ตอนที่ 5 ก็น่ารักดี

"จอดตรงนี้แหละ" ผมแหงนมองอพาร์ทเม้นท์ที่เธอพัก หึ~ ถือว่าเลือกได้ดี หลังจากแกล้งเธอเสร็จผมจึงมาส่งเธอ ไม่ได้พากลับเข้ามหาลัย เดี๋ยวส่งเธอเสร็จผมต้องไปทานข้าวเย็นกับที่บ้านอีก วันนี้มีนัดกับครอบครัวที่มีผม ไอ้ไพรม์ แจนแล้วก็คุณลุง และจะมีอีกหนึ่งครอบครัวที่นาน ๆ เจอกันที

"ขอบคุณที่มาส่งค่ะ" เธอขอบคุณก่อนจะเปิดประตูลงจากรถไป จังหวะนั้นเองสายตาผมเห็นผู้ชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาเธอ

"มีหนุ่มเหมือนกันหนิ" มองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะขับรถไปยังร้านอาหารที่นัดกับทุกคน

"นายมาอยู่นี่ได้ไงอ่ะ" ฉันตกใจมากที่เห็นอาชิมาดักรอที่หอพักของฉัน จำได้ว่ายังไม่เคยบอกใครเรื่องที่อยู่ ทำไมคนตัวสูงตรงหน้าฉันถึงมาถูก แอบน่ากลัวเลยนะแบบนี้

"นี่ใคร? อาชิสุดหล่อไง" มั่นหน้ามาก

"ฉันไม่ตลกนะอาชิ นายรู้ที่อยู่ฉันได้ยังไง"

"ยัยบ้า ฟังก่อนสิวะ" หรือเขาจะเป็นพวกโรคจิตที่ชอบสะกดรอยตามผู้หญิง งั้นก็แสดงว่า...

"นายเป็นโรคจิตใช่ไหม!" ไว้กว่าสมองก็ปากฉันนี่แหละ

"ไม่โว้ย" ยังจะมาปฏิเสธอีก ต้องใช่แน่ ๆ

"แล้วนายรู้ได้ยังไง"

"เลิกคิดว่าตัวเองสวยจนฉันต้องตามได้ป่ะ" ทำไมผู้ชายพวกนี้ไม่อ่อนโยนกับฉันเลยสักคน

"ไอ้!"

"หยุด" อาชิชี้หน้าให้ฉันหยุด

"....." ตกใจนะไอ้บ้า จู่ ๆ ก็มาขึ้นเสียงใส่กัน ฟ้องกำนันแม่ง

"บ้านฉันอยู่นี่" บ้านอาชิอยู่นี่งั้นเหรอ โลกจะกลมไปไหม หรือว่าอยู่หอข้างฉัน พอคิดได้ฉันก็หันมองไปรอบ ๆ

"หาอะไร?" อาชิถาม

"นายอยู่ตึกไหนอ่ะ" ในซอยมีอยู่เกือบ ๆ สิบหอพักได้มั้ง

"ฉะ.."

"อ้าวเฮียชิ" อาชิยังไม่ทันจะได้ตอบฉัน เราสองคนก็ต้องเงยหน้าไปมองยังเจ้าของเสียงผู้มาใหม่ เป็นผู้หญิงร่างเล็กยืนเอียงหน้ามองเราสองคนด้วยความสงสัย น่ารักจัง

"อากะ มาได้ยังไง?" ใครวะ

"หนูเพิ่งกลับมาจากไปเดินห้างกับเพื่อนค่ะ เห็นเฮียยืนอยู่ก็เลยเข้ามาทัก แล้วนี่ใครเหรอคะ" ผู้หญิงคนนั้นตอบอาชิก่อนจะชี้มาที่ฉัน หน้าตาน่ารักแล้วชื่อยังน่ารักอีก

"นี่หนูแย้มเพื่อนเฮียเอง"

"อ๋อ สวัสดีค่ะหนูอากะนะคะ เป็นน้องเฮียอาชิค่ะ" อ๋อ~ ที่แท้ก็น้องสาว จะว่าไปบ้านนี้ก็หน้าตาดีกันทั้งบ้านเหมือนกันนะ

"สวัสดีค่ะ ฉันหนูแย้มค่ะ" เธอยิ้มตาหยีให้ฉัน ดูไม่ถือตัวเลย

"แล้วนี่เฮียจะขึ้นบ้านเลยไหมหรือว่าจะคุยกันต่อ"

