EP.5 เป็นผัว มีอะไรป่ะ

EP.5

ปึก~ มืออันบอบบางผลักพายุให้ออกห่าง ฟ้าใสขึ้นเสียงสั่งให้เขาเปิดประตูรถ พายุทำตามที่เธอสั่ง เรียวขายาวรีบก้าวลงจากรถเขาอย่างรวดเร็ว ฟ้าใสควานหากุญแจในกระเป๋าอย่างลนลาน ก่อนจะกระโดดขึ้นรถตัวเองแล้วขับออกไป

ขณะที่ขับรถอยู่บนท้องถนน ฟ้าใสเอาแต่นึกถึงเรื่องจูบ มือบางยกขึ้นสัมผัสริมฝีปากแล้วถูแรง ๆ

“คนฉวยโอกาส”

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำลายภวังค์ในความคิด ฟ้าใสทำเสียงรำคาญ ก่อนจะมองไปยังกระเป๋าของตัวเอง

“โอ๊ย ใครโทรมาตอนนี้” น้ำเสียงหงุดหงิดถูกพ่นออกมาด้วยอารมณ์ที่แปรปรวน ฟ้าใสหยิบสมารท์โฟนขึ้นมาแล้วรับสายเมื่อโยชิโทรเข้ามา

[ เป็นไงบ้างยะ ข้อมือหักไหม ]

“ปากเสีย ฉันจะหักคอแก ไอ้โยธา”

[ บอกกี่ทีแล้วว่าชื่อโยชิ คืนนี้เจอกันในเกมส์ แค่นี้นังชะนี ]

“เออ”

โยนเครื่องสมาร์ทโฟนไปบนเบาะข้างตัว ไฟจราจรกำลังจะเปลี่ยนสี รถของเธอจึงได้จอดสนิทตามสัญญาณไฟสีแดง

ฟ้าใสกำพวงมาลัยรถแน่น ส่งเสียงกรีดร้องอยู่ในรถอย่างระบายอารมณ์ กระทั่งชายหนุ่มบนรถบิ๊กไบค์ที่จอดอยู่ข้าง ๆ เคาะกระจกเรียก เธอจึงตั้งสติแล้วลดกระจกลง

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” ชายหนุ่มผู้หวังดีเอ่ยถาม ได้ยินเสียงร้องนึกว่าเธอเป็นอะไร

“เปล่าค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ” ฟ้าใสปิดกระจกรถขึ้น เขาคงจะตกใจมาก เธอเลยรีบขอโทษ และก็ไม่กล้าสบตา เพียงแค่ไม่กี่วินาทีต่อจากนั้น ไฟจราจรก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวเรียวเท้าเล็กเหยียบคันเร่งออกตัวด้วยความเร็วเพื่อกลับคอนโด

ทว่าเพียงไม่กี่นาทีต่อมา โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง มันทำให้เธอยิ่งหงุดหงิดมากขึ้น แต่ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดรับสาย

“ฮัลโหล”

...

“จะให้ฟ้าไปเจอที่ไหน”

...

“อืม”

ร้าน Paper Bar

พายุกับวาฟิกซ์มีนัดดื่มกันทุกคืนวันศุกร์ บาร์แห่งนี้เป็นร้านแบบรูฟท็อป มีนักดนตรีแจ๊สบรรเลงเพลงไพเราะให้ได้ฟัง และยังสามารถเห็นวิวกรุงเทพมหานครในยามค่ำคืน กับดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้า

“วันนี้มึงรวย เลี้ยงเหล้ากูด้วย” พายุได้เงินรางวัลมาตั้งหนึ่งล้าน สั่งเหล้าแพง ๆ สักสิบขวด เอามากระดกลงคอให้ชื่นใจสักหน่อย

“หน้าด้าน”

“เลิกกวนตีนกูสักห้าวิไมได้เลย หลายทีแล้วนะมึง”

“5 4 3 2 1 ก็มึงหน้าด้าน”

“สัส แม่ง 5 วิจริง” เออ เขาผิดเอง

“ไอ้วา ฟ้าใสมีแฟนหรือยัง” พายุเข้าคำถามโหมดจริงจัง

“สวย ๆ แบบนั้น มีแล้วมั้ง”

“มึงต้องตอบว่าไม่มีสิวะ”

“เออ ไม่มี เธอไม่มีแฟน” มันเป็นเหี้ยอะไร ทั้งที่เป็นคนถามเขาเอง ก็คนมันไม่รู้ แต่เสือกบังคับตอบอีก

ได้คำตอบที่สบายใจแล้ว พายุคลายยิ้มได้กว้างขึ้น ยกแก้วสีน้ำอำพันกระดกลงคอจนหมดแก้ว

