EP.3 จับทำเมีย

EP.3

พายุเปิดประตูลงจากรถ ตามหลังเธอทุกฝีก้าวเดินเข้าไปในตัวอาคารอีกครั้ง มองแผ่นหลังหญิงสาวอย่างหลงใหล ผุดรอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลา ทำเอาสาว ๆ ในโรงพยาบาลต่างตะลึง เมื่อได้เห็นรอยยิ้มของคุณหมอ

“คุณ...” พยาบาลสาวหน้าเคาน์เตอร์มองเลยฟ้าใส เมื่อความหล่อของพายุมันทิ่มแทงตา ไหนว่าเขากลับไปแล้ว ทำไมถึงได้กลับเข้ามาอีก

“เป็นอะไรมาคะคุณฟ้าใส หรือว่ามาหาคุณคัพกับคุณคริส” พยาบาลสาวดึงสายตากลับ มองเธอผู้เป็นหลานสาวแท้ ๆ คุณคัพกับคุณคริสเจ้าของโรงพยาบาลเมเดริกแห่งนี้

“ป่าวค่ะ พอดีฟ้าปวดข้อมือมากเลยค่ะ” เธอไม่อยากขึ้นไปรบกวนลุงทั้งสองของเธอ

“ขอผมดูหน่อย” เจ้าของเสียงเอ่ย เดินเข้าประชิดแผ่นหลังเธอ ยกแขนสองข้างกั้นกลางลำตัว กลัวเธอจะคิดหนีเมื่อเห็นหน้าเขา

พายุเอียงศรีษะมองหน้าเธออย่างสำรวจ ฟ้าใสหันมาปะทะเข้ากับใบหน้าหล่อใกล้ ๆ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ เขามาจากไหน...

ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าเนื้ออกมันเต้นรัว เธอเหมาะจะเป็นที่พักสายตาของเขาในเวลานี้เป็นที่สุด ใบหน้าสวยใสไร้เครื่องสำอางดูเป็นธรรมชาติ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเข้ากับสีบนเส้นผมของเธอ ขับผิวขาวให้ดูสุขภาพดี เธอยังคงสวยและน่ารักในสายตาเขาไม่เคยเปลี่ยน

“ผมดูแลคุณฟ้าใสเอง” ปากบอก แต่ไม่ยักหันไปมองใคร เอาแต่จ้องใบหน้าสวยใส เขาดีใจที่ได้เจอเธอ

ผมจะไม่ยอมให้คุณหายไปไหนอีกแล้วฟ้าใส

“คุณไม่ใช่หมอ จะมาดูแลอะไรฉัน” ดูจากชุดก็รู้แล้วว่าไม่ใช่ ใส่สีดำทั้งตัวแบบนี้ คงไปไว้อาลัยศพใครสักคน

“นี่ค่ะคุณหมอพายุ” พยาบาลหน้าเคาน์เตอร์ยื่นไอแพดให้เขาดูประวัติเธอ ร่างสูงรับมาถือไว้แล้วอ่านตัวอักษรบนหน้าจอให้ถี่ถ้วน

เขาเป็นหมองั้นเหรอ...

“คุณ ฉันอึดอัดนะ” หน้าท้องเธอชนกับเคาน์เตอร์ที่คั่นระหว่างเธอกับพยาบาล พายุยืนเบียดเธอชิดจนเกินไป เขาถือไอแพดคร่อมตัวเธอไว้ เหมือนกอดเธอยังไงไม่รู้

พายุก้มหน้าลงมาใกล้ ๆ เขาวางปลายคางตัวเองไปบนไหล่ของฟ้าใส ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไม่สนใจ

“น้ำตาลในเลือดเยอะไปหน่อย” พายุอ่านประวัติร่างกายของเธอคร่าว ๆ กระซิบบอกข้างใบหูแล้วโน้มตัวขึ้นหลังตรง และยังใช้ร่างกายเบียดชิดเธอไม่ห่าง

พวกพยาบาลข้างหน้าเธอก็เอาแต่จ้องมอง ไม่ใช่มองเธอนะ มองเขานี่แหละ ไม่สนใจเธอเลยสักนิด เธอคือผู้ป่วยมาเข้ารับการรักษา แต่พยาบาลไม่สนใจ ฟ้องคุณลุงซะเลยดีไหม มองผู้ชายตาเป็นมันขนาดนี้

ฟ้าใสแหงนหน้าขึ้นมองพายุ ส่งสายตาเข่นเขี้ยวให้อีกคนรู้ตัวว่าเธอไม่พอใจเขามาก ๆ

“จ้องหน้าผมขนาดนี้...อยากมีอนาคตกับผมล่ะสิ แต่ผมไม่มีหรอกนะ” ละสายตาจากหน้าจอสีขาว โน้มใบหน้าลงมองคนตัวเล็ก

