ตอนที่ 6 ติดใจ

วันต่อมา

ร่างสูงลงจากรถตรงไปยังร้านประจำที่เขาชอบไปซื้อกินทุกครั้งที่เข้ามหาลัย ทันทีที่ถึงร้าน พนักงานสาวเห็นก็รีบยิ้มโปรยเสน่ห์ให้เขาอย่างเขินอาย

"สวัสดีค่ะคุณพายุ วันนี้รับอะไรดีคะ" หญิงสาวเอ่ยทักทายพร้อมกับถามเสียงเล็กเสียงน้อย

"เอาเหมือนเมื่อวาน" ดวงตาคมมองท่าทางหญิงสาวนิ่ง เขาไม่รู้สึกพิศวาสเลยแม้แต่น้อย

"หวานน้อยนะคะ"

"ไม่ หวานปกติแบบที่ผู้หญิงคนนั้นกิน" เมื่อวานพอได้ชิมแล้วเขาดันติดใจขึ้นมาเสียดื้อ ๆ มันอร่อยแบบแปลกดี คงจะเหมือนกับคนกินนั่นแหละ สวยแต่แปลก

"ค่ะ!" เมื่อรู้ถึงสาเหตุที่พายุเปลี่ยนไปกินแบบใหม่พนังานสาวจึงตอบกลับเหมือนไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่ เพราะผู้หญิงที่พายุหมายถึงนั้นเธอดันไม่ชอบขี้หน้าเอาซะเลย แต่จะแสดงออกว่าไม่ชอบเลยก็ไม่ได้ เพราะพายุไม่ใช่คนที่เธอจะมาเล่นลิ้นด้วยได้

ครืน ครืน

พายุยกโทรศัพท์มือถือขึ้นดูก็ว่าเห็นเป็นเบอร์น้องชายตัวเอง เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะกดรับสาย

(อยู่ไหนไอ้เฮีย) เสียงคนในสายถามทันทีเมื่อเขากดรับ

"ถ้ามึงมีคำว่าไอ้มึงไม่ต้องเรียกกูเฮียก็ได้นะไอ้ไพรม์" เขาบอกน้องชายสีหน้าปลง ๆ ทุกวันนี้เขาแทบจะไม่ใช่พี่แล้ว แทบจะเป็นเพื่อนคนหนึ่งที่อีกคนพร้อมจะเหยียบหัวตลอดเวลา

(โอเคไอ้พายุ)

"สัส" ความจริงไม่ได้ถือขนาดนั้นหรอก เป็นเรื่องปกติที่เขาและน้องชายคุยกันแบบนี้

(สรุปอยู่ไหน) เขาไปตามหาพี่ชายบนห้องทว่าไม่เจอจึงโทรถามดู

"อยู่บนหัวมึงอ่ะเสือกไรกับกูนักหนา"

(แหม~ รู้สึกว่าเดี๋ยวนี้ปากจัดขึ้นนะ) ไพรม์เอ่ยแซว เมื่อวานก็เห็นเดินเคียงคู่กับสาวทั้งในมหาลัยไปถึงห้าง เขายังไม่ได้สอบถามเลยว่าผู้หญิงที่อยู่กับพี่ชายตนเป็นใครมาจากไหน

"เฉพาะกับมึงอ่ะ มีอะไร" พายุเริ่มหงุดหงิดที่อีกคนไม่ยอมเข้าเรื่องสักที เอาแต่พูดเล่นซึ่งมันน่ารำคาญมากสำหรับเขา

(อยู่มหาลัยป่ะหรือว่าอยู่ไหน)

"มหาลัย ทำไม" จะตอบว่าตลาดก็กลัวน้องขับรถไปถึงตลาดจริง ๆ ยิ่งโง่ไม่เหมือนชาวบ้านเขาอยู่

(อยู่ตรงไหนตอนนี้กูอยู่มหาลัยเนี่ย ทำไมกูไม่เห็นมึง)

"ก็คือจะไม่เรียกกูเฮียแล้วสินะ"

(เออ ๆ สรุปเฮียอยู่ไหน เร็ว ๆ จริงจังดิ๊)

"อยู่ร้านชานมไข่มุกแถวโรงอาหาร"

(รอตรงนั้นแหละไม่ถึง 5 นาที)

"ช้ากูไม่รอมึงด้วยเร็ว ๆ"

(แค่นี้แหละ) สายถูกตัดไปทันที พายุกลับมายืนรอน้ำตัวเองต่อ ทว่าตอนนั้นเอง..

