EP.4 คุณกำลังทำผมเป็นบ้า ?

EP.4

จูบริมฝีปากอิ่มระเรื่อแนบชิดสนิทเพื่อสั่งสอนที่เธอกล้ากัดหูของเขา พายุถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง เมื่อได้จูบเธอจนพอใจ

“แก้มของคุณ” มองแก้มนุ่มนิ่มขึ้นสีชมพูดูสุขภาพดีแล้วอยากฟัด พายุกดจมูกที่หน้าแก้มเธอจนบุ๋มลงไป

“ไม่ขอโทษก็ไม่เป็นไร ผมเก็บดอกเบี้ยที่ปากกับแก้มคุณแล้ว”

“และเราต้องได้เจอกันอีกแน่ รอบหน้าผมคงไม่จบที่จูบ” หยิกแก้มนิ่มของเธออย่างมันเขี้ยวก่อนไป

“...” สมองเธอพลันหยุดสั่งการ ทำได้แค่มองแต่กลับพูดอะไรไม่ออก รู้สึกก้อนเนื้อในอกมันเต้นเร็วอย่างน่าประหลาด

พายุเปิดประตูหนีไฟออกมา หันมองไปทางขวาก็เจอกับพยาบาลยืนกันเป็นกลุ่มก้อน

อยากรู้กันนักใช่ไหม ได้!! พายุยกมือขึ้นใช้นิ้วกดไล้ริมฝีปาก ส่งสายตาเจ้าเล่ห์สื่อผ่านภาษากาย แล้วเดินไปอีกทาง

ใครจะนินทาอะไรเขาไม่สน วันนี้เขามีความสุขมาก ๆ ได้ทั้งเงิน ได้ทั้งจูบจากเธอ...อีกครั้ง

พายุไม่ใช่คุณหมอประจำที่โรงพยาบาลแห่งนี้ เขามีหน้าที่หาเงิน จบงานก็กลับบ้าน ยังมีอะไรที่ต้องทำอีกมาก แต่ถ้าเรื่องวันนี้มีใครไปฟ้องผู้ใหญ่ ถึงจะโดนไล่ออกก็ใช่ว่าต้องแคร์

ฟ้าใสเดินออกจากประตูหนีไฟราวกับวิญญาณออกจากร่าง เธอไม่แม้แต่จะมองทาง กระทั่งเดินชนกับใครเข้า

ปึก~

“อ่าว ฟ้าใส”

“...”

“ฟ้าใส”

“...”

“ฟ้าใส” เรียกเป็นรอบที่สาม คัพผู้มีศักดิ์เป็นคุณลุง เห็นหลานสาวเดินเหม่อ เขาเองก็ไม่ได้มอง เพราะคุยอยู่กับสาวข้างกาย จึงได้ปะทะกับหลานสาวเต็ม ๆ แต่ทว่าเรียกเท่าไหร่เธอกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบ เขาเลยต้องเรียกย้ำ ๆ

“เป็นอะไรยัยฟ้า” เจ้าของเสียงสะกิดเรียกอีกแรง เห็นหลานดูไม่อยู่กับร่องกับรอย เธอคนนี้เป็นพี่สาวของคุณพ่อฟ้าใส ควบตำแหน่งทั้งคุณหมอและภรรยาเจ้าของโรงพยาบาล

“...มากันตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” สติเด้งกลับคืนมา ก็เอ่ยปากถามคุณลุงคุณป้า ทำเอาสามีภรรยามองหน้า คำพูดนี้มันควรเป็นเราสองคนที่ต้องถามไม่ใช่เหรอ

“ป้าต้องถามเรามากกว่า ว่ามาทำอะไรที่นี่ หรือเจ็บป่วยตรงไหน” ตีน่าถามอย่างสงสัย หรือว่าหลานเธอสมองกระทบกระเทือน

โยกศรีษะหลานสาวไปมา ตรวจว่ามีร่องรอยบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า

“ป้าตีน่า ทำอะไรคะ” เพราะคุณป้าเอาแต่โยกศีรษะเธอไปมาหลายรอบ จนชักจะมึนหัว

“ไม่สบายหรือเปล่า”

“เปล่าค่ะ แค่...ปวดข้อมือนิดหน่อย” ชูข้อมือให้คุณลุงคุณป้าดู

“แล้วตรวจหรือยัง”

“ตรวจแล้วค่ะ กับไอ้หมอ...” ปากเรียวเล็กหุบลงทันที ”คุณหมอพายุ” เรียกคำนำหน้าให้สุภาพ เกือบพลั้งปากแล้วไหม

“ค่ารักษาเธอ ลงชื่อผมไว้เหมือนเดิม” ณดลเดินไปบอกพยาบาล แล้วเดินมาคุยกับหลานสาวต่อ

“หมอพาร์ทไทม์ เขาเก่งมากลุงเสียดาย เคยชักชวนเขาให้มาทำประจำ แต่เขาไม่ยอม”

“เขามาทำที่โรงพยาบาลนานหรือยังคะ”