“มีแต่อนาคอนด้าที่ผมให้คุณได้”

“ไอ้...” เม้มปากสนิท เมื่อพายุกดหน้าลงมาอยู่ใกล้ ๆ ดวงตาคมหรี่แคบมองเธอให้แน่ใจว่าจะไม่พูดอะไร

พายุระบายยิ้มแหงนหน้าขึ้นตรง ถอยหลังกลับมายืนในจุดเดิม มองจอไอแพดอีกครั้ง แล้วส่งคืนให้กับพยาบาล

“ฉันไม่ตรวจแล้ว...อ๊ะ” ฟ้าใสอยากจะกรี๊ดใส่เมื่อถูกดึงไปตามแรงของอีกคน เขากระชับข้อมือเธอแน่น พาเธอไปยังห้องตรวจใกล้ ๆ นี่เขาไม่ได้ยินเธอหรือไง เธอบอกว่าไม่ตรวจแล้ว

พยาบาลหน้าวอร์ดต่างยืนจับกลุ่มเม้าธ์ เมื่อประตูห้องปิดสนิท

“เพิ่งจะรู้ว่าคุณหมอพายุอ้อยขนาดนี้”

“ดูคุณหมอจะชอบอกชอบใจคุณฟ้าใสนะ” เห็นอาการออกชัดขนาดนั้น ถ้าไม่ชอบจะเรียกว่าอะไร มองฟ้าใสไม่วางตา ยังออกหน้ารับเคสกระทันหัน ทั้งที่หมดเวลางาน ไม่ใช่นิสัยของพายุเลยสักนิด

“พวกเขาสองคนไปรู้จักกันตอนไหน หรือว่าแอบคบกันแบบนี้ฉันก็อกหักจริง ๆ น่ะสิ” พยาบาลสาวที่ชื่อคลีน เอ่ยอย่างคนหมดหวังจริง ๆ เมื่อคุณหมอพายุที่เธอชอบ เขากลับชอบคุณฟ้าใส ที่เป็นถึงหลานสาวเจ้าของโรงพยาบาล

ฟ้าใสและพายุเข้ามาอยู่ในห้องตรวจ ร่างบอบบางนั่งไม่พูดไม่จา พายุเอื้อมจับข้อมือเธอมาดูแล้วพลิกไปมา ก่อนจะบอกถึงปัญหาว่าเป็นเพราะอะไร

“อยากจะเอาชนะผม แต่กลับต้องมาเจ็บตัว” สาเหตุที่เธอปวดข้อมือเพราะถูกใช้งานหนัก หักหมุนพวงมาลัยรถในสนามแข่งมากเกินไป ตรงข้อต่อถึงได้ปูดแดงขึ้นมา ที่รู้เพราะเขาเคยเป็นเหมือนเธอ

“เอกซเรย์หน่อยแล้วกัน” จับมือเธอไม่ปล่อย มืออีกข้างคลิกเมาส์บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ส่งเรื่องเธอไปยังห้องเอกซเรย์

ฟ้าใสพยายามดึงมือตัวเองออก ทั้งสะบัด ทั้งตีลงไปบนหลังมือคนจับ แต่เขากลับไม่สะทกสะท้าน

มุมปากหยักกดลึกปรากฏเป็นรอยยิ้มอย่างนึกเอ็นดู เมื่อเธอออกแรงต้าน ก็แค่จับนิดจับหน่อยทำหวงตัวไปได้

อยากเกิดมาสวยทำไม คนหล่ออย่างเขาก็ใจเหลวเป็นเหมือนกัน

“จะมาจับมือฉันทำไม”

“จับทำเมีย”

“...” หยุดต่อต้านทุกการเคลื่อนไหว เมื่อกี้เขาว่ายังไงไงนะ

“หึ” หันมองเธอนั่งตัวตรง ดวงตากลมโตหวานแข็งค้าง

“ผมส่งเรื่องคุณไปเอกซเรย์แล้ว” ลุกขึ้นยืนจับมือเธอให้ลุกตาม ทุกขั้นตอนเขาจะเป็นคนดูแลเอง

หลังจากเอกซเรย์เสร็จ พายุพาฟ้าใสกลับมาที่ห้อง ร่างบอบบางนั่งหน้าเบื่อ นึกคิดในใจ ถ้าเธอขึ้นไปหาคุณลุงแต่แรกก็คงไม่ต้องเจอเขา

