล้ง เผลอแยกเขี้ยวใส่ราวกับเป็นแวมไพร์ แต่พายุกลับมองว่ามันน่ารัก

“ทำอะไรก็น่ารักไปหมด” พูดลอย ๆ แต่ตั้งใจให้คนฟังได้ยิน พลางหยิบเมนูบนโต๊ะขึ้นมาดู

เธอไม่อยากอยู่กับเขา จึงได้จับกระเป๋าสะพายบ่า ผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่มีคนตาไวรีบจับข้อมือเธอไว้เมื่อเธอคิดชิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาจึงเงยหน้าขึ้นสบดวงตาหวาน

“กินข้าวเป็นเมียผมก่อนสิ แล้วค่อยกลับ วันนี้ผมเลี้ยงคุณเอง”

“ปล่อย”

“ไอ้ยุ กูควรกลับก่อนไหมวะ” มันคงลืมไปว่าเพื่อนยังอยู่ วาฟิกซ์อุตส่าห์ทำตัวเป็นนักสืบ แต่ไอ้พายุเสือกลืมเพื่อนทิ้งไว้ข้างหลัง แล้วแดกข้าวกับสาวของมัน

ส่วนเขากลายเป็นหมาหัวเน่า

“กลับไปดิ” ตอบอย่างไม่สนใจ ไม่มองหน้ามันด้วย เห็นอยู่ว่าชวนสาวกินข้าว

“กูก็ไม่น่าถาม” วาฟิกซ์ขยับตัวออกห่าง ก้าวเดินออกจากร้านเพียงลำพัง

“ยืนค้ำหัวผู้ใหญ่ไม่น่ารักนะ” เขาอายุมากกว่าเธอสามปี เผื่อเธอไม่รู้

“ทำตัวเหมือนพี่ชายฉัน”

“แต่ผมยากเป็นผัว มีอะไรไหม แต่ถ้าจะให้เป็นเพื่อน เป็นพี่ ผมไม่เป็นหรอกนะ” พูดดักเธอทุกสถานะ เพราะนี่คือเจตนารมณ์ของเขา ผัวเท่านั้น สถานะอื่นไม่ต้องการ

ร่างบอบบางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวเดิมอย่างเอือมระอา กอดอกมองค้อนปะล้ำปะเหลือกชายหนุ่มข้าง ๆเธอนั่งเอียงตัวไปอีกทางเพราะไม่อยากมองหน้าใครบางคน

“คุณโอเคหรือเปล่า“ เนียนจับมือบางกุมไว้บนหน้าขาของตัวเอง

“ไม่ต้องมาจับ” กระชากมือจากการถูกกอบกุม เธอไม่โอเคก็เพราะเขานี่แหละ จัดการคนแรกได้ก็คิดว่าจะจบ แต่ เหมือนฟ้ากำลังกลั่นแกล้งเมื่อส่งคนขี้แกล้งมาให้เธอปวดหัวต่อ

“คุณอยากดื่มอะไรไหม”

“ไม่” ตอนนี้เธออยากกลับ เธอเหนื่อย

“น้อง...ขอเมนู” พายุยกมือขึ้นกวักเรียกพนักงานมารับออเดอร์

“ก็ฉันบอกว่าไม่” ไม่ของเขาและเธอคงความหมายไม่เหมือนกัน ไม่ของเธอคือปฏิเสธ แต่ไม่ของเขาก็คือไม่ฟังที่เธอพูดเลย

“ที่ผมสั่ง คุณดื่มได้หรือเปล่า”

“ไม่รู้” ตอบส่ง ๆ เพราะเธอไม่ได้ฟัง และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาสั่งเครื่องดื่มอะไรไปบ้าง

“งั้นเอาแค่นี้” พายุปิดเมนูส่งคืนให้กับพนักงาน

กระทั่งเครื่องดื่มวางเสิร์ฟตรงหน้า ฟ้าใสมองขวดเหล้า เบียร์วางอยู่เรียงราย

“นี่คุณจะมอมเหล้าฉันเหรอ” เธอควรจะมีสติให้มากกว่านี้ จะได้รู้ว่าเขาสั่งอะไรไปบ้าง

“วันนี้ผมเลี้ยงคุณเอง ผมรวย” เวลานี้ เหล้าเบียร์ สดชื่นที่สุดแล้ว เขาสั่งเผื่อเธอมาหลายขวดเลยนะ

ยื่นขวดเบียร์ยี่ห้อหนึ่งให้กับเธอ ฟ้าใสประหลาดใจมากกว่าเดิม มองขวดเบียร์ที่เขาถืออยู่ในมือ

เพราะมันเป็นยี่ห้อเบียร์ที่เธอชอบ เวลาที่ได้สังสรรค์กับเพื่อน เธอจะต้องสั่งมันทุกครั้ง ด้วยรสชาติไม่ฝาดเหมือนยี่ห้ออื่น ไม่ขม มีความหอมหวานของกลิ่นผลไม้เจือ ๆ แต่ข้อเสียคือเมาไวมาก

“รับไปสิครับ”

“ขอบคุณ” เปิดปากเพียงนิดเอ่ยคำขอบคุณ แล้วรับขวดเบียร์มาถือก่อนจะยกซดจนหมดขวด

“เบา ๆ สิคุณ” พายุห้ามปราม แต่เธอก็ไม่ฟัง

“อ่าส์” โคตรสดชื่นกับรสชาติเบียร์ที่คุ้นเคย มือบางยกหลังมือเช็ดปาก ในวันแย่ ๆ อย่างน้อยก็ยังมีเบียร์เย็น ๆ ให้เธอดื่มได้ชื่นใจ

ขวดแล้ว ขวดเล่า ฟ้าใสดื่มเบียร์คนเดียวไปสิบขวด ส่วนพายุเพิ่งจะดื่มเหล้าไปแค่สองขวดเท่านั้น

“ทำไมคุณหล่อจาง~” เสียงคางยานกับใบหน้าสวยขึ้นสีแดงทั่วไปทั้งใบหน้า เมื่อฤทธิ์แอลกอฮอล์มันตีไปทั่วร่างกาย ฟ้าใสดื่มจนเมามาย สติเธอมันหายไปชั่วขณะ

“แล้วคุณชอบผมหรือเปล่า” นั่งยิ้มดีใจมองสาวสวยที่ตอนนี้กลายเป็นคนไร้สติไปชั่วคราว

“หล่อแบบนี้ใครจะไม่ชอบ ใช่ม๊า~”

“ชอบผมแล้วทำไม่ต้องไล่”

“ฉันก็ไล่คุณไปงั้นอ่ะ อึก~”

“งั้นต่อไปคุณห้ามไล่ผมอีก เข้าใจไหม”

“อึก~ เข้าใจแล้ว ฉันจะไม่ไล่คุณอีก”

“ผมจะไม่ปล่อยให้คุณหายไปอีกแล้วนะ”