“ไม่นานนะ ถามทำไม หรือว่าชอบเขาอีกคน” ในโรงพยาบาลไม่มีใครฮอตไปกว่าหมอพายุอีกแล้วในเวลานี้ เขาเป็นคนเก่ง ขยัน หล่อ สมาร์ท สาว ๆ ในโรงพยาบาลต่างก็อยากจับจองเป็นเจ้าของกันทั้งนั้น

“คนพรรค์นั้นน่ะเหรอคะ ไม่มีทาง ชอบไม่ลงหรอกค่ะ” ไอ้คนนิสัยไม่ดี ไอ้คนฉวยโอกาส ใครจะชอบก็ชอบไป แต่เธอไม่ชอบ

“โกรธอะไรหมอพายุนัก หรือเพราะเราไม่ได้เป็นที่หนึ่งก็เลยพาล” ณดลและภรรยาได้ดูการแข่งขันของหลานสาวในวันนี้ และคิดไปว่าที่ฟ้าใสดูจะหงุดหงิดคงเป็นเพราะเธอไม่ได้เป็นที่หนึ่ง จึงได้เอาอารมณ์ไปลงกับพายุที่เป็นถึงนักแข่งตัวตึง ซึ่งณดลและภรรยารู้นิสัยของหลานสาวดี ฟ้าใสชอบความเร็ว รักการแข่งรถมาก ๆ เธอกวาดรางวัลมาหลายสนาม

คนถูกจับจ้องได้แต่กลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่ เมื่อเธอเผลอแสดงสีหน้าไม่พอใจ เวลาที่พูดถึงพายุ

“ฟ้าไปก่อนนะคะคุณลุงคุณป้า” ยกมือไหว้บอกลาผู้ใหญ่ เดินจำอ้าวไปที่ประตูทางออก เธอโกรธพายุอย่างที่คุณลุงว่า แต่ไม่ใช่เรื่องการแข่ง เธอโกรธที่เขาจูบเธอ ฉวยโอกาสจากเธอต่างหาก

“ขออย่าได้เจอะได้เจอกันอีก”

พายุหันมองรถคันสีแดงที่จอดอยู่ข้างกัน ก่อนจะเบนสายตามองตรงเข้าไปในตัวอาคารโรงพยาบาล ใบหน้าหล่อเหลาประดับรอยยิ้ม ก่อนจะต่อสายโทรหาวาฟิกซ์เพื่อนชายคนสนิท

“มึงอยู่ไหน”

[ อยู่คอนโด ]

“กูเสร็จธุระแล้วจะบอก”

[ เวลานี้มึงเลิกงานแล้วไม่ใช่ ธุระอะไรของมึง ]

“ไอ้วาฟิกซ์ กูเจอเธอ”

[ ฟ้าใสอ่ะนะ ]

“อืม”

[ ไอ้พายุ แค่นี้ก่อน พ่อกูโทรมา ]

หลังจากวางสายเพื่อนสนิท พายุส่องกระจกไปที่หน้ารถ ยกมือลูบกกหูส่วนที่เธอกัดขึ้นเป็นรอยฟัน

"แสบจริง ๆ”

ในระหว่างนั้นพายุแวะเข้าแชตทักหาเพื่อนคนสนิทที่รู้ทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องตัวเอง

Payu : เธอเรียนมหาวิทยาลัยเอ คณะอะไรนะ

พายุนั่งรอคำตอบอยู่ครู่

Vafix : เรียนวิศวะ

ไม่ผิดหวังจริง ๆ ที่มีเพื่อนขี้เสือกเรื่องคนอื่น

Payu : อืม

Vafix : อืมเหี้ยไร

Payu : เรื่องของกู

Payu : ครับ!

รีบปิดหน้าแชตเมื่อเห็นว่าเธอเดินออกมา พายุมองฟ้าใสตาไม่กระพริบ กลัวว่าเธอจะหายไป กลัวว่าจะไม่ได้พบกันอีก

ฟ้าใสเดินตรงไปที่รถคันสีแดง โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังถูกจับตามองทุกฝีก้าวจากใครบางคนที่รอเจอเธออีกครั้ง

“จะกลับแล้วเหรอครับ” ลดกระจกลงส่งเสียงถามเธอที่กำลังเปิดประตูรถ

ฟ้าใสเหลียวหลังมอง ก็ต้องตกตะลึงเมื่อเขาจอดรถอยู่ข้าง ๆ เธอ พายุก้าวลงจากรถ เดินตรงไปหาเธอในระยะประชิด อยากมองหน้าเธอใกล้ ๆ เธอจะรู้ตัวไหม ว่ากำลังทำหัวใจเขาสั่นไหวมากแค่ไหน

“อย่าเข้ามา”

“ผมอยากเห็นหน้าคุณใกล้ ๆ นี่”

“แต่ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ”

“เราไม่ได้รู้สึกเหมือนกันหรอกเหรอ คุณรู้ไหม แค่ผมได้เห็นหน้าคุณ ผมก็อยากจดทะเบียนสมรสแล้ว”

“มันก็คงเป็นได้แค่ฝัน”

