8 เรื่องบังเอิญ (1)

8

เรื่องบังเอิญ

ฉันไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอกำมือตัวเองแน่นแค่ไหนตอนที่รอให้บานประตูถูกเปิดออก ภาพในหัวของฉันวิ่งวุ่นไปหมด ฉันเห็นภาพอเล็กซ์โวยวายบ้านแตก เห็นรอยร้าวที่กำลังจะเกิดขึ้นของฉันกับน้องชาย ตลอดจนถึงความสัมพันธ์ที่อาจยุติลงของฉันกับโลมาด้วย...

‘เจ้แอบฟันเพื่อนผมเรอะ’

‘ฉันเปล่า...’

‘เปล่าอะไร ก็เห็นคาตา’

‘ก็... เด็กมันยั่ว’

‘เธอข่มขืนน้องชายฉันเหรออลิส’

‘ฉันไม่ได้ตั้งใจนะโลมา’

‘ไม่ได้ตั้งใจ แต่ล่อไปสองยกเนี่ยนะ’

‘ฉันขอโทษ ฉันเพลินไปหน่อย’

กรี๊ด! บ้า ฉันคิดอะไรเนี่ย!!!

ฉันแทบจะกรีดร้องออกมาตอนที่ได้สติแต่ก็ราวกับว่าโชคยังคงเข้าข้าง หรือไม่ก็พระเจ้ายังไม่อยากให้ความลับของฉันกับปลาวาฬถูกเปิดเผยในตอนนี้ ถึงได้ทำให้โทรศัพท์มือถือของอเล็กซ์ดังขึ้น น้องชายฉันเลยละมือจากลูกบิดประตูและตัดสินใจกดรับสายโดยไม่ลังเล

“ฮัลโหลน้องมิลค์~ ครับ พี่อยู่บ้าน อะไรนะ...”

เสียงฝ่าเท้าของอเล็กซ์เดินออกห่างไปเรื่อยๆ และฉันที่ได้ยินถนัดว่าคนที่โทรมาช่วยชีวิตเราไว้นั้นคือน้องมิลค์ แฟนสาวขี้อ้อนของน้องชาย ฉันก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เพราะอย่างน้อย ทุกครั้งที่หมอนั่นคุยโทรศัพท์กับแฟน อเล็กซ์มักจะหลบเข้าไปในห้องและคุยกันอีกนานสองนาน

“เปล่าน้า พี่ไม่ได้กำลังจะกินเหล้า เมื่อกี้ออกไปซื้อของให้เจ้เฉยๆ ไม่เชื่อก็มาดูที่คอนโดฯ ได้เลย”

เสียงของอเล็กซ์เงียบไป พร้อมๆ กับที่ประตูห้องนอนของมันถูกปิดลง ฉันจึงได้ฤกษ์หันกลับมามองปลาวาฬอีกครั้ง ก่อนจะพบว่าที่ข้อศอกด้านซ้ายของหมอนั่นเลือดออก!

“พี่อลิสรุนแรงจังครับ ผมเจ็บ L”

ฉันฉุดปลาวาฬออกมาจากในห้องน้ำทันที โดยไม่ทันระแวงหรือกลัวว่าอเล็กซ์จะออกมาเห็นอีกต่อไป การที่เขาได้รับบาดเจ็บ ทำให้ฉันรู้สึกผิดและจำเป็นต้องรับผิดชอบ

“นั่งตรงนี้ ห้ามขยับ”

“เอ่อ แต่พี่อลิสครับ...”

“ห้ามพูดมากด้วย!” ฉันออกคำสั่งอีก เมื่อเห็นว่าปลาวาฬเหมือนเด็กดื้อที่ไม่ยอมเชื่อฟังฉันซักอย่าง แม้กระทั่งตอนที่ฉันถูลู่ถูกังเขาออกมา หมอนั่นยังทำท่าขัดขืนเหมือนไม่อยากออกจากห้องน้ำ ขนาดตอนที่สั่งให้เขานั่งลงบนโซฟา ปลาวาฬก็ยังทำท่าเหมือนไม่ยินยอมให้ฉันทำแผล แถมยังพยายามจะพูดจาปฏิเสธฉันอีกต่างหาก

ฉันไม่สนใจถ้อยคำร้องขอใดๆ อีก นอกจากเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลที่วางอยู่ในตู้ยาสามัญประจำบ้าน ทว่าในตอนที่ฉันนั่งลงบนพื้นตรงหน้าเขา เพื่อที่จะได้ทำแผลที่ข้อศอกนั้นอย่างถนัด ปลาวาฬจอมดื้อก็ยังคงอิดออด

“คือ... ผมทำเองก็ได้นะครับ”

“อย่าดื้อกับฉันได้มั้ยปลาวาฬ!”

“ผมก็... ไม่ได้อยากดื้อ... แต่พี่อลิสครับ...”