“ผลตรวจคุณปกติทุกอย่าง” มองฟิล์มเอกซเรย์ที่ทาบบนจอไฟสีขาว

“ถ้าปกติ งั้นฉันกลับ” ฟ้าใสที่กำลังจะลุกขึ้นยืนถึงกับชะงัก เมื่ออีกฝ่ายหยัดกายขึ้น กระแสสายตาเรียบนิ่งมองเธออย่างคาดเดาไม่ออก ร่างสูงก้าวเท้ามาประชิดทำให้เธอต้องกลับมานั่งลงในจุดเดิม

พายุโน้มใบหน้าหล่อ ดวงตาคู่คมนิ่งสบดวงตาหวานที่กำลังประหม่า

“จะคุยกันดี ๆ บ้างไม่ได้เลยหรือไง” ทั้งขึ้นเสียงไม่พอใจ ส่งสายตาเข่นเขี้ยว เขาดูไม่น่าคุยด้วยเลยงั้นเหรอ เธอถึงได้ต่อต้าน

“ผมไปทำอะไรให้คุณ ถึงได้จงเกลียดจงชังผมนัก”

“ก็คุณแกล้งฉัน”

“เรื่องแค่นี้”

“ไม่ชอบขี้หน้า”

“ผมหล่อขนาดนี้เนี่ยนะ น้องชายผมก็ไม่ธรรมดา”

“อี๋ ทุเรศ”

“ผมหมายถึงน้องชายผมที่เป็น...คน คุณคิดอะไร”

“ไอ้บ้า ไม่พูดให้มันดี ๆ ล่ะ”

“คุณคิดลึกเองป่าว แล้วมาโทษผม อยากดูรูปผมกับน้องชายไหม” หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาหวังจะเปิดรูปน้องชายให้เธอดู

“ไม่ต้อง ฉันไม่ได้อยากดูรูปน้องชายอะไรของคุณ”

“หล่อเหมือนผมเลยนะ” เขาโคตรจะนำเสนอ ครอบครัวเขาหน้าตาดียกบ้าน

“ตรวจเสร็จแล้วใช่ไหม ฉันจะกลับ” คนอะไรหลงตัวเองเป็นที่สุด เขาคือภัยความมั่น มั่นหน้าเสียไม่มี เธอไม่ถูกชะตากับเขาเลยสักนิด

ฟ้าใสลุกขึ้นยืน ยาเยอเธอไม่เอาแล้ว รีบเดินสะบัดก้นออกจากห้องตรวจ แต่ทว่าพายุกลับเดินตาม ก่อนจะรั้งเรียกสาวเจ้าให้หยุดเดิน

“จะรีบไปไหน” เรียวเท้าเล็กก้าวฉับอย่างไม่คิดหยุด ก่อนที่เสียงฝีเท้าหนักจากด้านหลังเดินมาให้ได้ยินใกล้ ๆ

พายุคว้าจับข้อมือบางให้เดินตามไปกับเขา ฟ้าใสไม่ทันได้ออกเสียงค้าน ก็ถูกมือหนาลากไปยังประตูหนีไฟ เหล่าพยาบาลที่เห็นต่างก็จับกลุ่มเม้าธ์กันยกใหญ่

ฟ้าใสถูกเหวี่ยงชิดติดกำแพง พายุยกเรียวแขนเล็กตรึงไว้เหนือศรีษะ บดเบียดร่างกายชิดจนเธอเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง พยายามออกแรงต้านสุดแรง ร่างสูงส่งสายตาแข็งกร้าวชวนให้คนมองสะท้าน ดวงตาหวานประหม่าในทีแต่ก็ยังสู้สายตากลับ

“คุณยังไม่รับผิดชอบผมเลยนะ” มาทำให้เขาใจเต้นรัวแล้วจะปล่อยให้เธอหนีไปง่าย ๆ ได้ยังไง

กึก~

“โอ๊ย” ถูกเธอใช้ฟันขบบนกกหู พายุส่งเสียงร้องสะดุ้ง สาวเจ้าได้จังหวะจะหนี แต่ก็ถูกเขาจับไว้ได้อีกครั้ง ร่างบอบบางกระเด็นเข้าติดกำแพงเป็นรอบที่สอง

“กัดอีกสิ ผมจะได้จูบคุณปิดปาก” กดยิ้มร้าย ดวงตาคมส่อแววเป็นประกายมองสีปากอมชมพูระเรื่ออย่างหักห้ามใจไม่ได้

“อย่ามองฉันแบบนี้นะ”

“ก็ปากคุณมันน่าจูบนี่” กระดกลิ้นเลียวนรอบริมฝีปากยั่วอีกฝ่าย

“ปล่อยฉัน ฉันจะกลับ”

“ขอโทษผมก่อนสิ”

“ฉันไม่ผิด...อื้อ”