ตอนที่ 1เปิดเทอมวันแรก

"ทางไหนวะ" หญิงสาวร่างเล็ก​ในชุดนักศึกษา​ปีหนึ่ง​ ยืนมองซ้าย​มองขวาเพื่อหาทางไปยังสถานที่​ที่ต้องไปรายงานตัว​กัน ดีหน่อยที่เธอมาถึงแต่เช้าเลยทำให้มีเวลาเหลือ​ ไม่สายแน่นอน

"ทำอะไร" เสียง​ของ​ใครบางคนดังมาจากด้านหลัง​ หนูแย้มไม่มีท่าทีตกใจแต่อย่างใด​ เธอหันไปมองยังเจ้าของ​เสียง​นั้นทันที

"อ๋อ​ พอดีฉันกำลังจะไปรายงานตัว​น่ะค่ะ" เธอว่าก่อนจะก้มดูแผนที่ในกระดาษ​ เมื่อเช้าตอนมาถึงเธอได้สอบถามรปภ.​ จึงได้แผนที่นี้มา

"มาใหม่?" ชายหนุ่มผู้มาใหม่เลิกคิ้วถาม

"ใช่​ ๆ" เธอตอบโดยไม่เงยหน้าไปสบตากับอีกคน

"ที่บ้านไม่เคยสอนเรื่องมารยาท​เหรอ" ทว่าประโยค​ที่หลุดออกจากปากคนข้าง​ ๆ​ ทำเอาใบหน้ายิ้มแย้ม​ในตอนแรกแปรเปลี่ยน​เป็นเรียบนิ่งทันที

"ว่าไงนะ?" กระดาษ​ในมือยับยู่ยี่​จากแรงขยำของคนตัวเล็ก

"เวลาคุยกับใครก็ต้องสบตาคนนั้นสิ​ ใครสอนให้ก้มหน้าคุย" 

"เรารู้จักกันเหรอ?" น้ำเสียงคนตัวเล็กแสดงออกชัดเจนว่ากำลังไม่พอใจอีกคน

"ฉันอาชิ" มือหนายื่นมาตรงหน้า

"แล้วยังไง" 

"เธอชื่ออะไร" เขายังหน้ามึนถามต่อ

"แยม" หนูแย้มตอบกลับน้ำเสียง​ติดห้วน

"โอเค​ เราสองคนรู้จักกันแล้วนะ"

"พูดบ้าอะไรของนาย" เธอไม่คิดว่าอีกคนคนตีมึนได้ขนาดนี้

"เดี๋ยว​พาไป" พูดจบร่างเล็ก​ก็ถูกลากให้เดินตามไป​

"นี่! ปล่อยนะไอ้เสาอากาศ​"

"ภาษาบ้าอะไรของเธอยัยหลักกิโล"

"นั่นปากเหรอที่พูด​ ฉันสูงตั้ง160เชียวนะ"

กึก! ชายหนุ่มหยุดเดินก่อนจะหันกลับมาไล่สายตา​มองหญิงสาว​ เขาพยักหน้าเบา​ ๆ​ พร้อมกับพูดขึ้น

"อืม​ เชื่อ" แล้วกระตุก​แขนเล็กให้เดินไปอีกครั้​ง

"หมายความว่าไงที่ทำหน้าแบบนั้น" เขาทำหน้ากลั้นขำเหมือนมันเป็นเรื่องตลกอย่างนั้นแหละ​ ความสูงเธอสามารถ​เป็นนางแบบได้เลยนะ​ เขานี่ตาไม่ถึงผู้หญิง​หุ่นบางร่างเพียวเลยจริง​ ๆ

"ถึงละ" หนูแย้มเลิกสนใจเขาก่อนจะเงยหน้ามองสถานที่​ที่​อีกคนพามา

"เดี๋ยว​นะ?" 