“ถ้านายพูดอีกคำเดียว ฉันจะไม่พูดกับนายอีกเลยตลอดชีวิต” ฉันตัดสินใจข่มขู่ จนในที่สุด เด็กดื้อก็ยอมเชื่อฟัง

ปลาวาฬนั่งนิ่ง และปล่อยให้ฉันทำแผลแต่โดยดี บาดแผลที่ข้อศอกนั้นไม่ได้ลึกมาก แต่รอยถลอกที่ยาวกว่าสิบเซนติเมตรก็มากพอที่จะทำให้เขาเจ็บแสบ ฉันพนันได้เลยว่าปลาวาฬต้องทรมานแน่ๆ เวลาที่เขาอาบน้ำ

ฉันบรรจงใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์มาทำความสะอาดบาดแผลเขา จนปลาวาฬที่ตั้งตัวไม่ทันถึงกับเผลอร้องครางออกมา ฉันหลุดขำนิดหนึ่งพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมอง ตั้งใจจะพูดจาประชดประชันเต็มที่ แต่ก็เห็นว่าใบหน้าของปลาวาฬแดงเถือกลามไปถึงใบหู ฉันจึงคิดว่าปลาวาฬคงเจ็บมาก จึงไม่ได้พูดอะไรนอกจากคอยปลอบ

“เจ็บนิดเดียวเท่านั้นแหละ อดทนหน่อยนะ”

แต่ปลาวาฬก็ไม่ได้ตอบ คงเพราะคำขู่ของฉันทำให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะพูดอะไรเลย หมอนั่นจึงแค่พยักหน้าแดงๆ ส่งมาเท่านั้น

ฉันจึงก้มหน้าก้มตาทำแผลให้เขาต่อ จนกระทั่งเสร็จสิ้นทุกกระบวนการและกำลังจะใช้ผ้าพันแผลพันปิดไว้โดยรอบ พลันสายตาที่เหลือบขึ้นไปมองเขา ก็เห็นว่าหมอนั่นไม่ได้แม้แต่เพ่งมองบาดแผลของตัวเอง หรือมองหน้าฉันเหมือนในโลกนิยายเลยสักนิด สายตาของปลาวาฬ...กำลังจับจ้องมาที่หน้าอกของฉันต่างหาก!

แวบแรกฉันคิดว่าปลาวาฬลามกที่แอบมองเนินอกฉันผ่านคอเสื้อที่เปิดกว้าง แต่พอหันกลับมามองตัวเอง ถึงได้รู้ว่าแท้จริงแล้ว ฉันยังไม่ได้จัดการติดกระดุมเสื้อตัวเองให้เรียบร้อยเลยนี่นา!

กรี๊ดดด!!! ทำไมหล่อนเป็นผู้หญิงสะเพร่าเช่นนี้นะ ยัยอลิส!!

ฉันรีบปล่อยมือจากผ้าพันแผล และปกปิดหน้าอกของตัวเองเอาไว้ด้วยสองมือเปล่า ปลาวาฬที่นั่งหน้าแดงมานานแสนนานก็ได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ จนลูกกระเดือกนั้นขยับขึ้นลงอย่างกระอักกระอ่วน ก่อนที่ริมฝีปากแห้งผากนั้นจะเอ่ยบอก

“ผมพยายามบอกพี่อลิสแล้ว แต่ว่า... อึก”

ปลาวาฬกลืนน้ำลายลงคออีกครั้ง ก่อนที่สายตาคู่นั้นของเขาจะเลื่อนต่ำลงมาและลอบมองหน้าอกฉันอีกรอบ ทำให้ฉันต้องรีบใช้สายตาดุดันห้ามปรามเขาไว้ จนหมอนั่นรีบเสมองไปทางอื่น

“ก็พี่อลิส... สั่งไม่ให้ผมพูดอะไรอีก”

“อ๋อ! แล้วนายก็ยอมเชื่อฟังแต่โดยดี และนั่งจ้องมองมันตลอดระยะเวลาที่ฉันกำลังทำแผลให้เนี่ยนะ” ฉันตวาดพลางติดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองไปด้วย

“ก็ผมกลัวพี่ไม่คุยด้วยตลอดชีวิตนี่ครับ”

ไอ้เด็กบ้านี่ เกิดจะทำตัวเป็นเด็กดีเชื่อฟังฉันขึ้นมาเชียวนะ!

ก็ว่าแล้ว! ทำไมยอมง่ายแปลกๆ ที่แท้ก็ถือโอกาสนี้ลวนลามฉันทางสายตานี่เอง!

เหอะ... กลัวฉันไม่พูดด้วยงั้นเหรอ กลัวมากเลยใช่ไหม!

ได้!!

“นายห้ามพูดกับฉันหนึ่งอาทิตย์ โทษฐานที่นายแอบมองหน้าอกฉัน!”

“แต่... พี่อลิสครับ ผมไม่...”

คำสั่งของฉันทำให้ปลาวาฬครวญครางออกมา แต่ฉันที่ยังคงโกรธจัดและเขินอายสุดๆ แต่ก็ยังใจแข็งพอที่บีบบังคับเขาต่อไป

“ถ้านายฝ่าฝืน ฉันจะเป็นฝ่ายไม่พูดกับนายเอง และแน่นอน... ตลอดชีวิต!”

“...”

“เข้าใจมั้ย!”

“...เข้าใจแล้วครับ”