ตอนที่ 2 คนทำความสะอาด

"นึกว่าไปผลิตอยู่" มาถึงก็ไม่วายโดนอาชิจิกกัดไปหนึ่งดอก เจอกันวันแรกอีกคนยังฝีปากขนาดนี้ ถ้ารู้จักกันไปนาน ๆ จะไม่ตีกันวันละสิบรอบเลยเหรอ

"มีเรื่องนิดหน่อย" หนูแย้มบอกสีหน้าไม่สบอารมณ์

"ไม่ได้ไปต่อยเขาใช่ไหม?"

"นี่! เห็นฉันเป็นพวกชอบใช้ความรุนแรงขนาดนั้นเลยหรือไง"

"ใครจะรู้ล่ะ ก็ดูหน่วยก้านเธอสิ" พลางทำท่าขนลุก หนูแย้มอดไม่ได้ที่จะฟาดฝ่ามือเล็กลงบนแขนกำยำนั้นอย่างแรง

เพลียะ!

"โอ๊ยย" เสียงร้องเหมือนเจ็บปวด ทว่ามันกลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด

"การละครเกินไปละ"

"อ้าวเหรอ" แล้วทั้งสองก็พากันไปหาที่นั่ง ระหว่างนั้นห่างตาหนูแย้มก็เหลือบไปเห็นชายหนุ่มที่เธอเจออยู่ร้านน้ำเมื่อกี้

"ชิ คิดว่าตัวเองหล่อมากหรือไง" หญิงสาวเบะปากมองบนให้กับความเย็นชาของชายหนุ่ม ขนาดเธอยืนทะเลาะกับพนักงานเขายังไม่คิดจะพูดอะไรสักคำ ใจดำที่สุด!

"พอตัวอยู่นะ"

"อะไร?" หนูแย้มขมวดคิ้วมองหน้าอาชิที่อยู่ ๆ ก็พูดขึ้นมา

"ก็เธอถามหนิว่าหล่อมากหรือไง"

"เห้อ~" พ่นลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย

"ฉันตอบให้แล้วผิดไรวะ"

"ถามจริงนะ ตอนเด็กไม่มีใครเล่นด้วยเหรอ?"

"ยัย!"

"น้องสองคนนั้นน่ะ!!" เสียงตะโกนเรียก ทั้งหนูแย้มและอาชิหันไปมองพร้อมกัน รุ่นพี่ผู้ชายคนหนึ่งยืนกวักมือเรียกให้ทั้งสองไปหา

"เราใช่ไหมวะ" อาชิกระซิบถามคนตัวเล็ก

"คงใช่แหละมั้ง" เพราะจุดที่พวกเขาอยู่มีกันแค่สองคน ถ้าไม่ใช่พวกเขาก็คงเป็นวิญญาญเร่ร่อนแถวนี้

"เร็ว ๆ สิ"

"เมียพี่เขาจะคลอดลูกหรือไง เร่งอยู่นั่นแหละ"

"หุบปากดิ๊"

"ชิ ยัยไม่อ่อนโยน" เธอเองก็ไม่คิดว่าอาชิจะเป็นผู้ชายพูดมากขนาดนี้ ครั้งแรกที่เจอกันนึกว่าเขาจะออกแนวพูดน้อยเย็นชาอะไรประมาณนั้นมากกว่า ผิดคาดไปเยอะเหมือนกัน

"มีอะไรหรือเปล่าคะ" คนตัวเล็กถามเมื่อมาหยุดตรงหน้ารุ่นพี่หนุ่ม

"ช่วยพี่ยกโต๊ะหน่อยสิ"

"ฮะ?" เธอไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม รุ่นพี่คงไม่เล่นตลกกับเธอหรอกใช่ไหม ผู้ชายในมหาลัยมีเป็นพันแต่กลับเรียกผู้หญิงตัวเล็กอย่างเธอมายกโต๊ะช่วย

"ช่วยหน่อย ๆ พี่รีบ" รุ่นพี่บอกกับทั้งสองท่าทางรีบร้อน

"เอาก็เอาวะ" ในเมื่อมาขนาดนี้แล้ว จะปฏิเสธก็ยังไงอยู่ เธอยอมตามรุ่นพี่เข้าไปในห้องเก็บของอย่างว่าง่าย ส่วนอาชิก็ขอเดินตามไปเงียบ ๆ ก็แล้วกัน แม้สีหน้าจะไม่เต็มใจสักเท่าไหร่ก็ตาม

"เอาไปที่ไหนคะ"

"ชั้นบนสุด"

"ฉิบหายแล้วไง" เรียกเธอมาแบกโต๊ะก็ว่าหนักแล้ว ดันต้องมาแบกขึ้นไปชั้นบนสุดอีก ได้รางวัลสุดยอดหญิงแกร่งแห่งปีแน่นอน

ห้องทำงานชั้นบนสุด

นาย วิชญ์ภาส ฐากูร

ป้ายหน้าประตูแสดงชื่อเจ้าของห้องชัดเจน หากแต่คนตัวเล็กยังไม่รู้ว่าคนในห้องนั้นเป็นใคร แล้วเป็นผู้ดูแลฝ่ายไหนของมหาลัยที่ทั้งคู่เข้าศึกษา

"อย่าเสียงดังเชียวล่ะ" รุ่นพี่หนุ่มบอกกับทั้งสอง คนที่อยู่มานานจะรู้ว่าคนในห้องนั้นไม่ชอบเสียงดังรบกวน ถ้าไม่จำเป็นเขาจะไม่ปล่อยให้คนที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องขึ้นมายังชั้นนี้เด็ดขาด

"เขาดุมากเหรอพี่" หนูแย้มถาม

"ใช่ เงียบไว้"

"ครับ/ค่ะ"

ก๊อก ก๊อก

"เข้ามา" เสียงคนในห้อง

"ขออนุญาตครับ" ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง หนูแย้มและอาชิทำได้เพียงก้มหน้าแบกโต๊ะตามรุ่นพี่ไปเงียบ ๆ เมื่อวางไว้ยังที่ของมันเรียบร้อย ทั้งสามจึงหมุนตัวเตรียมจะออกจากห้องไป ทว่า..