"รอแป๊บได้ป่ะขอซื้อชานมไข่มุกก่อน" เสียงหวานที่คุ้นเคยดังอยู่ไม่ไกล ดวงตาคมขยับมองไปที่หญิงสาวเล็กน้อย เห็นเธอเดินมากับผู้ชายคนเมื่อวาน คนที่เขาเจอตอนไปส่งเธอที่หอพัก

"อ้วนชิบหาย" อาชิว่าให้แต่ก็ยอมรอ

"กินวันละแก้วมันไม่อ้วนหรอกนะ" มันคือความคิดเธอ

"เอาตรรกะนี้มาจากไหนวะ"

"ถ้าเรามั่นใจว่าเราผอมยังไงเราก็ผอม"

"ผู้หญิงมันเป็นแบบนี้กันหมดป่าววะ"

"รออยู่นี่แหละ เอาด้วยป่ะ?" หนูแย้มถามเพื่อนหนุ่มตอนที่กำลังจะเดินไปสั่งชานม

"ไม่ อ้วน" อาชิปฏิเสธ เขาไม่ชอบอะไรพวกนี้สักเท่าไหร่ ถ้าเหล้าว่าไปอย่าง อันนั้นเขาสู้ตายแน่นอน

"หุบปากเลย"

"รีบไปดิ๊ ร้อน" รู้สึกว่าอากาศวันนี้จะร้อนกว่าเมื่อวาน ซึ่งอาชิเป็นคนไม่ชอบอากาศร้อนสักเท่าไหร่ คงเพราะเขาเกิดและโตที่ญี่ปุ่นด้วยมั้งเลยไม่ค่อยชอบอากาศเมืองไทย

"รีบมากก็ไปก่อนเลยไป" คนจะไปยังไม่วายหันกลับมาเถียง

"เร็ว ๆ จะรอ"

"ถ้ารอก็ช่วยเงียบ ๆ ได้ป่ะ หัดเกรงใจบ้างคนอุตส่าห์ให้รอ"

"What?" อาชิทำหน้าเหวอทันทีเมื่อเพื่อนตัวเล็กพูดจบ ลำพังทำตัวแปลกเขาก็ว่ามากเกินไปแล้ว แต่นี่เธอชอบสรรหาคำที่คนเขาไม่ค่อยใช้กันมาพูดกับเพื่อน เธอไม่ได้หลุดมาจากโลกอื่นใช่ไหม อาชิมองหน้าพลางคิดในใจ

"สำนึกในบุญคุณบ้างนะ" ก็ยังไม่หยุดพูด

"อีเหี้ยกูกลายเป็นคนผิดเฉย" เขาสบถกับตัวเอง

"รอแป๊บ" แล้วเธอก็รีบไปสั่งชานม ปล่อยให้อาชิมองตามสีหน้ามึนงง

"เอาเหมือนเดิมค่ะ" หนูแย้มสั่งเครื่องดื่มกับพนักงาน เธอเห็นว่าเป็นคนเดิมจึงเลี่ยงมาหลบข้าง ๆ แทน ไม่อยากสบตาจนเกิดปัญหาเหมือนเมื่อวานอีก

"รอสักครู่นะคะคุณลูกค้า" พนักงานสาวบอกโดยที่สายตาก็โฟกัสกับการทำเครื่องดื่มให้ลูกค้าท่านอื่น

"ค่ะ"

"สบายดีไหมยัยไข่มุก" เสียงทุ้มทักทายคนตัวเล็ก หนูแย้มเงยหน้าไปมอง

"มาอีกแล้วเหรอ"

"ไม่ดีใจหน่อยเหรอที่เจอฉัน" นึกว่าเธอจะอยากวิ่งมากอดด้วยความดีใจที่เห็นเขาอีกครั้ง

"วันนี้เขาจ้างมาทำอะไรอีกแล้วล่ะ" เธอทำเป็นไม่ได้ยินสิ่งที่พายุพูดมา คนตัวสูงแอบขำเบา ๆ

"....." เขาเลยแกล้งเมินเธอคืนบ้าง

"ชิ หยิ่งจริงๆ"

"ไอ้เฮีย" เสียงไพรม์ตะโกนเรียกพี่ชายตัวเองเสียงดัง

"....." พายุปรายตามองน้องชายเล็กน้อย

"วันนี้จะเข้าบริษัทไหมหรือยังไง" ไพรม์รีบถามทันทีเมื่อมาถึง

"ยังไม่รู้ดูก่อน" งานที่บริษัทไม่มีปัญหาเขาน่าจะไม่ได้เข้าไป วันนี้เลยมาช่วยงานที่มหาลัยแทน ซึ่งจริง ๆ แล้วเขาจะไม่มาเลยก็ได้ แต่เพราะติดใจบางอย่างเลยทำให้เขาอยากมาทุกวัน