“ทรงนี้ดูดแน่เพื่อนกู” อารมณ์แปรปรวนฉิบหาย เพื่อนงงแล้วครับ

นิ้วเรียวยาวแตะสัมผัสบนริมฝีปาก ลากไล้ไปมา เผยรอยยิ้มที่ดูมีความสุขเอามาก ๆ ทำเอาเพื่อนสนิทที่นั่งตรงข้ามเอ่ยแซวอีกระลอก

“สัส ยิ้มอีแล้ว สงสัยของแรง ซื้อที่ไหนวะ”

“ท้ายกระบะตามทาง ขาย 50 บาท พอใจยัง”

“ฮ่า ฮ่า ให้มันได้งี้ ชนเว้ยเพื่อน”

เคร้ง ~

สองหนุ่มส่งเสียงหัวเราะร่า วาฟิกซ์มองเพื่อนชายที่ดูจะอารมณ์ดีมาก ๆ

“ไอ้ยุ มึงแม่งโคตรหล่อเลยว่ะ” คนถูกชมปรับเปลี่ยนท่านั่งเก็กท่าหล่อให้เพื่อนชมอีกเยอะ ๆ

“กูชมเพราะอยากให้มึงเลี้ยงเหล้า”

“หารสอง”

“มึงคือเทพบุตร สวรรค์ส่งมึงมาโปรดบนโลกมนุษย์ ณเดชน์ยังไม่อาจเทียบเคียงเพื่อนกูได้ หมากปริญยังต้องชิดซ้าย ให้ตายเถอะ หล่อฉิบหายเลยเพื่อนกู”

“ค่อยน่าเลี้ยงหน่อย” เอื้อมมือตบบ่าเพื่อนแรง ๆ ไปสามทีจนไหล่มันแทบทรุด

“โอ๊ย ไอ้สัสนี่ มือหนักฉิบหาย”

“ชนแก้วเพื่อน”

เคร้ง~ กระดกแก้วดื่มน้ำอำพันอย่างมีความสุข ทว่าพอลดแก้วลง พายุกลับเห็นฟ้าใสเดินเข้ามาในร้าน เขาจึงได้มองตาม เพ่งดูให้แน่ใจอีกที

“มองอะไรวะ” วาฟิกซ์เห็นพายุมองค้าง เขาเลยหันไปมองบ้าง

“พรหมลิขิต...ไม่ใช่ละ กูว่ามึงเตรียมอกหักได้เลย จนมาเห็นกับตา~” ร้องเพลงอกหักให้เพื่อนฟัง เห็นฟ้าใสนั่งกับผู้ชายที่โต๊ะเดียวกัน ก่อนจะชำเลืองมองเพื่อนสนิท พายุหน้านิ่งไม่แสดงอาการใด ๆ แต่เสือกมองไม่วางตา

“ผู้ชายคนนั้นใคร”

“กูไม่รู้”

“กูผิดหวังในตัวมึงมาก เรื่องแค่นี้ทำไมไม่รู้ ไปเสือกมา” ปกติแม่งก็รู้ทุกเรื่อง

“ห๊ะ”

“กูบอกให้ไปเสือกมา” อยู่ ๆ ก็โดนมันใช้ แล้วทำไมเขาต้องเชื่อฟังมันด้วยวะ

วาฟิกซ์ลุกขึ้นยืน ทำเนียนเป็นลูกค้าเพิ่งเข้าร้านมาใหม่ นั่งอยู่ที่โต๊ะถัดจากฟ้าใส พลางหยิบเมนูขึ้นมาดู

ติ๊ง~

Payu : ได้เรื่องยัง

Vafix : ไอ้ห่า มานั่งฟังเองไหม กูเพิ่งจะได้นั่ง เดี๋ยวกูบอก

ฟ้าใสเดินเข้ามาในร้านนั่งชิวแห่งหนึ่ง ทันทีที่สะโพกเล็กลงนั่ง ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามไม่อ้อมแอ้มที่จะสารภาพ

“ฟ้า เป็นแฟนกับเพิร์สนะครับ”

“ไม่”

“แต่เพิร์สรักฟ้า”

“เพิ่งจะรู้จักห้าวัน รักแล้ว”

“เร็วไปเหรอ”

“ป่าว เพิร์สไม่ใช่สำหรับฟ้า” ปฏิเสธคนคุยเป็นคนที่ห้าในรอบเดือน เธอก็แค่คุยขำ ๆ คุยแก้เหงา เบื่อก็ตัดทิ้ง ไม่ได้มีอะไรเสียหาย เพราะไม่ได้คบ ถึงจะขอคบเธอก็ตัดไฟตั้งแต่ต้นลม และบอกเหตุผลไปเพียงว่า ไม่ใช่สำหรับเธอ