"เราขึ้นไปก่อนเลยเดี๋ยวเฮียตามไป"

"ได้ค่ะ ไปก่อนนะคะพี่หนูแย้ม"

"ค่ะ^^"

"นี่นายอยู่หอเดียวกันกับฉันเหรอ" ฉันก็นึกว่าเขาอยู่หออื่น

"ใช่"

"แล้วทำไมไม่บอกฉันให้เร็วกว่านี้" ยืนอมขี้ฟันอยู่นั่นแหละ

"แล้วเธอตั้งใจฟังฉันไหมล่ะยัยบ้า มาถึงก็ใส่ ๆ เลย ใครมันจะไปพูดทันวะ"

"เออขอโทษก็แล้วกัน"

"แล้วสรุปออกไปไหนมาทั้งวัน เรียนก็ไม่เข้าไปเรียน"

"ไปซื้อของ" แต่มันเป็นความรู้สึกเหมือนว่าตัวเองโดนแกล้งมากกว่า เขาต้องเอาฉันไปแกล้งแน่ ๆ

"มันใช่หน้าที่เธอหรือไง"

"เออช่างมันเถอะ เอาเป็นว่าฉันกลับมาแล้วก็แล้วกัน ว่าแต่นายเถอะอยู่ชั้นไหนอ่ะ" ไว้นึกอะไรสนุก ๆ ได้ฉันจะได้ขึ้นไปแกล้งถูก หมั่นไส้เวลาอาชิว่าให้ฉัน จะไล่ทบต้นทบดอกให้ครบเลยคอยดู

"อยู่บนสุด"

"เฮ้ย จริงดิ!"

"อืม" ทำไมอาชิทำหน้าเหมือนไม่ดีใจเลยสักนิด ถ้าเป็นฉันจะกรี๊ดให้ดังเลย ชั้นบนเขาบอกว่าใหญ่มากเลยนะ มีสระส่วนตัวด้วย ฉันเห็นในซีรีส์บ่อย ๆ คิดว่าน่าจะแบบเดียวกัน

"แต่ฉันเคยได้ยินมาว่าชั้นบนสุดอ่ะเป็นของเจ้าของตึกไม่ใช่เหรอ ทำไมนายได้ไปอยู่ตรงนั้นล่ะ"

"เขาปล่อยให้คนเช่าฉันเลยเช่า"

"โห~ แสดงว่านายต้องมีเงินแน่เลยถึงได้เช่าข้างบน"

"เขาปล่อยเช่าเดือนละ 3,000"

"ได้ไงอ่ะ! ฉันอยู่ข้างล่างตั้งเดือนละ 5,000 เลยนะทำไมนายได้ถูกกว่าฉันอีก"

"ธรรมดาน้องพี่มันคนหล่อ"

"ไว้ฉันไม่มีเพื่อนเล่นฉันจะแอบไปเล่นด้วยนะ"

"ทำไมต้องแอบ"

"โอ้ย คุยกับนายแล้วปวดหัว"

"ฉันไม่ปวดหรอกมั้งคุยกับคนไม่เต็มบาทแบบเธอเนี่ย"

"นายกล้าว่าฉันไม่เต็มบาทงั้นเหรออาชิ"

"เออ" ปกติจะมีแค่กำนันที่กล้าว่าให้ฉัน แต่ครั้งนี้เป็นอาชิ เขาจะต้องไม่ตายดีบอกเลย

"ได้ ได้เลยอาชิ"

"ขึ้นห้องเถอะปวดขา"

"ชิ"

"เป็นบ้าอะไรอีกล่ะ"

"นายช่วยทำเหมือนว่าฉันเป็นผู้หญิงสวยคนหนึ่งได้ป่ะ ทำแบบว่าฉันเป็นผู้หญิงหุ่นบางร่างเล็กที่ผู้ชายอยากทะนุถนอมอะไรประมาณนี้"

"....."

"นายเงียบทำไม"

"ฉันว่าความเงียบเป็นคำตอบที่ชัดเจนมากเลยนะ"

"ไอ้คนหน้าตาไม่ดี ไอ้คนบ้าคนผีทะเล"

"ด่าจบแล้วก็ตามมาก็แล้วกันกูไม่รอแม่งละ"

_______________________