ตอนที่ 3 มีแฟนยัง

"นี่นาย" ฉันเงยหน้ามองคนที่เอาแต่นั่งกดมือถือไม่ยอมมาช่วยกันทำงาน

"ว่า?" เขาตอบแต่ตากลับจ้องมือถือ นี่ฉันคิดถูกหรือคิดผิดที่ไปรับปากเขากันนะ

"นายจะเล่นมือถืออีกนานไหม" ตั้งแต่เขาบอกฉันไปล้างห้องน้ำจนตอนนี้ฉันทำเสร็จไปแล้วหลายอย่าง ฉันยังไม่เห็นว่าเขาจะทำอะไรเลย

"ใกล้จบเกมละ" เขาเล่นเกม?

"เห้อ~" ป่านนี้อาชิกลับไปแล้วมั้ง

"หิวว่ะ ไปหาไรกินกันไหม" เออดี เล่นเกมเหนื่อยก็หิวเลยนะพ่อคุณ ก็คือจะไม่ทำงานว่างั้นเถอะ

"ไม่อ่ะ ฉันรีบ" นี่ก็จะเย็นแล้ว ต้องรีบทำให้เสร็จจะได้กลับไปพักผ่อน จริง ๆ ฉันว่าจะไปซื้อของสดเข้าห้อง เอาไว้วันหลังดีกว่าวันนี้ไม่ไปละ

"ฉันเพิ่มค่าจ้างให้อีก"

"นายก็ลุกสิ" มัวแต่พูดอยู่นั่นแหละ ไม่ลุกจะได้กินไหมข้าวน่ะ เขาเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกงแล้วออกจากห้องไปไม่รอฉันเลย เราสองคนลงลิฟต์มายังชั้นล่างของอาคาร เขาเดินนำฉันไปแบบเท่ ๆ ย้ำว่าเท่นะทุกคน

"อ้าว.." ระหว่างทางก็มีผู้ชายคนหนึ่งเข้ามาทักคนที่เดินนำหน้าฉันอยู่ ฉันจำผู้ชายคนนี้ได้ เขาคือคนเดียวกันกับเมื่อเช้าตอนที่ฉันเอาเอกสารไปยื่นอาจารย์ รู้จักกันงั้นเหรอ...

"รีบไปกันเเถอะ" ทว่าคนที่มากับฉันกลับรีบเดินหนีไปอย่างไว อะไรของเขาน่ะ

"ฉันขอตัวก่อนนะคะ" ฉันก้มหัวบอกพี่คนนั้นท่าทางนอบน้อม

"อืม" รีบสาวเท้ายาว ๆ ตามไปให้ถึงเขา

"นี่นายทำไมเสียมารยาทแบบนั้น"

"อะไรของเธอ?" นี่เขาไม่รู้จริง ๆ เหรอว่าผู้ชายคนเมื่อกี้เป็นถึงหลานของอาจารย์

"ทำไมนายถึงเดินหนีพี่เขาแบบนั้น"

"พี่? รู้จักมัน.."

เพลียะ!

"โอ๊ยย อะไรของเธอวะ!" ฉันตีเข้าที่แขนเขาอย่างแรง

"แล้วนายไปเรียกเขาว่ามันทำไม นายเป็นลูกจ้างนะ" ไม่รู้จักบุญคุณคนเลยนายคนนี้หนิ

"เลิกพล่ามสักทีเถอะว่ะ"

"ไอ้!.." ฉันอ้าปากเตรียมจะด่าเขาอีกครั้ง แต่อีกคนเดินหนีไปซะก่อน

"อ้าว" นี่มันวันอะไรของกูวะ ผมส่งสายตาให้ไอ้กรณ์เพื่อนน้องชายผมให้มันหุบปาก มันทำหน้างงไม่เข้าใจ แต่พอมันเห็นยัยหน้าเงินมาหยุดอยู่ข้างผมมันจึงยอมเงียบปากแล้วเดินจากไปแต่โดยดี

"ใครอ่ะ" ทำตัวเป็นป้าข้างบ้านอีกแล้ว อยากรู้อยากเห็นไปหมด ผมเลิกสนใจเธอแล้วมองหาร้านที่จะกิน

"กินไรดี" ผมหิวจริงนะไม่ได้พูดเล่น จริงสิ ผมยังไม่ได้แนะนำตัวให้ทุกคนรู้จักเลย

สวัสดีครับ ผมพายุพี่ชายไอ้ไพรม์ ทุกคนคงจะรู้จักมันแล้วแหละ วันนี้ผมเข้ามาดูงานที่ค้างและกำลังหาเลขามาช่วยงานทั้งในมหาลัยแล้วก็งานบริษัท ที่ให้คนเอาโต๊ะขึ้นไปไว้บนห้องก็เพราะสิ่งนี้แหละ ถามว่าหาเลขาได้ยังตอบเลยว่าไม่ แค่เตรียมทุกอย่างไว้ให้พร้อมเท่านั้น หากเจอคนที่คิดว่าทำงานร่วมกับผมได้ ผมก็พร้อมให้เข้าทำงานเลยทันที แต่ใครจะคิดว่าพอผมก้าวขาเข้ามหาลัยมาก็เจอผู้หญิงที่ดูแปลกและไม่เหมือนชาวบ้านเขาอย่างยัยหน้าเงินนี้เข้า ผมเองเจอผู้หญิงก็ใช่น้อย สำหรับยัยนี่คือแปลกสุดตั้งแต่เจอมา

"เลี้ยงไหม" นั่นแหละครับ เลี้ยงไหม

"ค่าจ้างฉันก็จ่ายหมด"

"แต่นายไม่ได้ช่วยฉันสักอย่าง" นับทุกดอกจริง ๆ

"ตอนเด็กพ่อกับแม่เธอใช้อะไรตีปากวะ เถียงเก่งฉิบหาย"