"ถ้าเข้าจะขอติดรถไปด้วย แต่ถ้าไม่ไปก็เดี๋ยวจะไปเอง" ไพรม์ต้องเข้าไปเคลียร์งานส่วนที่เหลือให้เสร็จ เขามีลาพักร้อนสองอาทิตย์เพื่อจะไปเที่ยวกับคนรัก

"รถมึงไปไหน?" พายุเลิกคิ้วถามน้องชายเพียงคนเดียวของตน

"จะจอดไว้ไม่อยากขับเปลืองน้ำมัน"

"แล้วรถกูไม่เปลืองว่างั้น"

"เป็นพี่หัดเสียสละให้น้องบ้าง" มันคือข้ออ้างที่เขาไม่อยากขับไปเองนั่นแหละ ขี้เกียจ

"มึงเสียสละเมียมึงให้กูไหมล่ะ" เขาว่าให้อย่างหมั่นไส้ เอะอะให้เขาเสียสละอย่างเดียว แม้จะรู้ว่าอีกคนพูดเล่นก็ตาม แต่เขาก็อดแกล้งกลับคืนไม่ได้

"คxยเหอะ"

"ชานมหวานปกติได้แล้วค่ะ" พนักงานเรียกรับเครื่องดื่ม ทั้งพายุและหนูแย้มพุ่งไปรับแก้วนั้นพร้อมกัน

"ของฉันไม่ใช่เหรอ" เธอถามชายหนุ่มแววตาสงสัย เมื่อวานพายุสั่งแบบหวานน้อยเธอจำได้ดี งั้นแสดงว่าแก้วนี้ต้องเป็นของเธอสิ

"อันนี้ของคุณพายุค่ะ ของคุณลูกค้ากำลังทำ" เมื่อพนักงานบอกกับเธอ มือเล็กจึงยอมส่งแก้วให้คนข้าง ๆ

"ขอโทษที" เธอขอโทษเขาไป

"เอาก่อนก็ได้นะ" พายุดันแก้วนั้นมาตรงหน้าเธอ

"ไม่อ่ะ ไม่อยากแย่งของใครเอาไปเถอะ" เธอปฏิเสธ

"เป็นคนดีสินะ"

"แน่นอน ฉันสวยแล้วก็เป็นคนดีด้วยทำไมอ่ะ" คิดจะว่าให้เธอแต่ไม่เช็คประวัติดูก่อนว่าฝีปากเธออยู่ระดับเลเวลไหน

"เสร็จยังโว้ยไอ้หนูแย้ม" อาชิตะโกนถาม ตอนนี้เนื้อตัวเขาเหนียวไปหมดเพราะอากาศร้อน

"ยืนรอเงียบ ๆ เนี่ยมันจะตายหรือไงฮะ" เธอตอบกลับไป

"ใครวะเฮีย" ไพรม์สงสัยว่าผู้หญิงตรงหน้าเป็นใคร ทั้งยังกล้าปะทะกับพี่ชายเขาอย่างไม่เกรงกลัว แน่นอนว่าเขารู้สึกชอบเธอขึ้นมาทันที สมองตอนนี้คือเชียร์ให้ทั้งสองได้กันไปแล้ว70%

"มึงลองไม่ยุ่งเรื่องของกูสักเรื่องมันจะทำให้มึงตายไหมไอ้ไพรม์" นี่คือเหตุผลที่เขาอยากให้พี่ชายได้กับเธอ เพราะดูแล้วหนูแย้มน่าจะควบคุมพี่ชายเขาได้แน่นอน ถ้าเธอได้มาเป็นพี่สะใภ้ ต่อไปพายุก็จะไม่กล้าด่าเขาอีก แบคกราวนด์ใหญ่ขนาดนี้กล้าก็ลองดู

"นี่กูถามดีแล้วนะเฮีย"

"ลองเป็นใบ้สักสองสามวันดิ๊ กูจะขอบคุณมึงมาก ๆ เลย"

"ไม่คุยด้วยแล้ว" ไพรม์ทำท่างอน

"ไปไหนก็ไป" แล้วคิดว่าคนอย่างพายุจะง้อไหม แน่นอนว่าไม่

"อย่าลืมบอกด้วยนะ ถ้าไปจะขอติดรถไปด้วย"

"รถมึงมีมึงก็ขับไปเอง"

"คำว่าน้ำใจมีบ้างไหมกับน้องกับนุ่งอ่ะ ไม่ใช่มีแต่กับผู้หญิง"

"ไอ้เหี้ยไพรม์"

"ตามนั้นแหละ จะไปโทรมาบอกด้วยไปละ" ไพรม์รีบวิ่งออกไปด้วยความรวดเร็ว กลัวเจอรองเท้าบินเหมือนทุกครั้ง

"ไอ้ห่านี่"

________________________________