"อะไรอีก"

"นี่มันที่เดิมหนิ" เขาพาเธอกลับมาที่เดิมอีกครั้ง​ ตอนเดินตามเขาเธอเองก็ไม่ทันสังเกต​ แบบนี้​เขาเรียกว่ากวนประสาท​ไหม

"เข้าไปเถอะ" มีหรืออาชิจะสนใจ​ ชายหนุ่มขยิบตาให้หนึ่งทีก่อนจะผลักประตูเข้าไป

"เดี๋ยว​ดิ!"

"มีอะไรกัน" เสียงทุ้มคนในห้องพูดขึ้น​ในตอนที่หนูแย้มวิ่งตามร่างสูงเข้าไป เท้าเล็กหยุดชะงัก​ทันที​ ใบหน้าสวยค่อย​ ๆ​ ชะโงก​ไปดูยังเจ้าของเสียงนั้น​ เนื่องจากเธออยู่ด้านหลังทำให้ไม่สามารถ​มองเห็นคนตรงหน้าได้

"สวัสดี​ครับ​อาจารย์" อาชิเอ่ยทักทาย​อาจารย์​อย่างนอบน้อม​ เมื่อรู้ว่าเป็นใครหนูแย้มก็รีบดีดตัวออกมายืนข้าง​อาชิพร้อมกับยกมือไหว้​ทันที

"สวัสดี​ค่ะ​อาจารย์" เธอส่งยิ้มไปให้

"แล้วมีอะไรกันถึงได้เอะอะ​โวยวาย​เสียงดัง" อาจารย์​ถามนักเรียนทั้งสอง​ ภายใต้​แว่นตามีแววตาดุร้ายกำลัง​จ้องมองไปยังหญิงสาว​ตัวเล็ก​ หนูแย้มเกิดอาการ​ประหม่า​ขึ้นมาทันที​ ปกติ​เธอเคยกลัวใครที่ไหน​ ทว่าพอเจอสายตาคู่นี้ทำเธอไม่กล้าแม้ขยับตัว

"หึ" เสียงขำจากคนข้าง​ ๆ

"ขำบ้าอะไร" ร่าง​บางเค้นเสียงไรรอดฟัน​

"เอาเอกสาร​ไป​วางดิ"

"นายนำไปก่อน" ทั้งสองยืนเกี่ยงกัน

"กลัว?"

"ไม่" ปากตอบว่าไม่​ แต่ปฏิกิริยา​เธอตอบว่าใช่​ อาชิส่ายหน้าขำเบา​ ๆ​ ก่อนจะนำเอกสารไปวางบนโต๊ะอาจารย์​ เมื่อวางเสร็จจึงเอี้ยวหน้าไปมองคนด้านหลัง​ ทว่าเธอกลับยืนนิ่งไม่ยอมตามมา​ เขาจึงส่งสายตาให้เธอ​ หนูแย้มมองไปที่อาจารย์​วัยกลางคนเล็กน้อย​ ทันใดนั้น​เอง..

แอดด

"ลุงครับ" เสียงนุ่มทุ้มของใครบางคน​ดังขึ้น​ ก่อนที่เสียงเท้านั้นจะใกล้เข้ามาเรื่อย​ ๆ

"อ้าวไพร์ม" ไพร์ม ลูกชายคนเล็กเจ้าของมหาลัย​แห่งนี้​ เขาเดินเข้ามาพร้อมเอกสารในมือ ชายหนุ่มเหลือบมองชายหญิง​คู่​หนึ่ง​ที่อยู่ในห้อง​ แต่ไม่ได้สนใจทั้งคู่เท่าไหร่​ เขาส่งเอกสาร​ในมือให้กับลุงตัวเอง

"นี่เอกสารประชุมพรุ่งนี้ครับ"

"ขอบใจมาก"

"วันนี้​ลุงมีธุระ​ที่ไหนไหมครับ"

"ไม่มีนะ​ ทำไมเหรอ?"