"เขาเรียกอธิบายไม่ใช่เถียง" ช่างแม่งเถอะ เหนื่อยจะเถียง

"เออ ๆ"

"ก็แค่นั้น" หรือเธอเป็นพวกเรียกค่าไถ ไถเงินเก่งฉิบหาย

"ชื่ออะไร" ตั้งแต่คุยกันมาก็คือยังไม่มีใครรู้ชื่อใครสักคน แล้วคุยกันเหมือนคนรู้จักกันมานานด้วยนะประเด็น

"หนูแย้ม หรือจะเรียกแยมสั้น ๆ ก็ได้" เธอตอบก่อนจะมองมาที่ผม

"ฉันพายุ หรือจะเรียกพายสั้น ๆ ก็ได้"

"ทำไมต้องพูดเหมือนกันด้วย"

"แล้วมันผิดกฎหมายไหมล่ะ"

"นายอายุเท่าไหร่" แน่นอนว่าผมแก่กว่าเธอ

"เธอเท่าไหร่" ผมไม่ตอบแต่ย้อนคำถามเธอแทน

"ฉันถามนายก่อนนะ"

"ตอบ"

"19พอใจยัง"

"เรียกฉันว่าเฮียสิ" ไม่รู้ทำไมผมถึงบอกให้เธอเรียกเฮียเหมือนกับคนสนิทผม ปกติคนที่จะเรียกผมเฮียได้มีแค่ไอ้ไพรม์ เมียมันแล้วก็เพื่อน ๆ มันเท่านั้น ส่วนคนที่ไม่สนิทจะเรียกผมว่าพี่ไม่ก็คุณ แต่กับเธอ..

"แหวะ! ใครเขาอยากเรียกกัน" ไอ้ปากเล็ก ๆ มันน่าดึงมาจูบเหลือเกิน ไม่มีใครกล้าต่อปากต่อคำกับผมได้เท่ายัยนี่อีกแล้ว เธอเป็นคนแรกจริง ๆ

"ทุบแม่ง" ผมยกมือทำท่าจะทุบ แต่มีเหรอว่าเธอจะกลัว ยังลอยหน้าลอยตามาแลบลิ้นใส่ผมอีก

"แบร่~"

"สรุปกินไร"

"ราดหน้าก็แล้วกัน"

"ตามนั้น" ผมตรงไปร้านราดหน้าทันที ก่อนจะสั่งของตัวเองและเธอ ไล่สายตามองหาที่นั่งก็เห็นมีว่างอยู่โต๊ะหนึ่งไม่ไกลมาก

"เอาน้ำไร"

"สวย ๆ อย่างฉันแน่นอนว่าต้องน้ำส้ม"

"......" ครับ ไปซื้อน้ำกันเถอะ ผมหันหลังให้เธอโดยไม่เอ่ยอะไรออกไปสักคำ หมดคำจะพูดกับเธอ

"เอาน้ำลำไยหนึ่งแก้วกับน้ำเปล่าครับ" ผมเลือกสั่งน้ำลำไยไปให้เธอแทน น้ำนี่แหละคือตัวแทนคำพูดผม ลำไย...

"ได้แล้วค่ะคุณพายุ"

"นี่ครับ" ผมยื่นแบงค์ร้อยไปให้

"ไม่เป็นไรค่ะ ป้าให้" สาเหตุที่ผมไม่ค่อยอยากลงมากินที่โรงอาหารก็เพราะแบบนี้แหละ

"ไม่ได้ครับ ของซื้อของขายมาให้กันฟรีได้ไง" ต่อให้เป็นถึงเจ้าของผมก็ไม่ชอบกินฟรี ทุกคนต่างก็มีภาระให้รับผิดชอบ ถือว่าช่วยเหลือกันไป

"ใจดีกับป้าตลอดเลย"

"ไว้ผมมาอุดหนุนใหม่ครับ"

"ขอบใจนะจ๊ะ"

"ครับ" ผมรับแก้วน้ำจากป้ามา หมุนตัวเดินไปยังโต๊ะที่ยัยนั่นนั่งรออยู่ มาถึงก็เห็นราดหน้าวางอยู่บนโต๊ะแล้ว

"ขอบคุณค่ะ" เธอยกมือไหว้ขอบคุณผม ก็ไม่ได้แย่ไปซะทุกเรื่องหนิ แม้จะปากเก่งเถียงเก่งก็เถอะ ถือว่าเธอยังมีสัมมาคารวะอยู่บ้าง

"ก็ทำตัวดีได้หนิ"

"อะไรของนาย" เพิ่งจะชมไปเอง

"ฉันเป็นพี่เธอ" ผมบอกน้ำเสียงไม่สบอารมณ์นิดหน่อย เพิ่งบอกไปหยก ๆ ว่าแก่กว่า ยังจะมานายอีก

"ฉันลูกคนเดียว"

"เคยวูบไหม?" ผมเลิกคิ้วถาม

"กล้าทำผู้หญิงเหรอ"

"ความคิดนี้ไม่เคยอยู่ในหัว แต่เธอเป็นคนแรกที่ฉันอยากลอง"

"ลองจีบ?"

"ลองทุ่มลงพื้นเนี่ย" แม่งกวนตีนจังวะ ถ้าเธอเป็นผู้ชายผมได้กระชากมาต่อยจริง ๆ นั่นแหละ

"จิตใจไม่เห็นหล่อเหมือนหน้าตาเลย"

"ได้ยิน" คิดว่าการนั่งทำปากขมุบขมิบแล้วคนอื่นเขาจะไม่รู้หรือไงว่าพูดอะไรออกมา

"ชิ"

"มีแฟนยัง"

_________________________