“งั้นผมก็จะทำให้มันเป็นจริง”

“ฉันบอกว่าอย่าเข้ามาไง ไม่งั้นฉันจะฟ้องคุณลุง” ฟ้าใสเบือนหน้าไปอีกทาง เมื่อใบหน้าหล่อ ๆ ขยับใกล้เธอในระยะห่างกันเพียงคืบ

“ใคร”

“เจ้าของโรงพยาบาล”

“อ่า” แสดงสีหน้านึกคิด “ฟ้องสิ” มองเธอให้ใกล้กว่าเดิม ฝ่ามือใหญ่สองข้างยกขึ้นคั่นกลางลำตัวเธอ สำรวจใบหน้าสวยจากด้านข้างที่ขึ้นสีระเรื่ออย่างตั้งใจ

“ฉันฟ้องจริง ๆ นะ”

“อย่าดีแต่พูด ทำด้วย” เลิกคิ้วยียวน เอ่ยอย่างท้าทายอยากฟ้องคุณลุงงั้นเหรอ เอาสิเขารอดูอยู่

มือบางล้วงหาโทรศัพท์ในกระเป๋า แต่ไม่ว่าจะหยิบกี่ครั้งก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ

“ชู่ว~ ใจเย็น ๆ สิครับ” ลนลานหยิบอะไรไม่ถูก เขามองเธออยู่นานแล้ว

“ถอยออกไปสิ ฉันหยิบของไม่ถนัด” เขาใกล้จนเกินไปแล้ว เธอหยิบจับอะไรไม่ถูกสักอย่าง

“มันหายากนักหรือไง”

“นี่ไง เจอแล้ว” คราวนี้ของจริง เธอต่อสายโทรหาคุณลุงทันที แต่แล้วก็รีบวางสาย เมื่อนึกขึ้นได้ว่าคุณลุงไม่ควรรู้

“ไม่โทร?”

“ฉัน...จะให้โอกาสคุณ”

หัวคิ้วหนาขมวดชนก่อนจะถามอย่างนึกสงสัย “โอกาสอะไร”

“ถอยออกไปสิ แล้วเรื่องวันนี้ฉันจะลืมมันไปซะ”

“ทำไม จูบของผมมันไม่น่าจดจำ งั้นขออีกรอบ”

พายุเงยหันหน้ามองซ้ายขวาเพื่อดูต้นทางว่าจะไม่มีใครเห็น

“จะ...จะทำอะไร”

“...” ไม่ตอบ แต่กำลังจะทำให้ดู

นิ้วทั้งห้าเอื้อมมือไปจับประตูรถตัวเองที่อยู่ด้านหลังเพื่อเปิดอ้าให้กว้าง จากนั้นพายุจึงเบี่ยงตัวหลบไปอีกทาง จับตัวเธอขึ้นไปนั่งบนรถแล้วล็อคประตู

“คุณจับฉันขึ้นมาบนรถคุณทำไม ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้” กำปั้นเล็ก ๆ ทุบลงไปบนอกของพายุเต็มแรง ก่อนจะเอี้ยวตัวไปเปิดประตูในฝั่งของเธอ แต่รถพายุกลับถูกล็อคเอาไว้ ฟ้าใสเลยหันกลับมาเพื่อจะต่อว่า

“นี่คุณ...” ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันสนิทชิด เธอแทบจะหยุดหายใจ เมื่อใบหน้าหล่อ ๆ อยู่ใกล้หน้าเธอเพียงคืบ

“ครับ ว่ายังไง”

“...” เธอเงียบไม่ตอบ

“คุณจะพูดอะไร”

“ปล่อย...อื้อ” ปากหยักทาบทับลงบนริมฝีปากนุ่มนิ่มอย่างหักห้ามใจไม่อยู่ เมื่อเธออ้าปากกำลังจะพูด เขาใช้โอกาสนี้ช่วงชิงสัมผัสที่น่าหลงใหลของเธอแบบแนบชิด

มือหนาทั้งสองข้างกอบกุมใบหน้าเรียวเล็ก จูบลิ้มรสกลืนกินความหวานอย่างเอาแต่ใจ ให้สมกับความคิดถึง

ลิ้นร้อนเกี่ยวกันพัลวันแลกน้ำลายจนฉ่ำแฉะ ราวกับดูดเอาวิญญาณของเธอเข้ามาในตัวเขาทั้งหมด

ร่างบอบบางยังคงแดดิ้น พยายามต่อต้านทุกทาง แต่พายุกลับไม่สะทกสะท้าน กระทั่งฟ้าใสอ่อนแรงลง เธอเผลอไผลปล่อยตัวปล่อยใจให้กับเขาอย่างไม่รู้ตัว

“คุณกำลังทำผมเป็นบ้า รู้ตัวหรือเปล่า” ถอนจูบออกบอกความรู้สึกจริง ๆ ที่อยู่ภายในใจ

ฟ้าใสเอาแต่ก้มหน้าไม่กล้าสบตากับเขา ร่างกายเธอมันรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว เธอมึนงงไปหมดแล้ว

“ฟ้า ผม...”