"หลานรักลุงจะมาพาไปทานข้าวนอกบ้าน" เขาหมายถึงพี่ชายคนจอมขรึมของเขา​

"ได้​ ๆ​ เดี๋ยว​เสร็จ​ลุงตามไป"

"ตามนั้นครับ" จังหวะ​หมุนตัวจะเดินออกจากห้อง​ สายตาของไพร์มสบตาเข้ากับหนูแย้มพอดี​ ใบหน้าดูดีเผยรอยยิ้ม​มุมปากเล็กน้อย​ก่อนจะจากไป​ มันเป็นรอยยิ้มที่ดูร้ายกาจแต่หนูแย้มกลับไม่รู้สึกกลัว​แม้แต่น้อย

เวลาผ่านไปหลังจากนักศึกษาใหม่เข้ารายงานตัวกันเสร็จหมดแล้ว ตอนนี้ทุกคนก็ออกมานั่งพักหาอะไรกินกัน หนูแย้มเดินตรงไปที่ร้านชานมไข่มุก ระหว่างรอพนักงานทำออเดอร์เธอก็กวาดสายตามองไปเรื่อยเปื่อย 

"เอาเหมือนเดิม" แต่ทันใดนั้นเอง..ก็มีเสียงผู้ชายพูดอยู่ข้างหลังเธอ หนูแย้มตกใจรีบถอยห่างไปยืนหลบมุมข้างร้านทันที กลัวว่าตัวเองจะยืนบังหน้าร้าน 

"ได้ค่ะคุณพายุ" 

"เฮ!" เสียงตะโกนของใครบางคนเรียกความสนใจให้ทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน 

"ได้แล้วค่ะ" หนูแย้มเข้าไปรับออกเดอร์เมื่อได้ยินเสียงพนักงานเรียก ทว่า...

"ของคุณลูกค้ายังไม่เสร็จนะคะ แก้วนี้ของคุณพายุค่ะ" คนตัวเล็กขมวดคิ้วทันที เธอมาก่อนผู้ชายคนนั้นทำไมเขาถึงได้ก่อนเธอ ความหงุดหงิดเริ่มแพร่กระจาย หนูแย้มใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มก่อนจะเงยหน้าพูดกับพนักงานเสียงขุ่น

"ฉันจำได้ว่าฉันมาก่อนนะคะ" เธอเกลียดการเอาเปรียบที่สุด เธอไม่สนว่าผู้ชายข้าง ๆ จะเป็นใครมาจากไหน หากมาทีหลังก็ต้องรอสิ ไม่ใช่คนมาก่อนต้องรอต่อไป แบบนี้มันยุติธรรมที่ไหนกัน

"รู้ค่ะ" หนูแย้มแค่นหัวเราะเบา ๆ เมื่อพนักงานตอบมาแบบไม่ทุกข์ร้อนกับคำพูดของเธอ

"งั้นแก้วนี้ก็ควรจะเป็นของฉัน" 

"แก้วนี้หวานน้อยค่ะ ของคุณลูกค้าสั่งหวานปกติ"

"กินได้หมด" 

พรึ่บ! เธอหยิบหลอดมาเจาะดื่มต้อหน้าพนักงานสีหน้ายียวน เล่นกับใครไม่เล่น ดันมาเจอเธอถือว่าเป็นความโชคดีของพนักงานคนนี้ก็แล้วกัน แต่ระหว่างที่พนักงานและหนูแย้มกำลังก่อสงครามขนาดย่อมอยู่นั้น เธอดันลืมไปว่ามีใครอีกคนกำลังจ้องการกระทำเธออยู่ 

"นี่คุณ!"

 "ไม่เป็นไร ฉันอยากกินแบบหวานพอดี" พายุรับแก้วที่ควรจะเป็นของหนูแย้มมาเจาะดื่มแทน แม้มันจะหวานมากก็ตาม ได้ลองอะไรใหม่ ๆ ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น

"นี่เงินค่ะ" หญิงสาววางเงินพร้มกับแสยะยิ้มให้พนักงานสาวก่อนจะเดินออกไปสีหน้าอารมณ์ดี

"หึ แสบดี"

_________________________________