“ฟ้าไม่ชอบเราตรงไหน บอกได้นะ”

“ทุกตรง”

“ไม่เป็นไร ศึกษาดูใจกันไปก่อนก็ได้ แล้วฟ้าพร้อมเมื่อไหร่ก็บอกเรา”

“ไม่พร้อมอะไรทั้งนั้นอ่ะ เราเลิกคุยกันเถอะ”

“ไม่เอาสิฟ้า เพิร์สรักฟ้า”

“เพ้อเจ้อ จะรักอะไรเร็วขนาดนั้น ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้ชอบ”

“แล้วฟ้าจะคุยกับเราทำไม”

“ทักมาก็คุย คุยเป็นมารยาท เพิร์สเป็นคนขอไลน์ฟ้า ฟ้าก็ให้ ให้แล้วก็คุย แต่คุยแล้วมันไม่ใช่ไง ก็แค่เลิกคุยจบ”

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน เดินลงมานั่งข้าง ๆ เธอ หมายมั่นตั้งใจจะขอเธอเป็นแฟน แต่กลับถูกเธอปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย แต่ถึงยังไงเขาก็ยังจะตามตื๊อฟ้าใสจนกว่าหญิงสาวจะใจอ่อน

“วันนี้อาจจะไม่ใช่ แต่วันหน้า...”

“จะวันไหนก็ไม่ใช่ อย่าตื๊อได้ไหม รำคาญ”

“ฟ้าหิวหรือยัง เดี๋ยวเพิร์สสั่งให้ ฟ้าเคยบอกว่าชอบกิน...” หยิบเมนูขึ้นมาดู คิดไปพลาง ๆ เธอเคยบอกว่าชอบ

ชอบอะไรวะ

“ถ้ารู้ว่าชอบกินอะไร ก็ไม่จำเป็นต้องปิดเมนูหรอก” แย่งเมนูอาหารที่ชายหนุ่มถือ เธอปิดหน้าเมนูแล้วโยนมันลงบนโต๊ะ

“เดี๋ยวสิ คนเราลืมกันได้...”

“ฟ้าชอบ สปาเกตตีใช่ไหม”

“ไม่ใช่”

“งั้น...”

“พอเถอะ คนมันไม่ใช่อ่ะ ทำอะไรก็ไม่ใช่ เมื่อไหร่จะเปิดสวิตช์ให้ตัวเองฉลาดสักที ไม่รู้เหรอว่าผู้หญิงไม่ชอบโดนตื๊อ”

“ก็เห็นในติ๊กตอก เวลาผู้หญิงงอน ก็ชอบให้ง้อให้ตื๊อกันทั้งนั้น”

“นั่นมันสำหรับคนที่เป็นแฟน แต่เราสองคนไม่ใช่”

“อีกหน่อยก็ใช่” ชายหนุ่มไม่ละความพยายาม ฉีกยิ้มกว้างไปถึงดวงตา ผิดกับเธอที่นั่งข้าง ๆ ทำหน้าเบื่อหน่าย กลอกตาวนไปมาสามตลบ

วาฟิกซ์ที่นั่งอยู่ข้างหลัง เขาจับใจความสำคัญได้ก็รีบแชตไปบอกเพื่อน

Vafix : คนคุยว่ะ แต่คุยห้าวันผู้ชายขอเป็นแฟน

Vafix : ส่วนผู้หญิงของมึง...

Payu : ตอบให้มันเร็ว ๆ

เสียงแจ้งเตือนข้อความของเพื่อนทำเอาคนที่อยู่อีกฝั่งนั่งกระสับกระส่าย จด ๆ จ้อง ๆ ข้อความของเพื่อนบอกให้มันรีบ ๆ ตอบ

“ปฏิเสธ”

เยส~ เสียงดีใจพาดผ่านลมปาก งั้นเขาก็มีโอกาสใช่ไหม

นัยน์ตาคมเกิดแสงประกาย เมื่ออยู่ ๆ ก็คิดอะไรสนุก ๆ ได้ พายุหันไปมองโต๊ะที่เธอนั่งอีกฟาก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาประดับรอยยิ้มดีใจบนใบหน้า เดินเท้าเข้าไปหาเธอ

“ฟ้าใส หมอนี่มันเป็นใคร” พายุกระชากปกคอเสื้อชายหนุ่มอีกคนให้ลุกขึ้น ส่วนเขาก็นั่งลงแทนที่ชายคนนั้น

“คุณเป็นใคร” เพิร์สหันมาถาม เมื่ออยู่ ๆ ก็มีแขกไม่รับเชิญเข้ามาแทรก

“เป็นผัว มีอะไรป่ะ”