"เดี๋ยว"

กึก! ทั้งสามหยุดชะงักไปทีนที

"นายสองคนออกไปก่อน" เสียงทุ้มบอกกับนักศึกษาชายสองคนให้ออกไปก่อน

"ครับ/เอ่อ.." อาชิมีท่าทีอึกอักเล็กน้อย เขาห่วงหญิงสาวตัวเล็ก

"ไปเร็ว" รุ่นพี่รีบลากอาชิให้ตามไปพร้อมกับปิดประตูห้องให้เสร็จสรรพ จนตอนนี้หนูแย้มก็ยังไม่รู้ว่าใครที่อยู่ตรงหน้าตัวเอง มีหนึ่งอย่างที่เธอเอะใจคือน้ำเสียงของเจ้าของห้อง เธอรู้สึกเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน

"ไง ยัยไข่มุก" ใบหน้าสวยเงยขึ้นไปมองทันทีเมื่ออีกคนทักทาย

"นาย!" ผู้ชายคนนั้น

"นักศึกษาใหม่สินะ" เพราะชุดที่เธอใส่มันบอกเขาแบบนั้น

"ฉันก็นึกว่าใคร ที่แท้นายก็ทำงานที่นี่เองหรอกเหรอ" หญิงสาวเชิดหน้าขึ้น เธอเข้าใจว่าคนตรงหน้าเป็นพ่อบ้านทำความสะอาดอยู่ที่นี่ เพราะดูจากการแต่งตัวแล้วน่าจะไม่ใช่ครูอย่างแน่นอน

"ทำงาน?" พายุเลิกคิ้วทวนคำพูดคนตัวเล็ก

"นายคงจะรับจ้างทำความสะอาดใช่ไหมล่ะ ไม่ต้องอายฉันหรอกนะ คนเราก็ต้องทำงานหาเเลี้ยงปากท้องเป็นธรรมดาแหละ"

"......" ร่างสูงลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้เธอเรื่อย ๆ เขาโน้มตัวลงให้ใบหน้าเสมอกับหญิงสาว

"ใช่ ฉันเป็นคนทำความสะอาดที่นี่"

"นั่นไง! เพราะดูแล้วนายน่าจะสอนใครไม่เป็นหรอกนอกจากด่า"

"รู้จักฉันแล้วเหรอถึงรู้ว่าฉันเป็นคนยังไง"

"กะ..ก็" หนูแย้มเกิดอาการประหม่าเมื่อพายุขยับใบหน้าดูดีนั้นเข้าใกล้เธอมากขึ้น

"ไหน ๆ ก็อยู่นี่แล้ว งั้นมาช่วยฉันทำความสะอาดหน่อยสิ" ขอแกล้งหน่อยเถอะ

"ไม่ใช่หน้าที่ฉันสักหน่อย" คิดจะหลอกเธอให้ช่วยทำงั้นเหรอไม่มีทาง สำหรับหนูแย้มแล้วต้องใช้เงินล่อเท่านั้นถึงจะได้ผล เงินคือแรงขับเคลื่อนในการใช้ชีวิต

"ใจร้ายเหมือนกันนะเธอ"

"ถ้าฉันช่วยแล้วนายจะแบ่งค่าจ้างให้ไหมล่ะ?" อยากให้ช่วยก็ต้องมีค่าจ้างให้เธอด้วย

"ขี้งกจังวะ" แม้ปากจะบ่นแต่สายตากลับเต็มไปด้วยความเอ็นดูคนตัวเล็กตรงหน้า

"เอ้า! เงินทองมันคือปัจจัยในการใช้ชีวิตของฉันเลยนะ"

"เออ ๆ ฉันยกค่าแรงวันนี้ให้หมดเลย" ยอมใจป๋าให้เลยเอาสิ

"พูดเองน้าา"

"เออ"

"แล้วจะให้ฉันทำอะไร" หนูแย้มมองหาอุปกรณ์ทำความสะอาด

"ไปล้างห้องน้ำ" นิ้วชี้ไปทางห้องน้ำที่อยู่ในห้อง

"โอเค" เธอรับปากอย่างไม่อิดออด คนตัวเล็กตรงไปที่ห้องน้ำทันที เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบว่ามันสะอาดอยู่แล้ว ไม่ต้องทำอะไรเยอะ เธอหยิบผ้ากับน้ำยามาเช็ดกระจกไปจนเสร็จ ล้างพื้นอีกนิดหน่อยก่อนจะออกจากห้องน้ำไปยืนที่เดิม

"ดูเงินจะสำคัญกับเธอมาก"

"แน่นอน"

"นี่งานที่สองของเธอ"

_________________________________